Abstract: I beseech the reader’s patience and apologies for a provocative titlr for the article.

One Padmasri R.Nagasamy has written a book with a provocative title ‘Thirukkural, an abridgment of Sastras’.  The title itself is derogatory to the greatness of Thirukkural. We thought that the book is not written with good intentions, and it needs a rebuttal. Even though both Tamil language and Thirukkural do not need to be defended for their greatness, we felt that the influence wield by Padmasri Nagasamy compelled this author to write this article, calling the bluff that his book tries to spread and perpetuate.

R.Nagasamy is an awardee of Padmasri honour awarded by the union of India to outstanding citizens for their valuable contributions in the fields of art, literature and so on.  He is supported by Kanchi Sankara mutt, which hold a lowly view on Tamil language and culture.

Based upon the title of his book, the title of this article is also so chosen.

இரா.நாகசாமி அவர்கள் ‘Thirukkural, an abridgement of Sastras’ எனும் தலைப்பில் நூல் எழுதியுள்ளார். அந்த நூலின் தலைப்பே திருக்குறளை, தமிழைத், தமிழரை அவமதிப்பதாக உள்ளது என்ற எண்ணம் பலர்க்குத் தோன்றியது. தமிழின் வலிமை இந்த நூலினால் பாதிக்கப்படாது என்றபோதிலும் இந்த நூலை மறுப்பது கடமை என்ற எண்ணம் தோன்றியது. நாகசாமி எழுதிய நூல் தலைப்பின் அடிப்படையில் இந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பு வெளிப்படையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

நாகசாமி ஒன்றிய அரசின் ‘பத்ம விருது’ பெற்றவர்.  தன் நூலைப் பற்றிய அறிமுகத்தில், நூலின் பின் அட்டையில், நாகசாமி கூறுவது:

“திருவள்ளுவர் எழுதிய திருக்குறள், ஒரு புரட்சிகரமான கோணத்தில் விவாதிக்கப் படுகிறது. வடமொழி சாத்திரங்களான தர்மசாத்திரம், நாட்டிய சாத்திரம், அர்த்த சாத்திரம், காமசாத்திரம் ஆகிய நூல்களிலிருந்து விரிவான மேற்கோள்களுடன், திருக்குறள் மேற்கண்ட நூல்களின் கருத்துகளின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட வழிநூலே என்று நிறுவுகிறார். வேதத்தின் அடிப்படைக் கூறுகளான (புருஷார்த்தங்கள்) தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே தன் நூலை எழுதியுள்ளார். இதில் முதல் மூன்று கூறுகளான ‘திரிவர்க்க’ என்பதன் வழியிலேயே அறம், பொருள், இன்பம் பற்றி எழுதியுள்ளார். பிராமணன், சத்திரியன், வைசியன், சூத்திரன் (அந்தணன், அரசன், வணிகன், வேளாளன்) ஆகிய பிரிவுகளின் அடிப்படையிலேயே அந்தப் பிரிவுகளைப் பற்றித் தன் குறட்பாக்களில் எழுதியுள்ளார்.

பிரம்மசரியம், கிருஹஸ்தம், வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசம் ஆகிய நான்கு ஆசிரமங்களைப் பற்றித் தன் அறத்துப்பாலில் எழுதியுள்ளார். தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கான தினசரி தர்ப்பணங்களைப் பற்றி எழுதியுள்ளார். தினசரி தவறாமல் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், அதிதிகள் ஆகியோருக்கான பஞ்ச மகாயக்ஞங்கள், பூதயக்ஞங்கள் பற்றியும் எழுதியுள்ளார்.”

இந்த நூலை மட்டும் தனித்துப் பார்ப்பதைவிடுத்து, youtubeல் நாகசாமி -ராஜிவ் மல்ஹோத்ரா ஆகியோரின் கலந்துரையாடலுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். (//www.youtube.com/watch?v=C0KMXbtoTcg) மல்ஹோத்ராவைப் பற்றி அவருடைய “The battle for Sanskrit” என்ற நூலையும் ஆராய வேண்டும்.

திருக்குறளின் மீதான இந்தத் தாக்குதல் தனிப்பட்ட நிகழ்வன்று. இந்திய சிந்தனையைத் தன் கட்டுக்குள் அடக்க நினைக்கும் பார்ப்பனீயமே இதன் அடிப்படை. சமணம், பௌத்தம், சைவம், வைணவம்…. போன்ற பிற சிந்தனைகளை அழித்துத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டது பார்ப்பனீயம் என்பது பல ஆயிரம் கால வரலாறு. அதேபோல் ஆந்திரம், கர்நாடகம், மலையாளம் ஆகிய தமிழ் பேசிய பகுதிகளில் இன்று தமிழ் இல்லை. அங்குப் பேசப்படும் மொழிகள் சமஸ்கிருதம் இன்றித் தனித்து இயங்க இயலாது. தமிழ் பேசப்படும் எல்லை சுருங்குகிறது.

கணினித் தொழில்நுட்பத்தில் தமிழ் ஒருங்குறிக் குழுவில் இணைந்து தேவையற்ற வடமொழி எழுத்துகளை இணைத்துள்ளார்கள்.

தமிழைப் பொறுத்தமட்டில், உலக சிந்தனையில் உச்சத்தைத் தொட்ட உயர்ந்த நூல் திருக்குறள் என்பது உலகில் அனைவராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட கருத்து. பார்ப்பனீயம் திருக்குறளை சமற்கிருத சாத்திரங்களின் சிறுதொகுப்பு என்று திருக்குறளைச் சிறுமைப்படுத்த முயற்சிக்கிறது. நாகசாமியின் இரண்டு நூல்கள் பற்றி இங்குக் குறிப்பிட வேண்டும்.

இந்த நூல்கள், தமிழின் பெருமையைக் குலைக்கும், முன்னர்க் குறிப்பிட்ட, ராஜிவ் மல்கோத்ராவுடன் இணைந்த அவர்களின் திட்டத்திற்கு அடித்தளமாகிறது என்பது தெரிகிறது. இந்தத் திட்டத்திற்கு வலுச்சேர்க்க, ஒன்றிய அரசு, நாகசாமிக்கு ‘பத்ம விருது’ (தாமரை)  அளித்துப் பெருமைப்படுத்தியுள்ளது.

திருக்குறள் பற்றிய நாகசாமியின் கருத்து அபத்தமானது. வாசகர்களைத் தவறாக வழிநடத்த, திட்டமிட்டு, வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட சதி இந்த நூல். இதை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டவேண்டும். அந்த அபத்தத்தை வெளிச்சமிட்டுக் காட்ட  இரு வழிகளில் முயலலாம்.      1. அந்தப் புத்தகத்திலுள்ள தவறுகளைக் கோடிட்டுக் காட்டலாம்.

  1. அந்த நூலின் அடிப்படையே தவறு, வாசகர்களைத் தவறாக தெரிந்தே இட்டுச்செல்லும் ஒரு வஞ்சக முயற்சி என்றும் காட்டலாம்.

இந்த முறையினால், இதுபோன்ற முயற்சிகள் இனி வராமல் தடுக்கலாம்.

சமஸ்கிருதம் என்ற சொல் “அலங்கரிக்கப்பட்டது, செம்மை செய்யப்பட்டது, தூய்மையாக்கப்பட்டது” என்று பொருள்படும். (Brittanica.com). அதாவது, அம்மொழி இயற்கையாக, பேசப்பட்டு காலப்போக்கில் வளர்ந்த மொழியன்று. இதன்மூலம் நமக்குப் புரிவது, அம்மொழி தமிழ் பிராமி (தமிழி) எழுத்துக்களை எடுத்து, அம்மொழிக்கே உரித்தான ஓசைகளுக்கேற்ப எழுத்துருக்களை இணைத்து உருவாக்கப்பட்டது என்பது விளங்கும். அப்படிச்ச் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு மொழி எப்படி சொந்தமான கருத்தாக்கங்கள் உருவாக்க இயலும்?

தனக்கென எழுத்துரு இல்லாத ஒரு மொழி எப்படி மதம், தத்துவம் இன்ன பிற நூல்களை வாய்மொழியாக வளர்த்திருக்கக் கூடும்?      பிழைப்பிற்காக, யாக யக்ஞங்கள் போன்ற சடங்குகள் செய்து தட்சிணை பெறுவதற்குண்டான மந்திரங்கள் (liturgy) மட்டுமே வாய்மொழியாக வந்திருக்க முடியும்.

இதற்குமேல், பார்ப்பனர்கள் வாய்மொழி வழியாகவே தத்துவம், மதம் போன்ற துறைகளில் நூல்கள் இயற்றினர் என்பது நம்ப இயலாதது.

ரிக்வேதம்: மழை, இடி மின்னல், தீ.. முதலிய இயற்கைச் சீற்றத்திற்கு அஞ்சிய ஆரியர் வருணன், இந்திரன், அக்னி என்று கடவுளரை உருவாக்கினர். இயற்கைச் சீற்றங்களிலிருந்து காக்கவும் தாஸ்யூக்களிடமிருந்து தங்களைக் காக்கவும் புனையப்பட்டதே ரிக் வேதம். அவை செய்யுள் வடிவில் தோன்றியவை. இது ஆரண்ய காண்டம் ஆகும்.

இதற்கு அடுத்தநிலையில், பிராமணர்கள் நிலைபெற்றுவிட்டனர். உள்ளூர் மக்கள் அவர்களை ஏற்றனர்.  இந்தநிலையில், மக்களைப் பிரிக்க சமூகத்தை நான்கு பிரிவுகளாக வகுத்தனர். அவற்றைத் தரம் பிரித்து தங்களை, பிராமணர்களை, உயர்ந்த பிரிவாக வைத்து, நான்கு பிரிவுகளையும் வரிசைப்படுத்தி மக்களிடையே பிரிவு உண்டுபண்ணினர். மக்கள், பிராமணரின் உயர்வை நம்பும்படியாக புராணங்கள், இதிகாசங்கள் என்று கதை கட்டினர். யாகம், ஹோமம்…என்று மந்திரங்களையும், சடங்குகளையும் உருவாக்கி மக்களை ஏமாற்றிப் பிழைத்தனர். இந்தக் காலக்கட்டம் வேதத்தின் வளர்ச்சியில் பிராமணம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. அப்போது தோன்றிய மந்திரங்களின் தொகுப்பு பூர்வ மிமாம்சம் என்று அழைக்கப் படுகிறது.

இந்தக் காலகட்டத்தில் வர்ணமுறையில் பார்ப்பனருக்கு அடுத்தநிலையில் கருதப்பட்ட க்ஷத்திரியர்கள் மந்திரங்கள், சடங்குகள் ஆகியவற்றின் பொருளற்ற, பயனற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொண்டனர்.

புத்தர் தோன்றினார். மந்திரங்கள், மதச்சடங்குகள் ஆகியவற்றின் ஏமாற்று வேலையை வெளிப்படுத்தினார். மக்களிடையே அதன் தாக்கம் தோன்றியது. பொதுமக்களும் அவற்றை உணரத் தொடங்கினர். சமூகத்தில் பார்ப்பனருக்கான செல்வாக்குச் சரிந்து குறையத் தொடங்கியது. அசோசகருடைய காலத்தில் வேதக்கருத்துகள் மறைந்து புத்தமதம் புகழுடன் விளங்கியது.

வேதவளர்ச்சியின் அடுத்த, கடைசி நிலை ஆரம்பம் ஆகிறது. வேதாந்தம் என்று அறியப்படுகிற உத்தர மிமாம்சம். சமூகத்தில் தங்கள் பெருமையையும் செலவாக்கையும் இழந்த பிராமணர்கள் அரசர்களை, க்ஷத்திரியர்களைத் தஞ்சம் அடைந்து பாடம் கேட்கின்றனர். அவையே உபநிடதங்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பிரஹதாரண்யக உபநிடதம், பிராமணர்கள் அஜாதசத்ரு என்ற அரசனை அண்டிப் பாடம் கேட்டனர் என்கிறது. பிராமணர்கள், க்ஷத்திரியரின் மாணாக்கர்கள்! ஆறு பிரிவுகள் கொண்ட அந்த உபநிடதம், இரண்டிரண்டு பகுதிகளாக, மூன்று காலகட்டங்களில் எழுதப்பட்டது. தேன் பகுதி, யக்ஞவால்கியர் பகுதி, பிற்பகுதி என்ற மூன்று பகுதிகள். அந்த நூலின் கடைசிப்பகுதியில் பிராமணர்கள் கை ஓங்குகிறது. பிராமணன் ஆசிரியனாக, அரசன் மாணவனாகக் காண்கிறோம். முதல் இரண்டு பிரிவுகளை 50க்கும் மேற்பட்ட குருபரம்பரை முழுமையாக்கியிருக்கிறது. ஒரு குருவுக்கு 10 ஆண்டுகள் எனக் கணக்கிட்டால் முதல் இரண்டு பிரிவுகள் முழுமையடைய 500 ஆணடுகளாகும். இதுபோல் மற்ற இரண்டு பகுதிகள்.

இந்த அடிப்படையில் பார்த்தால் பழமையான உபநிடதம் குப்தர்கள் காலத்தில்தான்  முழுமை பெற்றிருக்க வேண்டும்.

ஆதிசங்கரர் காலத்தில் பௌத்தர்கள் அழிக்கப்பட்டு வேதமதம் புத்துயிர் பெற்றது. உபநிடதங்கள் வேத மதத்திற்கு எதிராக வந்த பௌத்தமதத்தின் கருத்துகளை மறுத்து வேத மதத்தை மீண்டும் நிலை நிறுத்தின.

இந்தக் காலக்கணிப்பின் வழிதான் நாகசாமி அவர்களின் நூலை விவாதிக்க வேண்டும்.

இந்தக் காலத்துடன் வேதசூத்திரங்களின் காலம், வேதாந்த காலம்  முடிவடைகிறது. இதன்பின் பிராமணர்கள் வேதசாஸ்திரஙகள் இயற்றிச் சமூக சட்ட திட்டங்களை உருவாக்கினர். இந்த சாஸ்திரங்களைச் சுருக்கியதே திருக்குறள் என்பது நாகசாமியின் வாதம். சாஸ்திரங்கள் காலத்தால் திருக்குறளுக்கு முந்தியது என்பது அவர் நூல்.

நாகசாமியின் கருத்தை இந்தக் கட்டுரை மறுக்கிறது அதற்கு ஆதாரமான ஆய்வுக்கட்டுரையில் முடிவான கருத்துகளை இனிப் பார்ப்போம்.(Hermann Jacobi). அந்தக் கட்டுரை வேதசூத்திரங்களின் காலக்கணக்கை விளக்கி முடிவு தருகிறது.

கட்டுரையாளர் காலக்கணக்கீடு செய்ய பௌத்த நூல்களின் வழி விளக்குகிறார். வேதநூல்கள் எதிலுமே அதன் காலம் சரியாக, நேர்மையாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை. பௌத்த நூல்களில் காலக்கணக்கீடு காணக் கிடைக்கிறது. பௌத்த நூல்களின் தாக்கத்தால் தோன்றிய, அதற்கு மறுப்புக் கூறும் வேதம் பௌத்தநூலுக்குப் பிந்தியதாகவே இருக்கும் அல்லவா? பௌத்த நூல்களில் சூன்ய வாதம், விஞ்ஞான வாதம் என்று இரண்டு கருத்துகள் வேதத்திற்கு எதிராகக் கூறப்படுகின்றன. சூன்யவாதம் நாகார்ஜுனா என்பவரால் கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டில் கூறப்பட்டது. விஞ்ஞானவாதம் அசுங்கா, அவர் தம்பி வசுபந்து என்போரால் கி.பி. 450இல் எழுதப்பட்டது.

முன்கூறியபடி, உத்தர மிமாம்சா என்ற வேதாந்தம், வேதக்கருத்துகளுக்கு எதிராக பௌத்தமதம் எழுப்பிய குற்றச்சாட்டுகளுக்கு மறுப்பளித்து அவற்றை முறியடிக்கத் தோன்றியது என்பது புரியும். அதனால்  Hermann Jacobi வேதாந்த நூல்களை, சூன்யவாத எதிர்ப்பு, விஞ்ஞானவாத எதிர்ப்பு என்று வகைப்படுத்தினார். சூன்யவாதக் கருத்துகளை மட்டும் மறுத்த நூல்கள் கி.பி. 250க்கும் கி.பி. 450க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தவை. விஞ்ஞானவாதத்தை மறுத்த நூல்கள் கி.பி. 450க்குப் பிற்பட்ட காலத்தவை.

Hermann Jacobi ஆய்வுக்கட்டுரையின் முடிவுகள்:  நியாயதர்சன், பிரம்ம சூத்திரம் கி.பி.200க்கும் கி.பி.450க்கும் இடைப்பட்டவை, அதாவது கி.பி.200க்குப் பின் எழுதப்பட்டன.. இந்தக் காலகட்டத்தில் வாத்சாயனர், உபவர்சா, விருத்திகாரர்(போதாயனர்?), சப்ரவாசின் என்ற உரையாசிரியர்கள் வாழ்ந்தார்கள்.  வைசேசிகா, மிமாம்ச சூத்திரங்கள் நியாயதர்சன், பிரம்மசூத்திரம் ஆகியவற்றின் காலத்தவையாகவோ, சிறிது முந்தியவையாகவோ இருக்கலாம்.  யோக சூத்திரம் கி.பி.450க்குப் பிற்பட்டது. சாங்க்யசூத்திரம் பிற்காலத்து நூல்.

வேதசாஸ்திரங்கள் சூத்திரங்களை விடப் பிந்திய நூல்கள் ஆகும். இந்த விளக்கங்கள் மூலம், நாகசாமி கூறும் சாத்திரங்கள் என்பவை, சில கி.பி.250க்கும் சில கி.பி.450க்கும் பிற்பட்டவை என்பதைப் பறைசாற்றுகின்றன. நமக்குத் தேவை, சாத்திரநூல்களின் காலம் மட்டுமே.

நாகசாமி, திருக்குறளை கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு நூல் என்கிறார். இதில் நமக்கு உடன்பாடுதான். இந்தக் கட்டுரையாளர் எழுதிய நூலிலும் இதேநிலைதான் கூறப்பட்டுள்ளது. நாகசாமி கூறும் சாத்திர நூல்கள் திருக்குறளைவிடக், காலத்தால் பிந்தியது என்பது தெளிவாகிறது.

சாத்திர நூல்களிலும், திருக்குறளிலும் ஒற்றுமை காணப்பட்டால்,  சாத்திரங்கள் திருக்குறள் கருத்துகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு தோன்றிய நூல்கள் என்றாகிறது

திருக்குறளின் பல குறட்பாக்களில், திருக்குறளுக்கு முன்பே பலதுறைகளிலும் நூல்கள் இருந்தன என்பதற்கான சான்றுகள் உள்ளன. அவை வடமொழி நூல்கள் என்பது ஏற்புடையதல்ல. (verses 683,702, 726, 322, 351, 373, 396). கடல்கோள் உள்ளிட்ட பல இயற்கைச் சீற்றங்களால் பல நூல்கள் அழிந்திருக்கலாம். //www.thehindu.com/todays-paper/tp-features/tp-metroplus/the-battle-for-supremacy/article4785992.ece

இந்த இடத்தில் ரிக்வேதத்தில் உள்ள ஒரு கருத்தைக் கூறுவது சரியாகும். “Let noble thought come to us from every side”.  எல்லா திக்குகளில் இருந்து உயர்ந்த சிந்தனைகள் நம்மை வந்து சேரட்டும். இதன் பொருள் : பிராமணர்கள் புதுக்கருத்துகளைப் பிறரிடமிருந்து பெற்றார்கள். அந்தக் காலகட்டத்தில் உயர்ந்த சிநதனைகள் கொண்ட ஒரே மொழி, தமிழ்.

வேதங்கள் ஸ்ருதி, வழியில் கேட்கப்பட்டது என்கிறார்கள். யாரிடமிருந்து? (அன்று இங்கு இருந்த தமிழரிடம் இருந்துதான்).

மேற்கூறிய காரணங்களின்படி, நாகசாமியின் நூல் முழுதுமே காலப்பிழை கொண்டது. திருக்குறள் வேத சாத்திரங்களைவிடக் காலத்தால் பல நூற்றாண்டுகள் முந்தியது எனும் முடிவுக்கு வரலாம்.

Tailpiece : The onslaught of brahmins on Tamil and its classics and culture is thousands of years old and continuing. Tamils claim that Sanskrit has copied from Tamil texts and then destroyed the original. Such a historic statements do not prevent the Nagasamys and his ilk to attempt fresh writings maligning Tamil thinking. Tamil scholars must adopt a strategy which will put an end to this long-term trend. We must follow their technique and pay back in their own coins. Offense is the best form of defense. We start comparative studies in our universities and our  research must try to establish that Sanskrit works are nothing but adaptation of earlier Tamil classics.

Towards that end, I have attempted a comparative study of Thirukkural and Bhagavadgita. It was accepted for presentation in the international conference SACP2014 held in Binghamton, New York, USA. That article is part of my book on PHILOSOPHY OF PENINSULAR INDIA , published in Amazon kindle and print edition also. A tamil version also available. My blog on the article :

 

www.tamilphilosophyofkural.blogspot.in

 

——————————–

Points to decide the dates of upanishads. Thirteen principal upanishads. Hume.

  1. Bri. Upanishad later than Buddhist concepts: page 6.
  2. Bri. Upa. Was written in 3 parts: page 7.
  3. Brahma was originally a word with religious connect. Page 15.
  4. Kshatriya, Ajatashatru teaching a Brahmin page 17.
  5. Brahman- atman study page 25.
  6. Ajatasatru teaching a brahmin ..page 94.
  7. Reference of vinjana …page 95.

8 Janaka is student of Yagnavalkya page 131.

  1. This knowledge belongs to kings. Page 231.
  2. Reference to ithkasas and puranas page 250.
  3. reference to vinjana Chand. Upa. Page 254.

References:

HERMANN JACOBI, Professor in the University of Bonn, Germany.

The Dates of the Philosophical Sitras of the Brahmans.

Journal of the American Oriental Society, Vol. 31, No. 1 (1911), pp. 1-29.

Robert Ernest Hume: The Thirteen Principal Upanishads: //archive.org

H.V.VISWESWARAN : 1. Philosophy of peninsular India Kindle book in English.

  1. தமிழனின் தத்துவம் திருக்குறள் அறம். Kindle book                                                        www.notionpress.com 24-02-2018

விஸ்வேஸ்வரன்

துறைத்தலைவர் (பணிநிறைவு)

கணிதத் துறை, த.பெ.சமணக் கல்லூரி,

சென்னை 600097.

vichaan@gmail.com