முனைவர் . பாலாஜி | Dr.G.Balaji[1]

Abstract: This researcher has done a field work in megalithic period (cist, urns) at thaziyur pirivu in perur panchayat and found a sample of urns, cist, black and red earthen pots, urns stand  and pot stand which was very well used by our ancient Tamil people since megalithic (BCE 1000-BCE300) stone age. This archaeological place located in kolrampatti pond(kanmai in tamil). Its related ancient Tamil tradition. The basic research which was done in the surface level resulted in findings of many artefacts. Hence the researcher insists and requests the Tamil Nadu Archaeological department to do further excavation to find more artefacts.

Keywords:   thaziyur pirivu in perur panchayat; Archaeology; urns, cist, black and red earthen pots, urns stand and pot stand; Tamil tradition; BCE 1000-BCE300; kolrampatti pond(kanmai in tamil);    கோயம்புத்தூர், பெருங்கற்கால எச்சங்கள், பேரூர், தாளி(ழி)யூர், கோல்ராம்பட்டிக் கண்மாய், கல்திட்டைகளும் முதுமக்கள் தாழிகளும், கருப்பு-சிவப்பு மண்பானை ஓடு.

******

கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்தின் பலவிடங்களில் பெருங்கற்கால எச்சங்கள் வரலாற்று ஆர்வலர்களால் தொடர்ச்சியாகக் கண்டறியப்பெற்று வருகின்றன. அவ்வரிசையில் பேரூர் ஊராட்சி ஒன்றியத்திற்கு உட்பட்ட தாளி(ழி)யூர் கிராமத்தில் அமைந்துள்ள கோல்ராம்பட்டிக் கண்மாய்ப் பகுதியில் பெருங்கற்காலக் கல்திட்டைகளும் முதுமக்கள் தாழிகளும்  இருப்பது அண்மையில் களஆய்வின்வழிக் கண்டறியப்பெற்றது. அரசுத்திட்டத்தின்கீழ் இக்கண்மாய்ப் பகுதியினைத் தூர்வாரும் பணி சில மாதங்களுக்கு முன்பு நடைபெற்றது. அப்பொழுது இயந்திரங்களின் உதவியுடன் மண் அள்ளப்பெற்ற பொழுது பெருங்கல் திட்டைகள், முதுமக்கள் தாழிகள் வெளிப்பட்டன. உடைந்த நிலையில் பழமையான புழங்குபொருட்களும்  பானை ஓடுகளும் இப்பகுதியில் மிகுதியாகக் கிடைக்கப் பெறுகின்றன. இவை பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்பதனை மேற்பரப்பாய்வில்  சேகரிக்கப்பெற்ற பளபளப்பான கருப்பு-சிவப்பு மண்பானை ஓடுகளும் கனமான வாய்ப்பகுதியினை உடைய முதுமக்கள் தாழிகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. பளபளப்பு மிக்க சிவப்புப் பானை ஓடுகள் மீது வெண்ணிறக் கோடுகள் பூவேலைப் பாட்டுடன் வரையப் பெற்றுள்ளன.  பெருங்கற்காலப் பண்பாடு நிலவியிருந்த இத்தொல்லியல் களத்தினையும் அங்குக் கிடைக்கப்பெற்ற தரவுகளையும் அறிமுகப்படுத்தி விளக்குவதாக இவ்வாய்வுரை அமைகின்றது.

தாளி(ழி)யூர் – பெருங்கற்காலத் தரவுகளும் பெயர்க்காரணமும்

பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த தரவுகள் கோல்ராம்பட்டிக் கண்மாயின் உட்புறம் முழுவதும் பரவிக் காணப்பெறுகின்றன. இவ்வமைவிடம் சரியாகப் பேரூரிலிருந்து வேடப்பட்டி செல்லும் வழியில் அமைந்துள்ள தாளி(ழி)யூர்ப் பிரிவில் அமைந்துள்ளது. இப்பகுதி இப்பொழுது நாகராஜபுரம் என வழங்கப்பெறுகின்றது. அருகில் தொன்மையான ஏழுகன்னிமார் கோவில் ஒன்று அமைந்துள்ளது. தாளி(ழி)யூரில் காணப்படும் பெருங்கற்காலத் தரவுகளை முன்வைத்து இப்பகுதியில் பெருங்கற்காலப் பண்பாடு நிலவியிருந்தது என அறியமுடிகின்றது.

தற்பொழுது பேச்சுவழக்கில் இவ்வூர் தாளி(ழி)யூர் என்று வழங்கப்பெறுகின்றது. இப்பெயரில் அமைந்த தாழி என்ற சொல்லின் ஒலிவடிவம் பிற்காலப் பேச்சுவழக்கில் தாளி என மருவி எழுத்து வடிவிலும் வழங்கப்பெற்று வந்திருக்கலாம். இன்றுவரை அவ்வூருக்கான எழுத்தாவணங்களில் ‘தாளியூர்’ என்றே குறிக்கப்பெற்று வருகின்றது. தாழி என்ற சொல் பெரிய மண்பாண்டங்களைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். தமிழ்ச்செவ்வியல் பனுவல்களில் தாழி என்ற சொல் இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்யும் முதுமக்கள் தாழியினைக் குறித்தமைகின்றது. இத்தாழிகள் பற்றிய குறிப்புகள் பனுவல்களில் மட்டுமின்றிப் பழைய உரையாசிரியர்களின் உரைக்குறிப்பிலும் தொடர்ச்சியாகக் குறிக்கப்பெற்று வந்துள்ளன. தொல்காப்பியத்திற்கு உரையெழுதிய நச்சினார்க்கினியர் ‘தாழி கவிப்பத் தவம் செய்வார் மண்ணகவழி நோற்றன மால்வரையே’ (கா.ராஜன்:2010) என ஆசீவகர்களின் ஈம அடக்க முறையினைக் குறிப்பிடுகின்றார்.

‘சுடுவோர் இடுவோர் தொடுகுழிப் படுப்போர்

தாழ்வயின் அடைப்போர் தாழியில் கவிப்போர்’ (மணி.6:66-67)

மணிமேகலையில் பழந்தமிழர்களின் மரபுவழிப்பட்ட ஈமச்சடங்கு முறைமைகள்   ஒவ்வொரு சமூகங்களிலும் பல்வேறு நிலைகளில் பின்பற்றப் பெற்றிருந்தமை சுட்டப்பெறுகின்றது. பிணத்தைத் தாழியில் வைத்துக் கவிழ்த்த நிலையினை நற்றிணைப் பதிவின்வழி அறிய முடிகின்றது. புதுக்கோட்டைக்கு அருகில் அமைந்துள்ள திருக்கட்டளை சிவன் கோவிலின் தென் சுவரில் அமைந்துள்ள சோழர் கல்வெட்டில் எல்லைகளை வரையறுக்கும் பொழுது முதுமக்கள் தாழிகள் விரவிக்கிடக்கும் காட்டைக் கலசக்காடு என்று குறிப்பிடுவதாக கா.ராஜன் (தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்:2010) தமது நூலில் குறிக்கின்றார். மதுரை, திருநெல்வேலி, சிவகங்கை, இராமநாதபுரம் முதலான பாண்டியநாட்டுப் பகுதியில் கிடைக்கப்பெறும் பெருங்கற்கால நினைவுச் சின்னங்களில் முதுமக்கள் தாழிகளே பெரும்பான்மையாகக் கிடைத்து வருகின்றன.

     ‘மாஇருந்தாழி கவிப்ப’ (நற்.271)

‘தாழிய பெருங்காடு எய்திய ஞான்றே’ (புறம்.364)

‘அன்னோற் கவிக்கும் கண்ணகன் தாழி’ (புறம்.228)

‘வியன்மலர் அகன் பொழில் ஈமத்தாழி’ (புறம்.256)

‘கவிச்செந்தாழிக் குவிப்புறத்து இருந்த’ (புறம்.238)

‘தாழிமுதல் கவித்த கோழிலைப்                        பருத்தி’ (அகம்.129)

‘தாழிக்குவளை வாடுமலர் சூட்டி’ (அகம்.161)

‘ஓங்குநிலைத்தாழி மல்கச்சார்த்தி’  (அகம்.275)

‘தாழியும் மலர்பல அணியா  கேழ்கொள’ (அகம்.369)

‘மன்னர் மறைத்த தாழி’    (பதிற்.44)

‘இடுக ஒன்றோ சுடுக ஒன்றோ

படு வழிப்படுக’     (புறம்.239:20-21)

தமிழ்ச் செவ்வியல் நூல்களில் மேற்கண்ட இடங்களில் முதுமக்கள் தாழிகள் பற்றிய பதிவுகள் காணப்பெறுகின்றன. தாழி என்ற சொல்லில் அமைந்த ஊர்ப்பெயர்கள் சில அறியப்படுகின்றன. சிவகங்கை மாவட்டத்தில் மாந்தாழி (க.பாலாஜி, பெருங்கற்காலப் பண்பாடு:2013) என்ற ஊர் அமைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

தாளி(ழி)யூரில் கிடைக்கப்பெற்ற தரவுகள்

இப்பெருங்கற்காலத் தொல்லியல் அமைவிடத்தில் பெருங்கல்திட்டைகள், முதுமக்கள் தாழிகள், கருப்பு – சிவப்பு வண்ணப் பளபளப்பான  பானையோடுகள், முதுமக்கள் தாழியின் அடிப்புறத்தாங்கி ஆகியன மேற்பரப்பாய்வின்வழிக் கண்டறியப்பெற்றன. இப்பகுதியானது தூர்வாரும் பொருட்டு மண் அள்ளப் பெற்றமையினாலும் நீர்நிலையாக அமைந்த காரணத்தினாலும் ஈமச் சின்னங்கள் உடைந்த நிலையில் காணப்பெறுகின்றன. இதன் காரணமாக மேற்பரப்பாய்வு செய்து சேகரிக்கப்பெற்ற பொருட்களில் எழுத்துகளோ குறியீடுகளோ இதுவரை கண்டறியப் பெறவில்லை. இப்பகுதியில் தமிழகத் தொல்லியல் துறையினர் முறைப்படி அகழாய்வு செய்யும் வேளையில்  எழுத்துப்பொறிப்புகளும் குறியீடுகளும் கிடைக்கப்பெறலாம்.

1.பெருங்கல்திட்டைகள்

படம்:01, கல்திட்டையின் அடிப்பகுதி

படம்-2, பெருங்கல்திட்டையின் மேற்பகுதி.

இக்கல்திட்டைக்குக்கீழ் முதுமக்கள்தாழி ஒன்று சிதைந்த நிலையில் காணப் பெறுகின்றது. மேற்புறம் அமைந்த கல்லைத் தொப்பிக்கல் (capstone) என்பர். இதன் பக்கவாட்டில் நான்கு புறமும் பட்டியக் கற்கள்  சிறிய அறை வடிவில் செங்குத்தாக  நிறுத்தப்பெற்றிருக்கும். இந்நிலையில் இருந்தே பிற்காலத்தில் கல்லறை எழுப்பும் வழக்கம் தோன்றியிருக்க முடியும். இங்கு அமைந்திருக்கும் கல்திட்டையில் இருபுறம் மட்டும் முழுமையாகக் காணப்பெறுகின்றன. ஏனைய பகுதிகள் சிதிலமடைந்து விட்டன.

2.முதுமக்கள் தாழிகள்

 

படம்:3, முதுமக்கள் தாழியின் உடைந்த பக்கவாட்டுப்பகுதி.

 

படம்:4, உடைந்தநிலையில் முதுமக்கள் தாழியின் வயிற்றுப்பகுதி.

படம்:5, வேலைப்பாடமைந்த முதுமக்கள் தாழியின் வாய்ப்பகுதி

படம்:6, முதுமக்கள் தாழியின் அடிப்பகுதி(தாங்கி)

இவையனைத்தும் இத்தொல்லியல் களத்தின் மேற்பரப்பாய்வில் சேகரிக்கப்பெற்ற பொருட்களாகும். முதுமக்கள் தாழியின் உடைந்த பாகங்கள் இப்பகுதியில் மிகுதியாகக் காணப்பெறுகின்றன.

படம்:7, பூ வேலைப்பாடமைந்த பளபளப்பான பானை ஓடு

தமிழகத்தில் பெருங்கற்காலத் தொல்லெச்சங்கள் காணப்பெறும் பெரும்பான்மையான இடங்களில் பூவேலைப்பாடு அமைந்த இவ்வோடு காணப்பெறுவது குறிப்பிடத்தக்கது. பெருங்கற்காலத்தில் வாழ்ந்திருந்த பானை வனையும் குயவர்கள் இதை எவ்வாறு செய்தனர் என்பதை அறிய இயலவில்லை. பானை வனையும் குயவர்களைப் (கோவன்) பற்றிய குறிப்புகள் புறநானூற்றில் இடம்பெறுகின்றன.

‘கலம்செய் கோவே கலம்செய் கோவே

இருள் திணிந்தன்ன குரூஉத்திறள் பரூஉப்புகை’ (புறம்.228)

‘கலம்செய் கோவே கலம்செய் கோவே

அச்சுடை சாகாட்டு ஆரம் பொருந்திய’ (புறம்.256)

பானை வனையும் குயவர்களுடனான உரையாடல்கள் சில செவ்வியல் பனுவல்களில் பதிவாகியுள்ளன.  பழந்தமிழ்ப் புலவர் ஒருவரும் கணவனை இழந்த பெண்ணொருத்தியும் குயவன் ஒருவனிடம் சில கோரிக்கைகளை முன் வைப்பதாக மேற்குறித்த சான்றுகள் அமைகின்றன. புறநானூறு 228ஆம் பாடலைப் பாடிய ஐயூர் முடவனார் குயவனைப் பார்த்து எனது மன்னனின் புகழுக்கு ஏற்ற அளவில் மிகப்பெரிய தாழியினை உன்னால் செய்ய முடியுமா? எனக் கேட்பதாக அமைகின்றது. புறநானூறு 256ஆம் பாடலில் பெண் ஒருத்தி போரில் இறந்துபோன தனது கணவனோடு சேர்த்துத் தன்னையும் அடக்கம் செய்வதற்கேற்ற பெரிய தாழியினைச் செய்யக் குயவனைப் பணிக்கின்றாள். இதன்மூலம் பெருங்கற்காலத்தில் பானை செய்யும் குயவர்கள் எத்தகைய தாழியினையும் புழங்குபொருட்களையும் செய்யும் தொழில்நுட்பம் அறிந்தவர்களாக இருந்திருக்கின்றனர் என அறிய முடிகின்றது. தாளி(ழி)யூரில் கிடைக்கும் முதுமக்கள்தாழிகள், பழம் பானையோடுகள் உள்ளிட்ட ஈமப்பொருட்கள் பலதரப்பட்ட நிலைகளில் கிடைத்திருப்பது இவ்விலக்கியச் சான்றுகளை மெய்ப்பிப்பதாக உள்ளது. பெருங்கற்காலத்தைச் சார்ந்த தாழிகள் இப்பகுதியில் காணப்பெறுவதன் காரணமாகப் பிற்காலத்தில் இவ்வூர் தாழியூர் என அழைக்கப் பெற்றிருக்கலாம். தாழிகளைச் செய்யும் குயவர்கள் வாழ்ந்திருந்த பகுதியாகவும் அமைந்திருக்க இடமுண்டு.

படம்-8, பளபளப்பான கருப்பு – சிவப்பு மண்பாண்டங்கள்

நீரிடங்களும் பெருங்கற்கால எச்சங்களும்

இத்தொல்லியல் களம் நீர்நிலையான கண்மாய்ப்பகுதியில் அமைந்துள்ளது. தமிழகத்தில் கிடைக்கப்பெறுகின்ற பெரும்பான்மையான பெருங்கற்கால எச்சங்கள் நீரிடங்களில் அமைந்துள்ளன. இவை எதார்த்தமான நிகழ்வெனக் கொள்ள முடியாது. தொல்காப்பியர் சுட்டும் ஈமச்சடங்கு முறைமைகள் இங்கு மனங்கொள்ளத்தக்கன.

காட்சி கால்கோள் நீர்ப்படை நடுகல்

சீர்த்தகு மரபின் பெரும்படை வாழ்த்தல்

(தொல்.பொருள்.2-5).

இந்நூற்பாவில் சுட்டப்பெறும்  நீர்ப்படை என்பது இறந்தவர்களுக்குச் செய்யப்படும் நீரோடு தொடர்புடைய ஈமக்கிரியை எனலாம். இறந்தவர்களைக் குளிக்க வைத்தல், நீர்மாலை எடுத்தல் முதலிய ஈமச் சடங்குமுறைகள் தமிழகத்தில் தொன்றுதொட்டுச் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. தொல்காப்பியத்தில் போரில் இறந்துபட்ட வீரனுக்கு எடுக்கப்பெறும் வீரக்கல்லிற்கு நீராட்டுச் செய்யப்பெறுவது சுட்டப்பெறுகின்றது. ஈமச்சடங்கு நிகழ்வுகளில் நீர்நிலைகள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. நீர்நிலை என்பது குறியீட்டு நிலையில் தாயின் கருவறையில் குழந்தை வளரும் நீர்க்குடத்தைக் குறிப்பதாக அமைகின்றது. பிறப்பும் இறப்பும்  தத்துவ அடிப்படையில் நீரோடு தொடர்புடையதெனக் கருதலாம். இறந்து எரியூட்டப் பெற்றவர்களின் சாம்பல் நீரிடங்களில் கரைக்கப்படுவதும் இத்தத்துவத்தினை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும்.  ஆதிச்சநல்லூரில் கிடைக்கப்பெற்ற சில முதுமக்கள்தாழிகளின் வயிற்றுப்பகுதியில் களிமண்ணால்  செய்யப் பெற்றுள்ள வளைகோடுகள் தாயின் தொப்புள் கொடியினைக் குறிப்பதாகத் தொல்லியலாளர் கருதுவர். முதுமக்கள் தாழிகளைச் சூல்கொண்ட தாயின் வயிற்றுடன் தொடர்புபடுத்துவர் மானிடவியலாளர்.

“இறந்த மனிதன் மீண்டும் கருவுற்றுப் பிறக்கிறான் என்ற நம்பிக்கை பழந்தமிழரிடையே இருந்திருக்கிறது. அதனால் அவன் மறுபிறப்புக்குத் தேவையான எலும்புகளையும், அவன் பயன்படுத்திய பொருட்களையும் அத்தாழிகளில் இட்டுப் புதைத்தனர். மேலும் அந்த தாழிகள் தாயின் கருவறை போலவே வடிவமைக்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. கிடைத்த ஈமத்தாழிகளின் கழுத்துப்பகுதியில் தொப்புள்கொடி போன்ற வடிவமைப்பு அக்கால மக்களின் நம்பிக்கையைப் பிரதிபலிப்பதாக உள்ளது” (குணசீலன் இரா., 2009).

தாளியூருக்கான இன்றைய சுடுகாடும் (ஈமக்காடு)  இவ்விடத்தில் அமைந்துள்ளது. இதன் மூலம் ஈராயிரம் ஆண்டுகளாக இவ்விடம் ஈமக்காடாக அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

களஆய்வு முடிபுகள்

தாளி(ழி)யூர் என்ற இத்தொல்லியல் களத்தில் பெருங்கற்காலத் தொல்லெச்சங்கள்  களஆய்வின் வழியாகக் கண்டறியப்பெற்றுள்ளதன் மூலமாக இப்பகுதியில் பெருங்கற்காலப் பண்பாடு நிலவியிருந்தமையினை அறியமுடிகின்றது.

முதுமக்கள் தாழிகள் இப்பகுதியில் பரவிக் காணப்பெறுவதால் இவ்வூருக்குத் தாழியூர் என்ற பெயர் இடப்பெற்றிருக்கலாம். அப்பெயர் பேச்சுவழக்கில் தாளி என மருவி எழுத்துவழக்கிலும் வழங்கப்பெற்றிருக்கலாம்.

பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த பெருங்கல்திட்டைகள், முதுமக்கள் தாழிகள், பளபளப்பான கருப்பு-சிவப்பு மண்பாண்டங்கள், உடைந்த முதுமக்கள் தாழியின் வாய்ப்பகுதி, தாங்கி (தாழியின் அடிப்பகுதி) ஆகிய பொருட்கள் மேற்பரப்பாய்வில் சேகரிக்கப் பெற்றன.

நீரிடப்பகுதியில் இத்தொல்லியல் களம் அமைந்துள்ளது. மனிதனின் பிறப்பு, இறப்பு, நீரிடம் முதலான தத்துவப் பின்னணியுடன் பெருங்கற்கால முதுமக்கள் தாழிகளை ஒப்பிட முடியும். ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இவ்விடம் ஈமக்காடாக அமைந்திருப்பது களஆய்வின் வழியாகத் தெரிய வருகின்றது.

பெருங்கற்காலத்திலிருந்து மண்பாண்டங்கள் செய்யும் குயவர்கள் சிறந்த தொழில்நுட்பத்தை அறிந்தவர்களாக இருந்திருக்கின்றனர். பழந்தமிழ் இலக்கியக் குறிப்புகளும் இக்கள ஆய்வுத்தரவுகளும் அவற்றை மெய்ப்பிக்கும் வண்ணம் அமைந்துள்ளன.

உடைந்த நிலையில் கிடைக்கப்பெறும் இத்தரவுகளைத் தமிழகத் தொல்லியல் துறை கவனத்தில் எடுத்துக்கொண்டு அகழ்வாராய்ச்சியினை மேற்கொண்டால் புதிய வரலாற்றுச் செய்திகளை வெளிக்கொண்டுவர முடியும்.

குறிப்பு:

கள ஆய்வில் கலந்து கொண்டவர்கள்:  அ.நூருல்லா, இளங்கலை தகவல் ஒழுங்குமுறை மேலாண்மை, கிருஷ்ணா கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

முனைவர் க.பாலாஜி, தமிழ் உதவிப்பேராசிரியர், பூ.சா.கோ.கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

களஆய்வு செய்த நாட்கள்: 23.02.2019; 24.02.2019; 23.03.2019; 24.03.2019; 31.03.2019; 06.04.19; 7.04.19.

துணைநின்றவை

இராசு, ப. (2009). பண்டைய தமிழக வரைவுகளும் குறியீடுகளும். தரமணி, சென்னை : உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்.

இளங்கோ சி. (2011). பெருங்கற்காலத் தமிழ்ச்சமூகம் தொல்லியல் தரவுகளை முன்வைத்து. சென்னை:

குணசீலன் இரா. (2009, சூன் 30). ஈமத்தாழி. வேர்களைத்தேடி(வலைப்பூ): //www.gunathamizh.com/ -இல் இருந்து எடுக்கப்பட்டது

குருமூர்த்தி செ. (2010). “பழம்பானைக் குறியீடுகளும் தமிழர் பண்பாடும்”. உலகத்தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு (ஆய்வுமலர்). கோவை.

சதாசிவப்பண்டாரத்தார். (2009). பாண்டியர் வரலாறு. சென்னை: செண்பகா பதிப்பகம்.

சீனிவாசன் இரா. (2011). “சிந்துவெளிக்குறியீடுகளை ஒத்த குறியீடுகள் வேலூர் மாவட்டத்தில் கண்டுபிடிப்பு”. புதியபனுவல், தொகுதி3, இதழ்4.

சேதுப்பிள்ளை ரா.பி. (2009). தமிழகம் ஊரும் பேரும். சென்னை: தமிழ் நிலையம்.

தாமோதரன் கு. (1999). தொல்லியல் நோக்கில் தமிழகம். தமிழ்நாடு: தமிழ்நாடு அரசு தொல்பொருள் ஆய்வுத்துறை.

திருநாவுக்கரசு க.த. (1982). சிந்துவெளித்தமிழ் வடிவங்கள். சென்னை: மணியகம்.

நடனகாசினாதன். (2010). “தமிழக நில அகழாய்வுகள்”. உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு (ஆய்வுமலர்). கோவை.

பாலாஜி க. (2013). பெருங்கற்காலப் பண்பாடு. சென்னை: காவ்யா பதிப்பகம்.

பாலாஜி க. (2015, August 5). “பெருங்கற்காலத் தமிழ்ச்சமூகமும் தமிழி எழுத்துப் பொறிப்புகளும்”. (&. S. Muneesmoorthy Dr.M., Ed.) இனம்: பன்னாட்டு இணையத் தமிழாய்விதழ், 1(2), 17-25. Retrieved from //www.inamtamil.com/megalithic-era-cist-aracheological-field-work/

பாலாஜி க. (2019). பெருங்கற்காலத் தமிழ்ச்சமூகம் : கீழிருந்து மேலெழும் வரலாறு. கோயம்புத்தூர்: இனம் பதிப்பகம்.

மதிவாணன் இரா. (2010). ”சிந்துவெளித் தமிழ் எழுத்துகள்”. உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு (ஆய்வுமலர்). கோவை.

மாதையன் பெ. (2007). சங்க இலக்கியச் சொல்லடைவு. தஞ்சாவூர்: தமிழ்ப்பல்கலைக் கழகம்.

மாதையன் பெ. (2010). சங்க இலக்கியத்தில் வேளாண் சமூகம். சென்னை: புதுயுக நூல் வெளியீட்டகம்.

ராஜன் கா. (2010). தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம். தரமணி, சென்னை: உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்.

ராஜ்கௌதமன். (2009). ஆகோள் பூசலும் பெருங்கற்கால நாகரிகமும். சென்னை: தமிழினி பதிப்பகம்.

விசயவேணுகோபால் கோ. (2011, [நவம்பர்-திசம்பர்]). “தமிழகத்தின் எழுத்துவழக்கம் அசோகன் காலத்திற்கும் முந்தையது”. மணற்கேணி.

வையாபுரிப்பிள்ளை ச. (1967). சங்க இலக்கியம் பாட்டும் தொகையும். சென்னை: பாரி நிலையம்.

Rajan k. (2015). Early Writing System (A journey from Graffitti to Brahmi). Madurai: pandya nadu centre for Historical Research.

……..

[1] தமிழ் உதவிப் பேராசிரியர், பூ.சா.கோ.கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோயம்புத்தூர்- 641 014. [email protected]

………

Date of submission: 2019-03-20

Date of acceptance: 2019-04-10

Date of Publication: 2019-05-02

Corresponding author’s

Name: முனைவர் . பாலாஜி

Email:  [email protected]