Abstract: Narration in the important thing in the story telling. Stuffed with tactics. The storyteller handles the tactics for the content of the story and the reader. Writing a specific events with counter contradiction and Humorous is known as Satire. It will condemn the evil and the nescience with humor.  Furthermore, this strategy involves making a parody of comic stripes without contempt of contemporary behavior. D.Selvaraj, who is known as the Marxist writer, whose novel ‘Poikkal Kuthirai’ is different from his other works. This article presents the tactics (satire) that he has employed.

Keywords: ‘Poikkal Kuthirai, Narration, D.Selvaraj, Satire, அங்கதம், டி.செல்வராஜின் பொய்க்கால் குதிரை, தனி மனித அங்கதம்.

படைப்பாளனையும் படைப்பையும் வாசகனுக்கு அடையாளப்படுத்துவன, உள்ளடக்க வெளிப்பாட்டிற்குப் பயன்படுத்தும் உத்திகள்தாம். ஒருவருக்கு எடுத்துரைப்புக் கைவரப் பெறுகிற நிலையில்தான் படைப்புகள் உருவாவதும், வெற்றி பெறுவதும் சாத்தியமாகிறது. மற்றொரு வகையில் உள்ளடக்கத்திற்குத் தக்க எடுத்துரைப்பு என்பதும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. கதை சொல்லுதலில் எடுத்துரைப்பு என்பது மற்ற படைப்புகளிலும் முதன்மையான இடத்தைப் பிடிப்பதோடு, அவ்வெடுத்துரைப்பு உத்திகளாலும் நிறைந்து. கதைசொல்லும் படைப்பாளன் உள்ளடக்கத்திற்குத் தக்கவும், வாசகனுக்கேற்பவும் உத்திகளைக் கையாளுகிறான். அந்தவகையில் மார்ச்சிய எழுத்தாளராக அறியப்படும் டி.செல்வராஜின், ‘பொய்க்கால் குதிரை’ நாவல் அவரின் மற்ற படைப்புகளிலிருந்து வேறுப்பட்டதாக அமைவதற்கு, அவர் கையாண்டுள்ள அங்கத உத்திகளே காரணமாகின்றன. அந்நாவலில் அவர் கையாண்டுள்ள அங்க உத்திகளை முன்வைத்தே இக்கட்டுரை அமைகிறது.

தமிழ் மரபில் அங்கதம்

அங்கதம் (Satire) என்பதற்கு, ‘கேலி/வசைப் படைப்பு, வசை, பொய், மேற்கையில் அணியும் வளை/வலயம், பாம்பு, பழிச்சொல், மார்பு, யானை உணவு’ எனப் பல பொருண்மைகள் உண்டு. அங்கதம் என்பதை இலக்கிய இயல்புகளில் ஒன்றாகத் தமிழ் மரபு போற்றி வருகின்றது. தொல்காப்பியம் யாப்பின் வகையில் ஒன்றாக அங்கதத்தைக் கூறி, அதன் வகைகளையும் விளக்கியுள்ளது. அங்கதம் குறித்துப் பேசும் தொல்காப்பியம்,

“பாட்டு உரை நூலே வாய்மொழி பிசியே

அங்கதம் முதுசொல் அவ் ஏழ் நிலத்தும்…”       – தொல். செய். நூ. 75

எனக் குறிக்கின்றது. அங்கதம் என்னும் சொல்லால் இதனைக் குறித்திருந்தாலும், ‘வசை’ என்னும் பொருளில் அதனைக் கையாண்டுள்ளது. ‘செம்பொருள் (வெளிப்படை வசை), பழிகரப்பு (மறைபொருள் கொண்ட வகை) அதன் எடுத்துரைப்பு முறையில் இரண்டு தன்மைகள் உள்ளதையும் தொல்காப்பியம் விளக்கியுள்ளது.

“அங்கதம்தானே அரில் தபத் தெரியின்

செம்பொருள் கரந்தது எனஇரு வகைத்தே.”       – தொல். செய். நூ. 120

என்பதில் வெளிப்படையாகவும், மறைபொருளாகவும் வசைகள் வெளிப்படுத்தப்படலாம் என்பது உணர்த்தப்பட்டுள்ளது. நிகழ்வுகளின் எடுத்துரைப்பு முறையாக இவை அமைந்தாலும் இவற்றின் அடிப்படை நோக்கமாகக் கருதப்பெறுவது அறிவுறுத்தல் என்பதேயாகும். பிறருக்கு அறிவுறுத்தும் நிலையில் செவியுறைச் செய்யுள், அங்கதச் செய்யுள் என்ற இருவகை வடிவங்களில் வெளிப்படுத்தலாம் என்றும் தொல்காப்பியர் வரையறை செய்கிறார்.  இதனை,

“துகளொடும் பொருளொடும் புணர்ந்தன்று ஆயின்

செவியுறைச் செய்யுள் என்மனார் புலவர்.”        – தொல். செய். நூ. 124

“வசையொடும் நசையொடும் புணர்ந்தன்று ஆயின்

அங்கதச் செய்யுள் என்மனார் புலவர்.”    – தொல். செய். நூ. 125

என்னும் நூற்பாக்களின்வழி உணரலாம். பழந்தமிழரின் இலக்கிய மரபுகளுக்கான வரையறைகளை உணர்த்தும் நிலையில் அடிவரையறையில்லாத செய்யுட்களுள் ஒன்றான அங்கதம் என்ற இலக்கிய வகையை ‘கூற்றிடை வைத்த குறிப்பு மொழி’ என்னும் தொடராலும் அவர் குறிப்பிடுகின்றார். இவரின் எண்வகை மெய்பாட்டுள் வரும் நகை சார்ந்த விளக்கங்களிலும் அங்கதச் சுவையின் தன்மைகள் வெளிப்படுகின்றன.

தற்காலத்தில் அங்கதம்

குறிப்பிட்ட நிகழ்வை, எதிர் முரணாக; நகைச்சுவையாக எழுதுவது அங்கதம் எனப்படும். தீமையையும் அறிவின்மையையும் நகைப்புடன் கண்டிப்பதாக இது அமையும். மேலும், சமகால நடப்பியலைக் கடிந்துரைக்காமல் நகைச்சுவையுடன் பகடிச் செய்வதும் இவ்வகை உத்தியில் அடங்கும். அங்கத இலக்கியம் அதிகார அமைப்பையும், புனிதங்களையும், எல்லாராலும் ஏற்கப்பட்டுவிட்ட ஒன்றைத்தான் தன் இலக்காகக் கொள்கிறது. அவ்விலக்கைப் பகடிச் செய்வதன்வழித் தலைகீழாக்கிப் பார்க்கிறது. அந்தவகையில் தோன்றும் இலக்கியங்களை அங்கத இலக்கியம் என்ற வகைக்குள் அடக்குவர். இதனை, தற்காலத் திறனாய்வாளர்கள் கவிழ்ப்பாக்கம் அல்லது வசைப் படைப்புகள் என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர்.

அங்கதத்தின் தன்மையும் வகையும்

அங்கதம் செய்யும் நிகழ்வுகளை சி.இ.மறைமலை, ‘கூர்மையாகக் குத்திக்காட்டிப் பேசுவது; அதேவேளை நகைச்சுவை மையமாக அமைவது; கேலித் தன்மையைப் பூடகமாக, குறிப்பாக, உள்ளடக்கிச் சொல்வது; கேட்போரிடையே சிரிப்பையும், சிந்தனையையும் ஒருசேர உருவாக்குவது’ என்ற தன்மைகளை அங்கதம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பர்.  தற்காலத் திறனாய்வுகளில் இலக்கியங்களில் வரும் அங்கதங்களை, ‘தனி மனித அங்கதம்’, ‘சமுதாய அங்கதம்’, ‘அரசியல் அங்கதம்’ என வகைப்படுத்துகின்றனர். ஆகையினால், அங்கதம் என்பது நகைச்சுவையும், புலமை நுட்பமும், திறனாய்வு நோக்கும் கொண்ட ஓர் இலக்கிய உத்தி என்பது விளங்கும். இது சமுதாய மேம்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கி.சிவகுமார், தீங்கையும், அறிவின்மையையும் கண்டனம் செய்வது; மனிதகுலக் குற்றம் கண்டு சினங்கொண்டு சிரிப்பது என்கிறார்.

மேலை இலக்கிய மரபில், ஹொரேசியன் அங்கதம் (Horatian Satire), ஜூவானலின் அங்கதம் (Juvenlian Satire) என அங்கதத்தை வகைப்படுத்துகின்றனர். ஹொரேசிய அங்கதம், அறிவுச் சாமர்த்தியமும் நகைச்சுவைப் பண்பும் கொண்டு பொதுவாகப் பிறரை நையாண்டி செய்வதாக அமைந்திருக்கும். எதிர்மறைப் பண்பற்று மனித நடத்தையை நகைப்பூட்டும் வகையில் கேலி செய்வதாக அமையும். ஜூவானலியன் அங்கதம், சீற்றமும் வன்மமும் கொண்டது. சமூக மாற்றத்தை உருவாக்கக் கூடியது. இந்த வகையில், டி.செல்வராஜின், ‘பொய்க்கால் குதிரை’ (NCBH பதிப்பு, 2015) நாவல் மனித நடத்தையை நகைப்பூட்டும் வகையில் கேலிசெய்யும் ஹொரேசிய அங்கத வகையைச் சார்ந்ததாகும். அங்கதப் படைப்பிற்குரிய வசை, நகை, ஏளனம் ஆகிய பண்புகளைப் பெற்றிருக்கிறது.

பொய்க்கால் குதிரை

இளம்வயதில், பெண், போகம் எனச் சுற்றித் திரிந்த, சிருங்காரபுரி ஜமீனுக்கு வயதான பிறகுதான் தனக்கென ஒரு வாரிசு வேண்டும் என்ற ஞானோதயம் பிறக்கிறது. ஆகையால், இளம்வயது பெண்ணை மணந்துகொண்டு தன் குறிக்கோளில் வெற்றியும் பெறுகிறார். குழந்தை கருப்புத்துரை பிறந்த நேரம் தந்தை இறந்துவிடுவார் எனச் சோதிடர் கூற, ஜமீன்தார் சோகமாகிறார். கெடு சொன்ன நாட்களும் முடிகிறது. ஆனால், ஜமீன் இறக்கவில்லை. வாக்கு சொன்னவனுக்குத் தண்டனை தர ஏற்பாடு செய்கிறார் ஜமீன். அப்பொழுதும் சோதிடர் குழந்தையின் தந்தை உயிருடன் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று கூறுகிறான். குழந்தை கருப்பின் பிறப்புச் சந்தேகத்திற்குள்ளாகிறது. மனம் நொந்த ஜமீன் ஊரைவிட்டே போகிறார்.

அவமானத்தால் ஜமீன் காணாமல் போக, கருப்புத்துரையைப் பெற்றவளும் தனக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டது என்று தற்கொலை செய்துகொள்வதால், பிறந்த சிசு வண்ணானின் மனைவியான ஈனப்பேச்சியிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. கருப்புத்துரை ஜமீன் வாரிசு என்று சொல்லி வளர்க்கப்பட்டதால் எந்நேரமும் கனவிலே சஞ்சாரம் ஆகிறான். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ஜமீன் ஆட்சி முடிவுக்குவர அந்த ஊரில் வட்டிக்குப் பணத்தைக் கொடுக்கும் சித்திரபுத்திரன் செட்டியாரும், ஜமீன் அரண்மனைக் காவலாளி அய்யண அம்பலமும் முக்கிய மனிதர்களாகின்றனர்.

துணிகளைத் துவைப்பது, கனவில் வாழ்வது என்ற இரு வேலைகளில் மட்டும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும் கருப்புத்துரை அந்த ஊரின் கேலிக்குரியவனாகிறான். வாழ்விழந்து திரும்பி வந்த சித்திரபுத்திர செட்டியாரின் மகள் பத்மாவதி கருப்பைத் தன் இச்சைக்கு அழைக்கிறாள். பெற்றோருக்குச் செய்தி தெரிந்து கருப்பைத் திருட்டு வழக்கில் சிக்க வைத்துச் சிறையில் அடைக்கின்றனர். தண்டனைக் காலம் முடிந்து ஊர் திரும்புகையில் அவனை யாருக்கும் அடையாளம் தெரியவில்லை. அவன் வந்த நேரம் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு மழை பெய்கிறது. அவனைச் சித்தர் என்றும் அவன் வந்ததால்தான் மழை வந்தது என்றும் ஊர் மக்கள் நம்பி பணிவிடைகள் செய்கின்றனர். பத்மாவதி புரட்சிக்கரத் தீவிரவாதிகளால் கொல்லப்பட அந்தப் பழி, ஏதும் அறியாத சித்தராகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் கருப்பின்மீது புனையப்பட்டுத் தூக்குத் தண்டனை அளிக்கப்படுகிறது.

டி.செல்வராஜின் அங்கத உத்திகள்

கருப்புத்துரையின் வாழ்க்கையைப் பேசும் போக்கில் இந்நாவல், ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் தொடங்கி, சுதந்திர இந்தியாவின் நில உச்ச வரம்புக்காலம் வரையில், குறிப்பாக 1960-வரையிலான வரலாற்றையும் சமூக மாற்றங்களையும் அலசுகிறது. இந்தியாவில் புரையோடிப் போன பழமரபு நம்பிக்கைகளும், பழக்க வழக்கங்களும், சாதியக் கட்டமைப்புகளும் எங்ஙனம் ஒவ்வொரு காலத்திலும் தொடர்கிறது; மாற்றங்களுடன் இயங்குகிறது என்பதை நாவல் பேசுகின்றது. சமூகக் கட்டமைப்பு என்கிற பெயரில் உள்ள பழமரபுகள் தான் ஆளும்வர்க்கத்தின் பலம் என்பதை நாவல் வழியே டி.செல்வராஜ் நிறுவுகிறார். நாவல் சித்தரிப்பில் பாத்திரங்களின் வழியாகவும், நிகழ்ச்சிகளின் வழியாகவும், விவரிப்புகளின் வழியாகவும் அங்கதச் சுவையைத் தருகிறார். நாவலுக்கான கதைக்கருவிற்கு, அறிவார்ந்த கதைப் பின்னலைத் துணைக்கு வைத்துக்கொண்டு அங்கத உத்தியால் எடுத்துரைக்கிறார். பொய்க்கால் குதிரை ஹொரேசிய அங்கத வகைச் சார்ந்தது என்றாலும், தனி மனித அங்கதம், சமூதாய அங்கதம், அரசியல் அங்கதம் என்னும் நிலையிலும் இயங்குகிறது.

பாத்திர வார்ப்பில் அங்கதம்

அப்பாவி கருப்புத்துரை, அஞ்சாத ஈனப்பேச்சி, வஞ்சகமிக்க சித்திரப்புத்ரன் செட்டியார், ஆதிக்க எண்ணம் கொண்ட அய்யணம்பலம், பழமையை உடைக்கும் பத்மாவதி போன்றோர்தான் முதன்மைப் பாத்திரங்கள். தமிழக வரலாற்று வளர்ச்சியின் வகை மாதிரிக் கதை மாந்தர்கள். ஜமீன் காலத்தில் ஆங்கிலேயர்களுக்கு அடிவருடிகளாக இருந்த வரலாற்றையும், நில உச்சவரம்புக் காலத்தில் அரசுகளுக்கு அடிவருடிகளாக இருந்த வரலாற்றையும், காவல் துறையினர் பணக்காரர்களுக்குச் சேவகம் செய்யும் நிகழ்வுகளையும் பாத்திரங்களின்வழி அங்கதம் செய்கின்றார் செல்வராஜ். ஆங்கிலேயர் காலம், சுந்திர இந்திய நில உச்சி வரம்பு காலம், 60-களின் காலம் என மூன்று காலங்களிலும் மனிதர்கள் தங்களின் பெயர்களையும் சாதிய அடுக்குகளையும் மாற்றிக் கொண்டனரே தவிர வர்க்க முரண்களும், பிரபுத்துவமுறைகளும் ஒழியவில்லை என்பதைப் பாத்திர வார்ப்பின் வழியே வெளிப்படுத்தியுள்ளார். ஊர்ப் பெரியதனம் அய்யணம்பலம் ஜமீன் இருக்கும் போது அரண்மனைக் காவலனாக, அடியாளாக இருந்தவன். ஜமீன் ஒழிக்கப்பட்ட சுதந்திர இந்தியாவில் மிராசு, பஞ்சாயத்துத் தலைவராகத் தன்னை உயர்த்திக் கொள்கிறான். அவனின் மாற்றங்களைச் செல்வராஜ்,

“சிருங்காரபுரி ஜமீன் ஒழிக்கப்பட்டது அய்யண அம்பலத்துக்கு, எதிர்பாராத வரப்பிரசாதமாகப் போகும் என்று அவனே கனவில்கூடக் கருதவில்லை. ஆரம்பத்தில் நிலச் சீலிங் ஏற்பட்ட போது, அரண்மனைக்குச் சொந்தமான உபரி நிலங்களுக்கு பினாமியாகச் செயல்பட்டான். எருது இளைத்தால் காகம் மைத்துனர்முறை கொண்டாடும் என்கிற முதுமொழிக்கேற்ப, ஜமீன் தாயாதிகளுக்குள் சண்டைபோட்டுக் கொண்ட போது அவர்களுக்கு ‘பெப்பே’ காட்டிக் கொண்டு அய்யண அம்பலமே அத்தனை நிலங்களுக்கும் உடைமையாளராகிப் போனான். ஜமீன் உபரி நிலங்கள் எல்லாம் அய்யண அம்பலத்தின் பேரில் மாற்றப்பட்டபோது, அவனது குணநலத்திலும், மாற்றம் ஏற்பட்டுப் போயிற்று. இப்பொதெல்லாம் பெரிய புள்ளி என்கிற தோரணை, அம்பலம் ஜாதிக்கட்டுப்பாட்டையும் குல கெளரவத்தையும் கட்டிக் காப்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கக் கூடியவன் – பெரிய மனிதத் தோரணை” (பக். 12-13).

என விவரிக்கின்றார். அரண்மனை நாயைப் போல இருந்தவனின் வாழ்வில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை அங்கத சுவையுடன் எடுத்துரைத்துள்ளார்.

கதைப்பின்னலில் அங்கதம்

அப்பாவியான கருப்புத்துரையின் வாழ்க்கையை மையப்படுத்திக் கதைப்பின்னல் அமைந்திருக்கின்றது. கருப்புத்துரையின் பிறப்பும் அநாதையாகும் விதமும் ஆரம்பநிலையாகக் கொண்டால், அவனின் இளமை வாழ்வு கனவில் நகர்கிறது. செட்டியாரின் வீட்டிற்குச் சலவை செய்யச் செல்வதும், பத்மாவதி அவனிடம் ஆசைக் கொள்வதும் கதைக்கான சிக்கலாகிறது. சிறையிலிருந்து திரும்பி வந்து சாமியாராக வாழ்க்கையைத் தொடர்வதும், கொலை குற்றம் சாட்டப்பட்டுத் தூக்குத் தண்டனையை அடைவதும் உச்ச நிலையாகின்றது. இம்மூன்று நிலைக்கான கதைப்பின்னல் தமிழகக் கால மாற்றங்களின் ஊடே புனையப்பட்டுள்ளது. ஆரம்பம்முதல் முடிவுவரை தான் ஏன் அநாதையானோம் என்றும் தெரியாது, தனக்கு ஏன் பத்மாவதி சுவையான உணவு தருகிறாள் என்றும் தெரியாது, செட்டியார் ஏன் கட்டி வைத்து உதைக்கிறார் என்றும் தெரியாது, தான் எப்படி சாமியார் ஆனோம் என்றும் தெரியாது, ஏன் தனக்குத் தூக்குத் தண்டனை அளிக்கப்படுகிறது என்றும் தெரியாது வாழ்ந்து மடியும் கருப்புத்துரையின் சோகமான வாழ்க்கை படைப்பாளியால் அங்கதச் சுவையுடன் நகர்த்தப்பட்டுள்ளது. இக்கதைப் பின்னல்களால் கட்டப்பட்ட நடப்பியலை அங்கதச்சுவை கூட்டி நாவலாசிரியர் பகடிச் செய்திருக்கிறார்.

நாவலில் அங்கதத் தொனிப்புகளெல்லாம் கதை விவரிப்புக்குத் துணை நிற்பதோடு சமூக அவலத்தையும் நகைப்புடன் சுட்டிச் செல்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் தங்களின் சாதியப் பெருமைகளைப் பேசிக் கொண்டிருப்பதை நகைப்புக்குள்ளாக்கும் விதமாகச் செட்டியாரை இங்ஙனம் அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

“செட்டியாரின் பூர்வீகம் பற்றி பலவிதமான யூகங்கள். சிலபேர் செட்டியார் கூலவாணிகன் சீத்தலைச் சாத்தனார் வம்ச வழியைச் சேர்ந்தவர் என்பர். செட்டியாரைக் கேட்டால் பூம்புகார் நகரம் தனது பூர்வீக பூமியென்றும், மாசாத்துவான் செட்டியார் தனது மூதாதையர்களில் ஒருவர் என்றும் கேட்பவர்களிடம் கூசாமல் சொல்லுவார். எது எப்படியிருந்த போதும், ஆதியில் செட்டியாரின் பாட்டனார் பர்மா தேசத்தில் பிழைப்புத் தேடிப் போனவர் என்றும் ஜப்பான்காரன் பர்மா தேசத்தின் மீது குண்டு போட்டபோது தன் குடும்பத்துடன் கால்நடையாக இந்திய தேசம் வந்தடைந்து செட்டி நாட்டில் வட்டிக் கணக்கு எழுதப் போனவர், ஒரு ஆச்சியை ஏமாற்றிப் பணக்காரர் ஆகிவிட்டார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.” (ப. 30)

இதில், சாதிப் பெருமைக்காக எங்ஙனம் பழந்தமிழ் இலக்கியத் தொன்மங்களைத் துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கின்றனர் என்பதையும், தான் செய்யும் குற்றங்களைப் பழமரபுகளைக் கொண்டு எவ்வாறு நியாயப்படுத்துக்கின்றனர் என்பதையும் பகடிச் செய்துள்ளார்.

மொழியாடலில் அங்கதம்

படைப்பாளனின் வெற்றி எடுத்துரைப்பிலும் அதற்குத் துணைசெய்யும் மொழியாடலிலும் அமைந்திருக்கிறது. மனித வாழ்க்கையின்  நடப்பியலைப் பேசும் படைப்பாளிகள் எடுத்துரைப்பாலும் மொழிநடையாலும் சுவைப்படத் தந்துவிடுவர். அதற்கு, கு.அழகிரிசாமி நல்ல எடுத்துக்காட்டு. அத்தகைய மொழியாளுகை டி.செல்வராஜிடம் காணப்படுகின்றது. தனது மற்றைய படைப்புகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டப் படைப்பாகப் பொய்க்கால் குதிரை நாவலைத் தந்திருக்கிறார். இந்நாவல் முழுவதும், அங்கத நடையிலேயே செல்கிறது என்றாலும், அந்த அங்கதத்தையும் தனது மார்க்சிய வெளிப்பாட்டு உத்தியாக்கிக் கொண்டு வர்க்க முரண்களை அற்புதமாகச் சொல்லிவிடுகிறார். அந்தவகையில் மூடப் பழக்கவழக்கங்களால் அழிந்தொழியும் தமிழ் மக்களின் வாழ்வியலை நகைப்பிற்குள்ளாக்குகிறார். கருப்புத்துரையை யாரெனத் தெரியாமல் அம்மணச்சித்தர் என நம்பி மக்கள் அவனுக்குச் சகல சுதந்திரமும் மரியாதையும் தருகின்றனர். அதனைப் பகடி செய்யும் செல்வராஜ்,

“நேர்ந்துவிட்ட கோவில் காளையா ஊருக்குள் நடமாடுவதற்கு கருப்புத்துரை அனுமதிக்கப்பட்டான். பெரியவர்கள் அனைவரும் கருப்புத்துரையை அவதார புருஷனாகக் கருதலானார்கள். பெண்கள் கூட கருப்புத்துரையின் நிர்வாணக் கோலத்தைக் கண்டு வெட்கப்படுவதோ, அசூயை கொள்வதோ கிடையாது. தெய்வீகப் பிறவி அம்மணமாகத் தானே இருக்கும். பழனி முருகன் சிலைகூட நிர்வாணமாகத் தானே நிற்கிறது. மாறாக, அவனது திருப்பாதார விந்தங்கள் தங்கள் வீட்டு வாசலைத் தழுவும் புண்ணியம் கிட்ட வேண்டும் என்பதற்காக, கோலம்போட்டு அவனது வருகைக்காகக் காத்துக் கிடந்தார்கள் பெண்கள்” (ப.69)

என எழுதியுள்ளார். மூட நம்பிக்கை நிர்வாணக் கோலத்தைக்கூடச் சகித்துக் கொள்கிறது. கருப்பு சலவைத் தொழிலாளியாக இருக்கும்போது பின் வாசல் வழியாக அனுமதித்த ஊர், சாமியார் என்றவுடன் முன்வாசல் வழியே வரவேற்கிறது என்பதை உணர்த்தியுள்ளார்.  நாவலில் தொடக்கப் பகுதியிலேயே இந்நாவல் ஒரு அங்கதப் படைப்பு என்பதைத் தன் கூற்றாகப் பேசியுள்ள செல்வராஜ். அதனை,

“மெய்ஞ்ஞான சித்தர் சுவாமிகள் என்கிற கருப்புத்துரையின் மெய்க்கீர்த்தியை ஒரு சாகாவரம் பெற்ற இலக்கியமாக வடித்துவிட வேண்டும் என்பது நீண்ட நாளைய ஆசை, கனவும் கூட.

பிள்ளையார் சுழி போட்டு மெய்ஞ்ஞான சித்தர் சுவாமிகளின் பூர்வாசிரமம் பற்றியும் மெய்க்கீர்த்தியைப் பற்றியும் எழுதத் தொடங்கும் போதுதான், எக்காலும், முக்காலும் நிலைபெற்று நிற்கும் தன்மை படைத்த அவதார புருஷர்களுடையவும், மகான்களுடையவும், திருவிளையாடல்களையும் மெய்க்கீர்த்தியையும் சொல்ல வரும் படைப்பாளியும், மகாகவி காளிதாஸனைப் போன்றோ, வால்மீகியைப் போன்றோ தெய்வக் கடாட்சம் பெற்ற காப்பியப் புலவனாகவும், மகா பண்டிதனாகவும் இருக்க வேண்டும் என்கிற காவிய நியதி என்னை அலைக்கழிக்கலாயிற்று. ஏனெனில், காவிய நாயகனால், கவிஞனுக்குப் பேரும் புகழும் ஏற்பட வேண்டும். அதே போன்று புலவனால் காவிய நாயகனின் புகழும் பெயரும் விளங்க வேண்டும்” (ப.1).

என்னும் பகுதியால் உணரலாம். சாமியார் எனத் தெரியாமலேயே அவர்களை வணங்குவதும், அவர்களைப் படைப்பாளிகள் புகழ்ந்து எழுதுவதும் நகைப்பிற்குரியதாக்குகிறார். சமூகத்தில் வெற்று வேதாந்தங்களும், போலி மதவாதமும், மூடநம்பிக்கைகளும் எவ்வாறு ஆளுமை செலுத்தி மனிதர்களின் சிந்தனைகளை முடக்குகின்றன என்பதை அங்கதச் சுவையுடன் வெளிப்படுத்த நாவலாசிரியருக்கு மொழிநடைகள் துணைநிற்கும் இடங்களாக மேற்குறித்தவற்றைக் கூறமுடியும். காலங்காலமாக இலக்கியங்களின் வளர்ச்சியும் புலவர்களின் வாழ்வும் இவ்வாறுதான் இருந்துள்ளன என்பதையும் இம்மொழியாடல்கள் வாயிலாவே இவர் இடித்துரைக்கிறார்.

தனிமனித அங்கதம் (Individual Human Satire)

தனி மனித செயல்பாடுகளில் காணப்படும் சுயநலமும் குணநலன்களும் படைப்பாளர்களால் பகடி செய்யப்படுவதுண்டு. கதையின் போக்கிற்கேற்க கதை மாந்தர்களின் நலன்களை அங்கதமுறையில் அறியமுகப்படுத்துவதோ, சூழலைத் தனியொருவரைப் பகடி செய்வதன்வழி விவரிப்பதும் படைப்பாளர்களின் உத்திமுறைகளில் அடங்கும். அந்தவகையில் டி.செல்வராஜ் தனது பொய்க்கால் குதிரை நாவலில் தனிநபர் ஒவ்வொருவரையும் பகடியுடனே அறிமுகம் செய்கிறார். அவர்களின் ஒவ்வொரு செயல்களின்வழிக் கதையை நகர்த்திச் செல்கிறார். முதன்மை மாந்தர்கள் அனைவரையும் பகடி முறையிலேயே படைத்துக்காட்டியுள்ளார். இந்நாவல் ஒரு துன்பியல் கதையோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தாலும் செல்வராஜின் அங்கத உத்திமுறைகள் அதனை அங்கதப் படைப்பாக்கியுள்ளது. கருப்புத்துரையைின் வளர்ப்புத் தாயாகிய ஈனப்பேச்சியின் குணநலன்களைச்  விவரிக்கும்,

“ஈனப்பேச்சி என்றால் கருப்புத்துரைக்குச் சிம்ம சொப்பனம். தாடகை போன்ற தேக அமைப்பும், மலைகளை ஒத்த தனக்கட்டுமாகப் பார்த்தாலே பயம் தட்டக்கூடிய உருவம். ஈனப்பேச்சி நடந்தாள் என்றால் பூமி அதிரும், தூசி பறக்கும். வாய் திறந்தாள் என்றால் தூஷணமான வார்த்தைகள் அருவியாகக் கொட்டும் அனல் பறக்கும்.

ஊசக் குமரிக்குத் தெரியும் ஊர்க் காட்டு ரகசியம் என்பதுபோல், ஈனப் பேச்சிக்குத் தெரியாத ரகசிய உறவுகள் ஏதும் சிருங்காரபுரியில் இருக்க முடியாது. எந்தப் பெண் எந்த ஆணுடன் முறைகேடான உறவு வைத்திருக்கிறாள் என்கிற ரகசியங்கள் எல்லாம் ஈனப் பேச்சிக்கு அத்துப்படி. எனவே, தீட்டுப்பட்ட ஈனப் பிறவி என்று எந்தப் பெண்ணும் பேச்சியுடன் பேச்சு வைத்துக் கொள்ள முடியாது. அப்படி யாராவது அவளைக் கேவலமாகப் பேசிவிட்டார்கள் திட்டி, நண்டுக் குடுவையை நடுவீதியில்  போட்டு உடைத்தது மாதிரி அந்தப் பெண்ணின் கேடு கெட்ட வாழ்க்கையின் ரகசியங்களையெல்லாம் அம்பலப்படுத்திப் போடுவாள். அதற்குப் பிறகு அந்தப் பெண் ஊருக்குள், மான ஈனத்தோடு நடமாட முடியாது. தலையை மொட்டையடித்துக் கொண்டு தேசாந்திரம் போய்விட வேண்டியதுதான்” (ப. 20)

என்னும் வரிகளில் ஒரு தனிமனிதனின் நடத்தைகள் எவ்வாறு சமூகத்தால் நகையாகவும், வசையாகவும் வெளிப்படும் என்பதற்கு அரணாகின்றன. கிராமத்திற்குரிய மொழியாடல்களைக் கொண்டு ஈனப்பேச்சியையும் அவளின் குண நலன்களையும் அங்கத முறையில் விவரிப்பதன்வழிச் செல்வராஜ் வெற்றிப் பெற்றவராகிறார். இவரின் பாத்திரப்படைப்புகள் ஒவ்வொன்றும் இத்தகைய அங்கதச் சுவையுடனே விளக்கப்படுவதைக் காணமுடிகின்றது.

சமுதாய அங்கதம் (Social Satire)

சமூக நடத்தைகளும் மதிப்புகளும் குறைபாடுகளுடன் இருப்பதைச் சாடுவது சமுதாய அங்கதம் எனப்படுகிறது.  இந்திய சமூகத்தில் புரையோடிப் போன பழமரபுகளும், மூடப்பழக்க வழக்கங்களும், சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளும், வர்க்க முரண்களும் நிரம்ப உண்டு. இவை சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தைத் தடுப்பன. படைப்பாளன் தான் வாழும் சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தை எண்ணி இவற்றைச் சுட்டி எழுதுவது கடமையாகிறது. கண்டித்து எழுதாமல் பகடியாய் விவரிப்பதன்வழி மேற்கண்ட நடைமுறைகள் ஒழிவதற்கான வாய்ப்புகள் ஏற்படும். தமிழில் அவ்வாறான படைப்புகளைப் பாரதி, பாரதிதாசன், பெரியார், கவிமணி போன்றோர் படைத்துக் காட்டியுள்ளனர். டி.செல்வராஜ் இந்நாவலில் மூட நம்பிக்கைகளையும், சாதியக் கட்டமைப்பு ஆணவத்தையும், சுரண்டலினால் மக்கள் பாதிக்கப்படுவதையும், பண முதலைகளின் திரைமறைவு வேலைகளையும், குற்றப் புனைவுகளால் நீதி வளைக்கப்படுவதையும் அங்கத உத்தியால் சாடியுள்ளார். போலிச் சாமியார்களை மக்கள் நம்புவதும், அந்நம்பிக்கையை இச்சமூகம் வளர்த்தெடுப்பதையும்,

“வெகு சீக்கரத்திலேயே, நிர்வாணமாக அலையும் கருப்புத்துரை நிகழ்த்தும் அற்புதங்கள் இறக்கைக் கட்டிப் பறந்து பக்கத்துக் கிராமங்களுக்குப் பரவி மாவட்டம் தழுவிய அற்புதமாகப் போயிற்று. திகம்பரனாக அலையும், அந்த மனித ஜீவனைப் பார்ப்பதற்கும், அவனது ஆசி பெறுவதற்கும் வேண்டி அந்த வட்டாரமென்ன பக்கத்து வட்டாரத்தில் இருந்தெல்லாம் வண்டிகளிலும் வாகனாதிகளிலும் அவனது தரிசனத்துக்காக மக்கள் வர ஆரம்பித்துவிட்டனர். சிருங்காரபுரி கிராமம் புண்ணியஸ்தலமாகிப் போய்விட்டது.

ஒரு கட்டம் வரையில் கருப்புத்துரையினால் நிகழ்த்தப்படும் அற்புதங்கள் பற்றியும், சித்தாட்டங்கள் பற்றியும் கண்டு கொள்ளாமல் இருந்த வெளியூர்ப் பத்திரிக்கைகள், சிருங்காரபுரி கிராமத்திற்குத் தங்கள் நிருபர்களை அனுப்பி கருப்புத்துரையினால் நிகழ்த்தப்படும் அற்புதங்களைக் கண்டறிந்து, ஒரு சிலபேரிடம் பேட்டியும் எடுத்து கருப்புத்துரையின் நிர்வாணக் கோலத்தையும், அவனைத் தரிசிக்க வரும் பக்தர்கள் கூட்டத்தையும் படம்பிடித்து, தலைப்புச் செய்தியாக வெளியிட்டக் கௌரவித்தன. ஒரு நிருபர், கருப்புத்துரையின் பூர்வாசிரமத்தைப் பற்றியெல்லாம், ஆராய்ச்சி செய்து, கருப்புத்துரையின் உண்மையான பூர்வ ஜென்மப் பெயர் மெய்ஞ்ஞான சித்தர் சுவாமிகள் என்றும், அவர் சமாதியில் அடங்கும்போது ஊர் மக்களுக்குக் கொடுத்திருந்த வாக்குறுதிக்கேற்ப சிருங்காரபுரி கிராமத்தில் திரு அவதாரம் செய்திருப்பதாகவும், அதனால் சித்தரின் பெயர் மெய்ஞ்ஞான சித்தமுனி, அல்லது சித்தர் சுவாமிகள் என்றும் கட்டுரை தீட்டியிருந்தார்” (பக். 70-71).

என விவரிக்கின்றார். மூட நம்பிக்கையோடு மக்கள் இருப்பதையும் அதனைப் பயன்படுத்தி எப்படி ஒவ்வொருவரும் பிழைப்பு நடத்துகிறார்கள் என்பதையும் தொடர்ந்து விரித்துரைத்துள்ளார். மேலும், மக்கள் மட்டுமல்லாது அவர்களைச் சீர்திருத்தி வழிநடத்த வேண்டிய அரசும், அதிகாரிகளும், நீதித்துறையுமே மூடநம்பிக்கையில் இருப்பதை,

“அரசு பெரிய உத்தியோகஸ்தர்கள், தேர்தலில் வெற்றி வேண்டி நிற்போர், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், மந்திரிப் பிரதானியர், நீதிபதிகள், விஞ்ஞானிகள் இப்படி சமூகத்தின் சகல தரப்பினரும் மெய்ஞ்ஞான சித்தரை வந்து தரிசனம் செய்துவிட்டுப் போனார்கள்” (ப.74)

என்னும் பகுதியால் நையாண்டி செய்கிறார். தவறுகளைக் கண்டிக்க வேண்டிய இடத்திலுள்ள சமூகமும் அதனை ஆளும் அரசுகளும் தவறுசெய்தவர்களிடம் மண்டியிட்டுப் பிழைக்கும் தற்கால வழக்கத்தை, மெய்ஞ்ஞான சித்தரை வந்து தரிசனம் செய்து விட்டுப் போனார்கள்“ என்றும் நகைமொழியால் விளக்குகின்றார்.

அரசியல் அங்கதம் (Political Satire)

அரசியல் மற்றும் அரசாங்க நடவடிக்கைகள் மக்கள் எண்ணங்களும் வாழ்வியலுக்கும் எதிராகயிருக்கிறபோது அவற்றைக் கண்டுணர்த்த வேண்டிய பொறுப்புப் படைப்பாளர்களுக்கு உண்டு. நேரடிக் கண்டனமாக இல்லாமல் அரசியலை நையாண்டி செய்வதன்வழியும் மக்களுக்கும் அரசிற்கும் உணர்த்திவிடலாம். அதற்கு அங்கதம் சிறந்த முறையாகும். படைப்பை நகைச்சுவையுடன் நகர்த்துவதோடு, அரசியல் சார்ந்த பகடியின் வாயிலாகச் சமூதாயத்தை விழிப்படையச் செய்யமுடியும். டி.செல்வராஜின் உத்தியும் அம்முறையிலேயே அமைந்துள்ளது. மூன்று காலக்கட்டங்களின் மாற்றங்களைக் குறிப்பிடுகையில் நையாண்டி செய்தே விவரிக்கின்றார். ஜமீன்தாரி முறையின் அவலங்களையும், நில உச்சவரம்பு சட்ட அமலாக்கத்தில் நடைபெற்ற ஊழல்களையும், தற்கால அரசாங்கங்களின் மக்கள் விரோதப் போக்குகளையும் நாவலெங்கும் பகடிச் செய்ய தவறவில்லை. ஜமீன் காலத்தில் நடைபெற்ற கூத்துக்களை,

“கருப்புத்துரையின் பிதாமகனான, பட்டத்து ஜமீன்தார் ராவ் பகதூர் பொம்மு பாண்டித்துரை, தனது மூதாதையர் வழியைப் பின்பற்றி, நாட்டையும், வீட்டையும் மறந்து மேல்நாட்டுக் கீழ்நாட்டு வேசைப் பெண்களோடும், வைப்பாட்டிகளோடும், தனது பொருளையும், இளமையையும், வலிமையையும் பகிர்ந்து கொண்டு, தாதிழந்த நபுஞ்சகனாகிய பின்பு, கண்கெட்ட பின்பு, சூரியநமஸ்காரம் என்கிற வகையில், ராஜ்ய பரிபாலனம் செய்வதற்காக வேண்டி சிருங்காரபுரி ஜமீனுக்கு வந்து சேர்ந்தார்”

என எழுதுகிறார். ஜமீன்கள் மக்களின் நலனைப் பார்க்காமல் வழிவழியாகத் தங்களின் போக வாழ்க்கையிலேயே மூழ்கியிருந்த செய்தியை நயம்பட விவரித்துள்ளார்.  கருப்புத்துரையை எப்படிச் சித்தர், சுவாமி என்று கட்டமைத்து வளர்த்தார்களோ அதுபோலவே அவனைப் பயங்கரவாதி என்றும் கட்டமைத்தார்கள். காவல்துறை கருப்பைத் தீவிரவாதி என்றும் வழக்கைச் ஜோடித்து நீதிமன்றம் முன் நிறுத்தியது. அதனை,

“மெய்ஞ்ஞான சித்தர் முனி என்கிற புனைப் பெயரில் மறைந்திருந்த கருப்புத்துரை, பயங்கரவாத அமைப்பைச் சேர்ந்தவன் என்றும், நாட்டில் பல இடங்களில் ஏற்பட்ட கொள்ளைகளுக்கும், வெடிகுண்டு சம்பவங்களுக்கும், கொலைகளுக்கும் கருப்புத்துரைக்கும் சம்பந்தம் உண்டு என்றும் பலவாறாக விளம்பரப்படுத்தப்பட்டது. பத்திரிகைகளும் இல்லாததும், பொல்லாததுமான சம்பவங்களுடன் கருப்புத்துரையின் பெயரைச் சம்பந்தப்படுத்தி, பூதாகரப்படுத்தி அவனை ஒரு அதிபயங்காவாதியாகச் சித்திரித்திருந்தன.” (ப.87)

எனப் பகடி நடையில் எழுதும் செல்வராஜ், தனிமனிதனின் மீது தொடுக்கப்படும் அதிகாரத் தாக்குதல்களையும் போன்மைகளைப் போற்றும் சமூக அவலங்களையும் இருவேறு கோணத்தில் வெளிப்படுத்துகின்றார். பொய் வழக்குகள் அதிகார வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறைக் கருவிகளாவதைச் சிலப்பதிகார காலத்திலேயே காணமுடியும். பொய்கொல்லனின் பொய் வழக்கால் கொல்லப்பட்ட கோவலன் இதற்கோர் எடுத்துக்காட்டு. டி.செல்வராஜின் கருப்பும் இந்தவகையான பொய்வழக்குகளை எதிர்கொண்டு மரண தண்டனையைப் பெறுகிறான். இந்த அவலச்சுவையைச் சிலப்பதிகார அவலச்சுவை போலச் சொல்லாமல், அங்கதச்சுவையோடு வெளிப்படுத்தும் நிலையில்,

“மெய்ஞ்ஞான சித்தர்சுவாமிகள் என்ற பெயரில், மறைந்திருந்த தீவிரவாதிக்கு செஷன்ஸ் நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பை உயர்நீதிமன்றம் ஊர்ஜிதம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. அதற்குமேல் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு வழக்கை எடுத்துச் செல்ல அவனக்கு நாதியும் கிடையாது” (ப. 93).

எனச் செல்வராஜ் விளக்குகிறார். மெய்ஞ்ஞான சித்தர் சுவாமிகள் என்னும் சொல்லால் கருப்பை குறிக்கும் இவர் அவன் மீது இச்சமூகம் புனைந்த போன்மையையும், தற்போது அதிகாரவர்க்கம் தீவிரவாதி எனப் புனையும் போலிமையையும் ஒருசேர நகையாடுகிறார். இவ்விடங்களில் காவல்துறையும் நீதிமன்றங்களும் உண்மைத்தன்மையை உணராமல் செயல்படுகின்றன என்பதை அங்கத உத்தியால் செல்ராஜ் உணர்த்திவிடுகிறார்.

நிறைவாக

அங்கதப் படைப்புகள், தனக்குத்தானே பகடிச் செய்வதோடு, நாட்டு நடப்புகளையும் சமூக அவலங்களையும் நையாண்டி செய்கின்றன. பொய்க்கால் குதிரை நாவல் அங்கதமில்லாமல் எழுதப்பட்டிருந்தால் ஆகக்கூடிய துன்பியல் நாவலாகியிருக்கும். டி.செல்வராஜின் இயல்பான நடையில்லாமலும், கருத்தியல் தர்க்கங்கள் இல்லாமலும் அங்கதப் படைப்பாக இருக்கவேண்டும் என்ற முனைப்புக்காட்டி எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதை வரிக்குவரி வாசிக்கையில் உணரமுடிகிறது. நாவலைப் படர்க்கைக் கூற்றில் நாவலாசிரியர் எடுத்துரைப்பதால் அங்க உத்திகள் இயல்பாக வெளிப்பட்டுள்ளன. இந்திய, தமிழக மக்களின் வாழ்வியலும், அரசியல் செயல்பாடுகளும், பொருளாதார நடவடிக்கைகளும் விதியால் கட்டமைக்கப்பட்டன என்பதையும், தனக்கு என்ன நடக்கிறது; நடக்க வேண்டும் என்பதையும் ஒவ்வொருவரும் தீர்மானிக்க முடியாது. ஏன், எதற்கு இப்படி நடக்கிறது? என்ற சிந்தனைகூட வரமுடியாத அளவிற்கு, விதிக் கோட்பாடும், மூடப் பழக்கவழக்கங்களும் அமைந்துள்ளன என்பதை அங்கதம்சார் எடுத்துரைப்பின்வழிச் சொல்கிறார். அங்கதச்சுவை நகைப்பிற்கு மட்டுமல்ல, சிந்திக்க வைப்பதற்குமுரியது என்பதை இந்நாவல்வழி நிறுவியுமுள்ளார் டி.செல்வராஜ்.

பயன்பட்ட நூல்கள்:

  • தொல்காப்பியர், தொல்காப்பியம், இளம். உரை, சாரதா பதிப்பகம், சென்னை. 2006 (இரண்டாம் பதிப்பு)
  • பஞ்சாங்கம் க., நவீனக் கவிதையியல் கடுத்துரைப்பியல், காவ்யா பதிப்பகம், சென்னை. 2003 (முதல் பதிப்பு)
  • ஆவ்னர் ஸிஸ், மார்க்சிய அழிகியலின் அடிப்படைகள் (தமிழாக்கம் – பொன்னீலன்), NCBH, சென்னை. 2015 (முதல் பதிப்பு)
  • ஞானசம்பந்தம் அ.ச., இலக்கியக் கலை, பாவை பதிப்பகம், சென்னை. 2016 (இரண்டாம் பதிப்பு)
  • நடராசன் தி.சு., திறனாய்வுக் கலை, NCBH, சென்னை. 2009 (ஏழாவது பதிப்பு)
  • மணவாளன் அ.அ., இருபதாம் நூற்றாண்டின் இலக்கியக் கோட்பாடுகள், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை. 2002 (இரண்டாம் பதிப்பு)
  • மறைமலை சி.இ., இலக்கியமும் சமூகவியலும், மணிவாசகர் பதிப்பகம், சென்னை, 1991 (முதல் பதிப்பு)

……………………………………………..

முனைவர் மூ.பாலசுப்பிரமணியன்

உதவிப் பேராசிரியர், தமிழியல்துறை

அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், அண்ணாமலை நகர்

9488013050, [email protected]