Abstract: Aaichiyar Kuravai is a chapter that explains the worship method of Aayar people in Mullai land (Forest region). Author Ilangovadigal describes the worship method which is performed by Aayars to their worship god ‘Thirumal’. This chapter is important, because the ‘Kuravai koothu’ is performed after the murder of Kovalan. This chapter is not only written for ‘Kuravai koothu’ but also featured based on the flow of the story. In Aayarpaadi, Kannaki is expecting the return of Kovalan who went to sell the anklet. The presages happened there also increase the sadness of Kannaki and the daze of Mathiri and Iyai. So the ‘Kuravai koothu’ and the featured songs are completely performed to solace Kannaki. This article analyses in a psychological way that the effects of the subconscious thoughts of Mathiri and Iyai, who were dismayed by the presages and how Ilangovadigal cleared the questions which rise in reader’s mind that why this Aaichiyar Kuravai is featured in this chapter.

Keywords: Aaichiyar Kuravai, Aayar people, Mullai land (Forest region), Thirumal, சிக்மண்ட் பிராய்டு, ஆய்ச்சியர், குறவர், வேட்டுவர், சு.சக்திவேல், இளங்கோவடிகள்.

முன்னுரை

     “இயற்கையிடமும் மரணத்திற்குப் பின்வரும் நிலையிடமும் மனிதன் கொண்ட அச்சமே வழிபாட்டிற்கு அடிப்படைக் காரணம்” (2010:222) என்று சிக்மண்ட் பிராய்டு கூறுவதை எடுத்துரைப்பார் சு.சக்திவேல். பிராய்டு கூறியது ஆதி சமூகமான வேட்டைச் சமூகத்திற்குப் பொருந்தும். பின்னாளில் நிலவுடைமைச் சமூகத்தில் இயற்கையை மட்டுமல்லாமல் இறைவன் எனும் பெரும் சக்தியும் உண்டு என்று மக்கள் எண்ணியதன் விளைவே இறைவழிபாட்டின் தோற்றம்.

வழிபாடு என்பது அச்சத்தின் காரணமாக நிகழ்வது என்பது பெரும்பான்மை. ஆனால் மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடாகவும் வழிபாடு நடந்தது, நடக்கின்றது. எனவே மக்கள் தங்கள் மனத்தில் உள்ள துயரங்கள் தீர வழிபாடு செய்தும், மன மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடாக நன்றிக் கடன் செலுத்தும் விழாவாகவும் வழிபாடுகளை நடத்தத் தொடங்கினர். ஒவ்வொரு சமூகத்திற்கேற்றவாறு வழிபாட்டு முறைகள் மாறுபடும் என்பது நடப்பியல் உண்மை.

சிலப்பதிகாரத்தில் வேட்டுவர், ஆயர், குறவர் ஆகியோர் மேற்கொள்ளும் வழிபாட்டு முறைகளை இளங்கோவடிகள் முறையே வேட்டுவரி, ஆய்ச்சியர் குரவை, குன்றக் குரவை ஆகிய பகுதிகளில் எடுத்துரைக்கின்றார். இன்ப வெளிப்பாடு, இறை நம்பிக்கையின்வழிக் கிடைக்கின்ற ஆறுதல், துன்பத்துடைப்பு எனும் பொருண்மையின் அடிப்படையிலேயே சிலம்பில் மூன்று சமூக மக்களும்  (ஆய்ச்சியர், குறவர், வேட்டுவர்) தத்தம் மக்களோடு சேர்ந்து தங்கள் குலதெய்வங்களை வேண்டி வழிபாடு செய்கின்றனர். ஆய்ச்சியர் குரவையைப் பொறுத்தமட்டில் தீயசகுணங்களைக் கண்டு வரவிருக்கும் துன்பம் நீங்கவேண்டும் என்ற நோக்கில் குரவை கூத்து நிகழ்த்தப்படுகிறது.

ஆய்ச்சியர் குரவை இளங்கோவடிகளால் படைக்கப்பட்டதன் நோக்கம், அப்பகுதியில் இடம்பெறும் மாந்தர்களின் மனப் போராட்டங்கள், இப்பகுதி இங்கு வைக்கப்பட்டதற்கான காரணம் யாது என வாசிப்போர் தளத்தில் இருந்து எழுப்பப்படும் கேள்விகளுக்குரிய விடை யாது போன்றவை குறித்து இங்கு ஆராயப்படுகின்றன.

வாசகர் உளவியலும் படைப்பாக்கமும்

“படைப்பாளி தன் உணர்வு மூலம் படைப்பை வெளியிடத் தொடங்கி அனைவரது உள்ளத்திலும் தான் கருதிய மனஉணர்வு எழுமாறு அவ்வுணர்வுகளைக் கலைநுணுக்கக் கூறுகளுக்கு ஏற்ப மாற்றித் தருகிறான்” (1982:33) என்ற ஆ.இராமகிருஷ்ணனின் கருத்துக்கேற்றவாறு கோவலன் மடியப்போகிறான் என்பதை வாசகர்களுக்கு உணர்த்த வேண்டும் என்ற தன்னுடைய ஆழ்மனக் கருத்தை மதுரை நகருக்குள் அவர்கள் நுழையும் முன்பாகவே குறியீடாக இளங்கோவடிகள் உணர்த்துவது அனைவராலும் அறியப்பட்ட ஒன்று.

அடுத்ததாக ஆயர்சேரியில் நடக்கும் நிகழ்வு. கோவலன் சிலம்பு விற்கப்புறப்படும் பொழுது அவளை அனுப்ப கண்ணகி தடுமாறுகிறாள், தயங்குகிறாள். இதனால் அவளைப் பார்த்து,

“மாறி வருவன் மயங்கா தொழிகென”     (கொலைக்களக்., 93)

கோவலன் கூறுகிறான். அதே நேரத்தில் அவனும் அதே மனநிலையில், பிரிய மனமில்லாமல், பிழைப்புத் தேடி வந்த இடத்திலும் இவளைத் தனியாக விட்டுச் செல்கிறோம் என்ற தவிப்போடுதான் செல்கிறான். இதனால்தான் அவளை ஆரத் தழுவி ஆற்றுவித்தாலும், இவனால் ஆற்றியிருக்க முடியாமல் கண்ணீர் ததும்ப விடைபெறுகிறான்.

கருங்கயல் நெடுங்கண் காதலி தன்னை

     ஒருங்குடன் தழீஇ உழையோர் இல்லா

     ஒருதனி கண்டு தன் உள்ளகம் வெதும்பி

     வருபனி கரந்த கண்ண னாகி..”    (கொலைக்களக்., 94-97)

அவன் செல்கிறான். இந்நிலையில் அவன் செல்லும்போதே தீய நிமித்தமாகக் காளை ஒன்று எதிர்வருவதன் மூலம் அவனுக்குக் கேடு வரப்போகிறது என்பதை இளங்கோ வாசத்கருக்குக் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார். “ஏறு எதிர்தல் இடையரறியும் நிமித்தமாதலின் அறிந்திலன்” (2008:418) என்று விளக்கம் தரப்பட்டாலும் அது ஆயர்பாடியில் ஏற்பட்ட முதல் தீய நிமித்தமாகும். கிராமப்புறங்களில் இன்றும் காளை எதிர்வருதல் தீய நிமித்தமாகக் கொள்ளப்படுவது நினைவிற் கொள்ளத்தக்கது.

பாத்திர உளவியலும் படைப்பாக்கமும்

     சிலம்பில் உளவியல் கூறுகள் மிகுந்து காணப்படும் காதைகளுள் ஆய்ச்சியர் குரவைக்குத் தனியிடம் உண்டு. ஆய்ச்சியர் குரவைக்கு முன், குரவைக் கூத்தின் பொழுது என ஒவ்வொரு படிநிலைகளிலும் உளவியல் கருத்துக்கள் மிகுந்து காணப்படுகின்றன.

     கலக்கத்தோடு கோவலனை வழியனுப்பிய கண்ணகி அவன் விரைவாக வந்துவிட வேண்டும் என்று எண்ணியதைப் போலவே அவ்விருவரையும் அடைக்கலமாகப் பெற்ற மாதரியும் எண்ணியிருப்பாள். தன் இருப்பிடத்தில் இருக்கும் பொழுது அவர்களுக்கு ஏதேனும் இன்னல் நேர்ந்துவிடக் கூடாது என்பதே இதற்குக் காரணம்.

     உணர்வுகள் அல்லது மனவெழுச்சிகளால் ஒருவர் பாதிக்கப்படும் பொழுது அப்பாதிப்பைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் வேறொருவருக்கும் அது மாற்றம் பெறுவது இயற்கையே” (1986:53) எனும் கருத்திற்கேற்ப இரவு முழுவதும் கோவலன் வரவை எதிர்நோக்கியிருந்த கண்ணகியின் மனநிலை மாதரிக்கும் ஐயைக்கும் இருந்திருக்கும்.

     பொழுது விடிந்து முரசம் ஒலிக்கின்றது. முரசம் ஒலித்த பின்பு இன்று நெய்கொண்டு செல்வது நம்முறை என்று மாதரி கூறுகிறாள். வேறொரு நாளில் மாதரியின் நெய் அளக்கும் முறை இடம்பெறாமல், கோவலன் – கண்ணகி இருக்கும் நாளில் வரும்படி இளங்கோவடிகளால் திட்டமிட்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. முரசம் ஒலிப்பது நெய் அளப்பதற்கு மட்டுமன்று, அது மாதரி, கண்ணகி, ஏன் மதுரை மக்களுக்கே ஒலிக்கப்படும் அபாயத்தின் குறியீடாக அமைந்துள்ளது.

     தயிர்க் குடத்தைத் திறந்தவுடன்; அது உறையாததைப் பார்த்த மாதரியின் இதயம் கனக்கிறது. இந்நிலை கண்ணகிக்குத் தெரியக்கூடாது என்று அவள் எண்ணியபொழுதே, புறத்தே அடுத்தடுத்த தீநிமித்தங்கள் நிகழ்கின்றன. காளை மாடுகள் கண்ணீர் வடிக்கின்றன. வெண்ணெய் உருகவில்லை; ஆட்டுக்குட்டிகள் துள்ளி விளையாடவில்லை; பசுக்கூட்டங்கள் நடுங்கிக் கதறுகின்றன. அவற்றின் கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த மணிகள் அறுந்து நிலத்தில் வீழ்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் இரவு முழுதும் உறங்காமல் இருந்த கண்ணகியும் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருந்திருப்பாள்.

     ஆனால் ‘காளை எதிர்வருதல்’ தீநிமித்தம் என்பதை, எவ்வாறு கோவலன் அறியவில்லையோ, அதைப்போல் கண்ணகியும் ஆயர்சேரியில் நடந்த தீய நிமித்தங்களைப் பற்றித் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புகள் குறைவே. ஆனால் மகள் ஐயைக்கு நன்கு தெரியும். எனவே மகளைப் பார்த்து,

     குடத்துப்பால் உறையாமையும் குவிஇமில்

      ஏற்றின் மடக்கண்ணீர் சோர்தலும் உறியில்

      வெண்ணை உருகாமையும் மறிமுடங்கி ஆடாமையும்

      மான்மணி நிலத்து அற்று வீழ்தலும் வருவது

     ஒரு துன்பம் உண்டு என மகளை

      நோக்கி மனம் மயங்காதே…..” (ஆய்ச்சியர் குரவை,கருப்பம் –5;1-6)

என்கிறாள். “கோபம், மகிழ்ச்சி அல்லது ஏமாற்றம் கொண்ட பேச்சாளரின் குரல் தொனியை வைத்து அவரது உள்ள உணர்வை சாதாரணமாகக் கூறிவிட முடியும்” (1986:5) என்பது உளவியல் கருத்து. கோவலன், கண்ணகி இருவரையும் விருந்தோம்புவதில் ஏதோ குறை நேரப்போகிறது என்ற ஏமாற்றத்தைத் தாய் மாதரியின் முகத்தில் காண்கிறாள் ஐயை.

     நிலைமை இவ்வாறிருக்க, விடிந்தும் கோவலன் வராததால் அவனை எதிர்பார்த்திருந்த கண்ணகியின் கவலை இன்னும் அதிகரித்தே இருக்கும். ஆனால் அதை யாரும் அறியாவண்ணம் உள்ளத்தே மறைத்தே வைத்திருப்பாள். காரணம் தன் கவலைகளை வெளிக்காட்டினால் அடைக்கலம் கொடுப்பதில் குறை கண்டோம் என மாதரி முதலானோர் கவலைப்படுவர் என்று கண்ணகி எண்ணுகிறாள். ஆனால் மாதரியோ கண்ணிகியின் கவலை அதிகரித்துவிடக்கூடாது என்றெண்ணுகிறாள். எனவே மகளை நோக்கி,

     மாதர்க்கு அணி ஆகிய கண்ணகியும் தான்காண

      ஆயர்பாடியில் எருமன்றத்து மாயவனுடன்

      தம்முன் ஆடிய வாலசரிதை நாடகங்களில்

      வேல்நெடும்கண் பிஞ்ஞையோடு ஆடிய

      குரவை ஆடுதும் யாம் என்றாள் –  கறவை

      கன்று துயர் நீங்குக எனவே ” (ஆய்ச்சியர் குரவை,கருப்பம் –5;7-12)

என்று கூறுகிறாள். “கண்ணகியுந் தான்காண” எனும் மாதரியின் கூற்றில் தான் உளவியல் கருத்துப் புலப்படுகிறது. இங்கு நடந்த தீயசகுனங்கள் பற்றிக் கண்ணகி அறிந்திருப்பாளோ இல்லையோ, ஆனால் நம்முடைய மனம் கலங்குகிறது. எனவே கோவலனைப் பிரிந்து தனிமையில் வாடும்  அவள் மனம் மகிழும் படி, கண்ணன் நப்பின்னையோடு ஆடிய குரவைக் கூத்தை ஆடுவோம். கண்ணகி காணுமாறு ஆடுவோம் என்கிறாள். “மனம் இன்னல்படும் பொழுது அவ்வின்னலைப் போக்க இறைவனை இறைஞ்சுவது மனித இயல்பு”. அதுவே இங்கேயும் நடக்கின்றது.

     முன்னேற்பாடின்றி, திடீரென குரவை ஆடப்படுவதை மாதரி, ஐயை தவிர பலரும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. கண்ணகி இங்கே வந்திருப்பதால் அவளுக்காக்க் கூத்து நடைபெறுகிறது என்றே பலர் எண்ணியிருப்பர்;. கண்ணகியோ ஆயர்களின் வாழ்வியல் கூறுகளுள் இதுவும் ஒன்று என எண்ணியிருப்பாள். ஆனால் மாதரி, ஐயை ஆகிய இருவர் மட்டும்தான் இதன் நோக்கத்தை முழுமையாகத் தெரிந்தவர்களாக இருப்பார்கள்.

     கோவலன் சாவினால் பொங்கிப் பெருகும் துன்ப வெள்ளத்தில் எல்லோரும் மூழ்கி அழிந்துவிடக் கூடாதே என்பதற்காக அத்துயர உள்ளத்தைத் தாங்கித் திருப்பிவிடும் ஓர் அணைபோல் ஆய்ச்சியர் குரவை விளங்குகின்றது” (2007:297) என்பது ஆராய்ச்சியாளரின் கருத்து. ஆனால் எல்லோரும் என்பதைவிட ‘கண்ணகி’ என்பவளே இங்கு முதன்மை பெறுகிறாள்.

பாட்டில் கேட்கும் குரல்

     குரவைக்கூத்து ஆடுவோம் என்றவுடன் ஆயர்குலப் பெண்கள் எல்;லாம் வரவழைக்கப்பட்டு கூத்தின் முறைமைப்படி நிறுத்தப்பட்டு ஆடலும் பாடலும் தொடங்குகின்றன. அவ்வாறு பாடும் பொழுது கண்ணனை எண்ணி இன்னல் தீர்வதற்குப் பாடினாலும் பாட்டின் உட்பொருளாகக் கோவலனும் கண்ணகியுமே இடம்பெறுகின்றனர் என்றே கூறலாம்.

           கன்று குணிலாக் கனியுதிர்த்த மாயவன்

            இன்றுநம் ஆனுள் வருமேல் அவன்வாயில்

           கொன்றையங் தீங்குழல் கேளாமோ தோழீ ”

                                     (ஆய்ச்சியர் குரவை,பா.19)

           பாம்பு கயிறாக் கடல்கடைந்த மாயவன்

            ஈங்குநம் ஆனுள் வருமேல் அவன்வாயில்

           ஆம்பலந் தீங்குழல் கேளாமோ தோழீ ”

                                     (ஆய்ச்சியர் குரவை, பா.20)

           கொல்லையஞ் சாரற் குருந்தொசித்த மாயவன்

            எல்லைநம் ஆனுள் வருமேல் அவன்வாயில்

            முல்லையந் தீங்குழல் கேளாமோ தோழீ ”

                                     (ஆய்ச்சியர் குரவை, பா.21)

என்று கண்ணனின் புகழைப் பாடினாலும் பாடலின் பின்பகுதியில் வரும், நம் ஆனுள் வருமேல், தீங்குழல் கேளாமோ தோழீ ” எனும் தொடர்கள் கவனிக்கத்தக்கன. பாடல் வெளிப்படையாகக் கண்ணனின் புகழைப் பாடினாலும், ‘நம் ஆனுள் வருமேல்’ என்று கண்ணனைப் பாடியது கண்ணகியின் உளக்குறிப்பை அறிந்து அவள் மனதிற்கு மருந்து கொடுப்பது போன்று கோவலனையே குறிப்பாகக் கொண்டு பாடியுள்ளனர் எனலாம். “வஞ்சனையை வென்று ஆநிரையுள் மாயவன் வருவானாகில் அவன் குழலில் இனிய ஓசையைக் கேட்போம்” என்று, மாயவன் வந்தால் மனம் மகிழ்வோம் எனப் பாடியது கோவலனின் வருகையை எண்ணிப் பாடுகிற பாங்கு.        “கேளாமோ தோழீ” என்று பன்மையில் பாடிக் கண்ணகியே உன்னைப் போல் நாங்களும் மனக்கவலையில் தான் உள்ளோம். கண்ணன் வரவு எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுப்பது போல், கோவலனின் வரவு உனக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும் என்று குறிப்பால் உணர்த்திப் பாடுகின்றனர் ஆயர்குலப் பெண்கள் என இளங்கோவடிகள் எடுத்துரைக்கின்றார்.

     இங்கு கோவலனை மாயவனோடு ஒப்பிடுவதற்கு முன்னோட்டமாகத்தான் கொலைக் களக்காதையில்,

     ஆயர்பாடியின் அசோதை பெற்றெடுத்த

     பூவைப் புதுமலர் வண்ணன் கொல்லோ

      நல்லமுது உண்ணும் நம்பி” (கொலைக்களக்.46-48)

என்று ஆயர்கள் வாயிலாக இளங்கோவடிகள் எடுத்துரைத்தாரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. அடுத்ததாக தொழுனைத் துறைவனும், அவனோடு கூடிய நப்பின்னையின் அழகினையும் பாடுவோம் என்று பாடத் தொடங்குகின்றனர்.

     இறுமென் சாயல் நுடங்க நுடங்கி

     அறுவை யொளித்தான் வடிவென் கோயாம்

     அறுவை யொளித்தான் அயர அயரும்

     நறுமென் சாயல் முகமென் கோயாம்”  (ஆய்ச்சியர் குரவை,பா.23)

எனப் பாடும் பாடலில் நப்பின்னையையும் கண்ணனையும் பாடும் பாங்கில் கோவலனையும் கண்ணகியையும் உட்கொண்டே பாடுகின்றனர் எனலாம். முன்பு ‘வருமேல்’ என்;று ஐயம் கொண்டவர்கள் இப்பொழுது வந்து விட்டதாக எண்ணி வந்தவனையும் இருந்தவளையும் இணைத்துப் பாடுகின்றனர். இரண்டு காரணங்களுக்காக இவ்வாறு பாடினர் எனலாம். ஒன்று கண்ணனும் நப்பின்னையும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போல் நீயும் கோவலனும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பீர்கள் என்று உணர்த்துவதற்கு. மற்றொன்று இவ்வாறு பாடுவதன் மூலம் கோவலன் அருகில் தான் இருக்கிறான் எனும் எண்ணத்தைக் கண்ணகியிடம் ஏற்படுத்துவதற்கு. எப்படியாயினும் கண்ணகியை மகிழ்ச்சியடையச் செய்து அவள் மனதைத் தேற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் பாட்டில் இழையோடுவதை அறியமுடிகிறது. நிறைவுப் பகுதியில்,

     யாம்

     கோத்த குரவையுள் ஏத்திய தெய்வம் நம்

     ஆத்தலைப்பட்ட துயர்தீர்க்க” (ஆய்ச்சியர் குரவை, பா.38;1-3)

என்று கூறி, பகைவரை வென்று வெற்றி பெறுபவனாகிய பாண்டியனின் வெற்றிமுரசு முழங்கட்டும் என்று கூறுவது, கோவலனுக்கு ஏதேனும் தீங்கு ஏற்பட்டாலும் அதனையும் அவன் வென்று வருவான் எனும் குறிப்பிலேயே இளங்கோவால் பாடப்பட்டுள்ளது.

     இவ்வாறு ஆயர்களைக் குரவைக் கூத்தாடச் செய்து நூலைக் கற்பவரின் மனதிலும் கண்ணகிக்காக கவலைப்படும் மனநிலையை உருவாக்கிவிடுகிறார் இளங்கோவடிகள்.

முடிபுகள்

     சிறுகுடி மக்களான ஆயர்குலத்தினரின் வழிபாடுகளுள் ஒன்றான குரவைக்கூத்து இளங்கோவடிகளால் படம்பிடித்துக் காட்டப் பட்டிருப்பினும்; அதுவும் சிலப்பதிகாரக் கதையை நகர்த்திச்செல்லும் ஒரு நகர்த்தியாகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

     கோவலன் கொலை செய்யப்பட்ட பிறகு ஆய்ச்சியர் குரவை அமைந்துள்ளதால் கானல்வரி, கனாத்திறம் உரைத்த காதை, வழக்குரை காதை ஆகியவற்றைப் போலவே ஆய்ச்சியர் குரவையும் சிலப்பதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியக் காதையாக அமைகிறது.

     குரவைக்கூத்து நடைபெறும் முறை, கூத்துள் பாடப்படும் பாட்டு என எல்லாவற்றையும் கலைநுணுக்கத்தோடு இளங்கோவடிகள் படைத்திருந்தாலும் உளவியல் கூறுகளும்; ஆங்கே நிரம்ப உள்ளன என்பதை அறிய முடிகிறது.

     கொலைக்களக் காதைக்கும் துன்பமாலைக்கும் இடையே இடம்பெறும் ஆய்ச்சியர் குரவையை வாசகர் தளத்தில் இருந்து பார்க்கும்பொழுது இளங்கோவின் முன்னோக்கு உத்தியும் காதை அமைக்கப்பட்டதற்கான நோக்கமும் புலப்படுகின்றன.

துணைநின்றவை

  • இராமகிருஷ்ணன் ஆ., 1982, அகத்திணை மாந்தர் ஓர் ஆய்வு, சர்வோதயா வெளியீடு, மதுரை.
  • கண்ணன்,வை.சு.சு.,1986, குறுந்தொகை காட்டும் உளவியல் (தோழி கூற்று) (ஆய்வேடு), தமிழ் உயர் ஆராய்ச்சி மையம், அழகப்பா பல்கலைக்கழகம், காரைக்குடி.
  • சக்திவேல்,சு., 2010(ஒ.ப.), நாட்டுப்புற இயல் ஆய்வு, மணிவாசகர் பதிப்பகம், 31, சிங்கர் தெரு, பாரிமுனை, சென்னை.
  • சாமிநாதையர்,உ.வே.(பதி.), 2008(11ஆம்.பதி.), சிலப்பதிகாரம்மூலமும் அரும்பத உரையும் அடியார்க்கு நல்லார் உரையும், டாக்டர் உ.வே.சா.நூல்நிலையம், பெசன்ட்நகர், சென்னை.
  • சுப்பிரமணியன் ச.வே.,(உரை.), 2004(மூ..), சிலப்பதிகாரம், கங்கை புத்தக நிலையம், தீனதயாளுதெரு, தி.நகர், சென்னை.
  • பழனி ஆ., 2007, சிலப்பதிகாரக் காப்பியக் கட்டமைப்பு, தமிழினி, இராயப்பேட்டை, சென்னை.

………………………………………….

முனைவர்.கண்ணதாசன்

உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை (சுயநிதிப்பிரிவு)

மன்னர் திருமலை நாயக்கர் கல்லூரி,

பசுமலை, மதுரை- 625004

அலைபேசி – 9600484338

மின்னஞ்சல் – [email protected]