Abstract: Nattrinai illustrates and depicts the way of life, habitat, family structure and different flourishing occupations during the sangam literature period. Moreover the songs emphasize the significance of childbirth and the joy it brings to the family especially the mother. Wide variety of words were employed to uniquely identify the habitat, occupations and industries of the era. Each song vividly describes the nuances of the profession and its intricacies. Among the professions which had detailed portrayals include washing, pottery, jewels, medicine, commerce and astrology.

Keywords: Nattrinai, habitat, occupations, தமிழ்மொழி, நற்றிணை

தமிழ்மொழி வரலாற்றுப் பெருமையும் செம்மொழிச் சிறப்பும் மிக்கது. அம்மொழியில் இலக்கியங்கள் புதிய வடிவங்களாக வந்து கொண்டு இருக்கின்றன. இன்றளவும் சங்க இலக்கியங்கள் என்றும் மாறா இளமையுடன் நம் கருத்திற்கு வளம்சேர்த்து விருந்தளிப்பதைக் காணமுடிகிறது. அந்தவகையில் ‘நல்ல’ என்னும் அடைமொழியுடன் குறிக்கப்பெறும் நற்றிணையில் இடம்பெறும் சமுதாயச் சூழல்களை இலக்கிய நயத்தோடு காண்பது இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகிறது.

குடும்பச் சூழல்

குடும்பம் என்னும் அமைப்பு சமுதாயத்தின் வேர் ஆகும். ஆனால் நற்றிணையிலும் பிற இலக்கியங்களிலும் காணப்படும் அமைப்பு தனிக்குடும்ப அமைப்பாகும். நற்றிணையில் கூட்டுக்குடும்பம், கலப்புக் குடும்பம் பற்றிய செய்திகள் காணப்படவில்லை. மகப்பேறுடன் வாழும் தனிக்குடும்ப அமைப்பையே பல பாடல்கள் சுட்டுகின்றன. தலைவனும் தலைவியும் இணைந்து வாழும் இல்லற வாழ்வில் மகப்பேறு என்பது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் பெருமையையும் அளித்ததை அறியமுடிகிறது. அதுமட்டுமன்றி மகப்பேற்றினை ஒரு சமுதாயக் கடமையாகக் கருதியதைப் புற இலக்கியங்களும் சுட்டுகின்றன. தலைவியின் மகப்பேறு தலைவனுக்கு மட்டுமின்றி அவன் சுற்றத்திற்கே இன்பம் பயத்ததை,

வாராய் பாண நடுகம் நேரிழை

       கடும்புடைக் கடுஞ்சூழ் நம்குடிக்கு உதவி

       நெய்யொடு இமைக்கும் ஐயவித் திரள்காழ்

       விளங்குநகர் விளங்கக் கிடந்தோட் குறுகி

       புதல்வன் ஈன்றெனப் பெயர்பெயர்த்து அவ்வாpத்

       திதலை அல்குல் முதுபெண் டாகித்

       துஞ்சுதியோ மெல்அம் சில்லோதி   (நற். 370:1-7)

என்னும் அடிகளில், ‘திருந்திய அணிகளை உடைய தலைவி  சுற்றத்தார்கள் சூழ ஓம்புகின்ற சிறந்த சூல் அடைந்து மகவு ஈன்றாள். அதனால் நெய்யுடன் கலந்து  ஒளிர்கின்ற சிறுவெண்கடுகாகிய திரண்ட விதைகளை மாளிகையெல்லாம் மணம் வீசும்படித் திகழ்கின்ற பாயிலே படுத்திருந்தாள். தலைவன் அவளை நெருங்கி, ’மெல்லிய பலவாகிய கூந்தலை உடையவளே! நீ புதல்வனை ஈன்றதனால் வேறு பெயரும் பெற்று, அழகிய வரிகளும் தேமலும்ம் நிறைந்த அல்குலைக் கொண்டு முதுபெண்டாகித் துயில்கின்றாயோ’ என்று கூறுவதனை அறியமுடிகின்றது.

வாழிடங்கள்

சங்க இலக்கியத்தில் மாந்தர்களின் வாழிடம் இல், மனை, நகர், முன்றில், முற்றம், குரம்பை, வரைப்பு, மாடம், குடில், கூரை ஆகிய சொற்களால் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. புல்லாலும், ஈந்திலையாலும் வேயப்பட்ட குரம்பைகள் தனிக்குடும்பங்களின் வாழிடங்களாக இடம்பெற்றுள்ளன. பொதுவாக அவரவர் வசதிக்குத் தக்கபடி வாழிடங்களை அமைத்தும் பொருளாதார நிலையில் பின்தங்கியவர்கள் இயற்கையில் கிடைக்கும் பொருள்களைக் கொண்டும் இருப்பிடங்களை உருவாக்கியுள்ளனர்.

அவற்றுள் மனையை, ‘தாய்மனை’(நற்.26:4) ‘கடிமனை’(நற்.40:1) ‘செழுந்தண் மனை’ (நற்.271:3) என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளனர். கடிமனை, செழுந்தண்மனை, வளமனை, நன்மனை போன்ற அடைச்சொற்கள் மக்களின் செல்வச் செழிப்பை உணர்த்துகின்றன. இம்மனைகள் பாதுகாப்பு மிகுந்தவையாதலால் விழாக்கள் நிரம்பியவையாகக் காணப்படுகின்றன.

தொழில்கள்

மக்கள் தாங்கள் செய்யும் தொழிலையே நம்பி இருந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தொழில் துணையாக இருந்தது. குறிஞ்சி நிலத்தில் குறவர், முல்லைநிலத்தில் இடையர், மருதநிலத்தில் உழவர், நெய்தல் நிலத்தில் பரதவர் என நில அமைப்பிலே நிபந்தனையின்றிக் கிடைத்ததைக் கொண்டு வாழ்க்கை அமைத்தனர். அந்தணர், அரசர், அளவர், இடையர், இயவர், உப்பு வணிகர், உழவர், எயிற்றியர், கடம்பர், கடைசியர், கம்மியர், களமர், கிணைஞர், கிணைமகள், குறவர், குறத்தியர், குறும்பர், கூத்தர், கொல்லர், கோசர், தச்சர், துடியர், தேர்ப்பாகன், நுளையர், பரதவர், பறையர், பாடினி, பாணர், பாணிச்சி, புலையர்,  புன்செய் கொல்லர், பூவிலைப்பெண்டு, பொதுவிலை மகளிர், பொருநர், கடையர், மழவர், மறத்தியர், மறவர், மோரியர், யவனர், யாழ்ப்புலவர், யானைப்பாகர், யானைவேட்டுவர், வடவடுகர், வணிகர், வலைஞர், விலைப்பெண்டிர், வேடர் எனப் பல தொழிற்பிரிவுகள் அக்காலத்தில் இருந்ததை அறிய முடிகிறது. மேலும், அவர்கள் செய்த தொழிலின் அடிப்படையில் அவர்களின் பெயர்கள் அமைந்துள்ளமையை அறியலாம்.

ஐவகை நிலங்களில் வாழ்ந்த குறவர், இடையர், உழவர், பரதவர், எயினர் ஆகியோர் தொழிலில் சிறந்து விளங்கினர். அவர்கள் செய்த அணிகலன் செய்யும் தொழில், தச்சுத்தொழில், நெசவுத் தொழில், சலவைத் தொழில், குயவுத் தொழில், கணியர்(சோதிடம்) தொழில், வணிகத் தொழில் ஆகிய தொழில்கள் சங்கச் சமூகப் பாகுபாட்டில் காணப்படுகின்றன.

அணிகலன் தொழில் செய்வோர்

கம்மியரில் பொன்செய் கம்மியர், செம்புசெய் கம்மியர் என இருவகைப்படுவர். பொன்செய் கம்மியர் பொன்னை உருக்கி அணிகலன்கள் செய்து தருபவர்கள் கம்மியர் எனப்படுவர். இதனை,

            கருங்கால் வேங்கை நாளுறு புதுப்பூப்

            பொன்செய் கம்மியன் கைவினை கடுப்ப (நற்.313:1-2)

என்னும் அடிகள் சுட்டும். இவர்கள் பொன்னின் தரத்தை அறிய உரைகல்லைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இதனைக் கட்டளைக்கல் எனக் குறிப்பர். பொன்செய் கம்மியர் செய்யும் பொன்னணி தாது அளைந்து வரும் வண்டின் தோற்றம் போல் இருந்ததை நற்றிணை குறிப்பிடுகிறது.

செம்புசெய் கம்மியர்

கம்மியரில் பொன் செய்யும் கம்மியர் போன்றே செம்பினைச் செய்யும் கம்மியரும் இருந்து வந்தனர். இவர்கள் செம்பு என்னும் உலோகத்தால் பானை முதலிய கலன்களைச் செய்வதோடு மண்ணால் கலன் செய்து அதில் செம்பை உருக்கி ஊற்றிப் பாத்திரமாக வடிவமைத்துள்ளனர். இதற்குரிய மண்ணைப் படித்துறைகளில் இருந்து எடுத்து வரும் செய்தியை,

“உறுவினைக்கு அசாவா உலைவுஇல் கம்மியன்

பொறியறு பிணைக்கூட்டுந் துறைமணல் கொண்டு”   (நற்.363:4-5)

என்னும் அடிகள் உணர்த்துகின்றன.

குயவுத் தொழில்

மண்ணைக் கொண்டு மண்பாண்டங்கள் செய்பவர் குயவர் என்றழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் நொச்சி மாலை அணிந்து தெருக்களில் சென்று ஊரில் நிகழும் விழாக்களை அறிவிக்கும் பணியைச் செய்துள்ளனர். விழாவிற்காக ஊர்மன்றத்தில் கள் முதலிய பலிகளை அளித்தலும் இவர்களின் உரிமைத் தொழில்களாக இருந்திருக்கின்றன.

சலவைத் தொழில்

சலவைத் தொழில் செய்பவர்களைப் புலையர் என்றும் குறித்துள்ளது சங்க இலக்கியம். இவர்களுள் ஆண்பாலைப் புலையன் என்றும், பெண்ணைப் புலைத்தி என்றும் குறிப்பிடுவர். இவர்கள் உவர்நிலப் பகுதிகளில் குழிதோண்டி ஆடைகளைப் பசை தோய்த்துச் சலவை செய்ததையும் விழா நாட்களில் அதிகமான ஆடைகளைச் சலவை செய்து கொடுத்ததையும்

ஆடுஇயல் விழவின் அழுங்கல் மூதூர்

             உடையோர் பான்மையின் பெருங்கை தூவா

             வறனில் புலத்தி எல்லித் தோய்ந்த

             புகாப் புகர் கொண்ட புன்பூங் கலிங்கம்   (நற். 90:1-4)

என்னும் பாடலடிகள் உணர்த்தும்.

கணியர்(சோதிடம்) தொழில்

எதிர்காலத்தையும், நாட்கோள்களையும், கணித்துக் கூறுபவர்கள் கணியர்கள். இத்தொழில் மரபே பிற்காலத்தில் சோதிடக்கலை எனப்பட்டது. கோள்களின் மாற்றத்திற்கு ஏற்ப நன்மை, தீமைகளை ஆய்ந்து மக்களுக்கு உணர்த்தியதால் இப்பிரிவினர் சமுதாயத்தில் நிலைகொள்ள உதவியது. கணியன் காலத்தைக் கணித்துக் கூறுவதைப் போலத் தினை அறுவடைக் காலத்தை வேங்கை அரும்புகள் உணர்த்துவதை,

சூருடைச் சிலம்பின் அருவியாடிக்

             காரரும்பு அவிழ்ந்த கணிவாய் வேங்கை   (நற்.226:1-3)

என்னும் அடிகள் குறிப்பிடுகின்றன.

மருத்துவத் தொழில்

மருத்துவன் சங்க இலக்கியத்தில் அறமுடையவனாகப் போற்றப்பட்டு இருக்கிறான். மருத்துவ குணம் வாய்ந்த மரத்தில் அதன் உறுப்புகள் ஒவ்வொன்றும் மருந்தாகப் பயன்படுவது போல மருத்துவனும் மற்றோர் போற்றும் ஒப்புரவாளனாகப் போற்றப்படுவதை,

மரம்சா மருந்தும் கொள்ளார் மாந்தர்

             உரம்சாச் செய்யார் யர்தவம் வளம்கெட்ட

             பொன்னும் கொளார் மன்னர் (நற்.1-3)

என நற்றிணை குறிப்பிடுகிறது.

வணிகத் தொழில்

தமிழ்நாட்டில் வணிகம் என்பது மிகப் பழங்காலந்தொட்டே இருந்து வருகிறது. தொடக்க காலத்தில் கடல் கடந்து வணிகம் செய்து பின்பு பண்டமாற்றுமுறை வழக்கத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். நாணயம் மக்களிடம் புழங்கிய பிறகு வணிகம் அதிகரித்துள்ளது.

பண்டமாற்று முறையில் பெரும்பாலும் மீனும், உப்புமே மாற்றுக்குரியதாக இருந்துள்ளன. பரதவர்கள் உப்பை விளைவிப்பவர்களாகவும், உமணர்கள் உப்பை வாங்கிச் சென்று விற்பவராகவும் இலக்கியங்கள் காட்டுவதை அறிகிறோம்.  உமணர்கள் தங்கள் நாட்டில் விளைந்த நெல்லைக் கொடுத்து உப்பினை வாங்கிச் சென்றனர். இச்செய்தியை,

“தம்நாட்டு விளைந்த வெண்நெல் தந்து

பிறநாட்டு உப்பின் கொள்ளை சாற்றி

             நெடுநெறி ஒழுகை நிலவுமணல் நீந்தி

             அவண்உறை முனிந்த ஒக்கலொடு புலம்பெயர்ந்து

             உமணர் போகலும் (நற்.193:2-5)

என்ற பாடலடிகள் விளக்குகின்றன. மேலும் உமணர்கள் ஓரிடத்தில் இல்லாமல் இடம்விட்டு மாறிச் செல்லும் இயல்புடையவராக இருந்துள்ளதோடு வணிகத்திற்குக் கப்பலைப் பயன்படுத்தியிருக்கின்றனர். நற்றிணையில் கப்பல் ‘வங்கம்’ என்ற சொல்லால்  குறிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனை,

கங்கை வங்கன் போகுவர் கொல்லோ

             எவ்வினை செய்வர் கொல்  (நற். 189:5-6)

என்னும் அடிகள் சுட்டும்.

தொகுப்புரை

  • சங்க இலக்கியத்துள் ஒன்றான நற்றிணைப் பாடல்கள்வழிப் பண்டைத் தமிழர்தம் குடும்பச்சூழல், வாழ்விடங்கள், தொழில்கள் ஆகியன எவ்வாறு அமைந்திருந்தன என்பதை அறியமுடிகின்றது.
  • குடும்பச்சூழலில் மகப்பேறின் முக்கியத்துவமும் பிள்ளை ஈன்ற தலைவியைத் தலைவன் பாராட்டும் விதமும் எடுத்துரைக்கப் பெற்றுள்ளது.
  • சங்ககாலத்தில் இல், மனை, நகர், முன்றில், முற்றம், குரம்பை, வரைப்பு, மாடம், குடில், கூரை ஆகிய சொற்களால் வாழ்விடங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. அவற்றுள் மனையின் செல்வச் செழிப்பை உணர்த்த வளமனை, நன்மனை, செழுந்தண்மனை என்ற சொற்கள் கையாளப் பெற்றுள்ளன.
  • தொழில்களில் சலவைத்தொழில், அணிகலன் செய்யும் தொழில், குயவுத் தொழில், வணிகத்தொழில், கணியர்தொழில், மருத்துவத்தொழில் ஆகியன சங்ககாலச் சமுதாய அமைப்பைக் காட்டுவதாக அமைந்துள்ளன.

துணைநின்றவை

  • வேங்கடராமன் எச்.,(ப.ஆ.), 1989(மு.ப.), நற்றிணை மூலமும் உரையும், டாக்டர் உ. வே. சாமிநாதையர் நூல் நிலையம், சென்னை, முதற்பதிப்பு,.
  • ஜெயசுதா ச., “சங்க இலக்கியத்தில் சமூக நிலைமையும் தொழிற்சிறப்பும்”, கீற்று, இணைய இதழ்,22(மே-2012) https://keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=19830:2012-05-22-11-20-05&catid=1475:2012&Itemid=718

…………….

முனைவர் ச.இராமலட்சுமி

தலைவர் – தமிழாய்வுத்துறை

காவேரி மகளிர் கல்லூரி

திருச்சிராப்பள்ளி – 18

[email protected]