Abstract: Silappathikaram is the most prominent among the five great epics of Tamil literature. In that Epic the place Madurai was mentioned. That is the reason why the place derived the name of Madurai. The evidence of Tamil sangam, the famous Vaigai Rivers, Several fertile/ important streets where different things are sold, the richness of the people and the minute works carried out by them are the aspects revealed in this essay.

Keywords: Silappathikaram, Tamil sangam, literature, Rivers, Several, மதுரை, குறிஞ்சிநில அருங்காப்பியம், காண்டங்கள், முப்பது காதைகள், மதுரைக்காண்டம்

பெருங்காப்பியங்களுள் முதன்மையானது சிலப்பதிகாரம். கண்ணகியின் சிறப்பினை உலகிற்குப் பறைசாற்றிய அருங்காப்பியம். முத்தமிழின் பெருமைகளையும் மூவேந்தர்களின் மாண்புகளையும் வானுயர விரித்துச் சொல்லும் வளமார்ந்த காப்பியம். மூன்று காண்டங்கள், முப்பது காதைகள் என்ற வகைப்பாட்டின்கீழ்ச் சிலம்பின் கதை விரிந்து செல்கின்றது. இச்சிலம்புச் செல்வத்துள் உரைக்கப்பட்டுள்ள மதுரை நகரின் பன்முகச் சிறப்பினை இக்கட்டுரை  ஆராய  முனைகின்றது.

மதுரைபெயர்க்காரணம்சிறப்பு

மதுரை என்னும் சொல்லுக்கு இனிமை என்று பொருள். மருத மரங்கள் அடர்ந்த  பகுதியாக இருந்தமையால் மருதை என்று வழங்கப்பட்டது. இதனை, மருதோங்கு முன்றுறை  (மதுரைக்காண்டம் – 72)

என்ற  பாடலடி  உறுதிப்படுத்துகின்றது.

திசைதிசை தேனார்க்குத் திருமருத முன்றுறை     (கலி. 26)

     திருமரு தோங்கிய விரிமலர்க் காவின் (அகம்.36)

     திருமருத முன்றுறையால்     (பரி.22: 45)

என்று ‘சங்க இலக்கியங்கள்’ மருத மரங்கள் மிகுந்திருந்தமையால் மருதை என்று  அழைக்கப்பட்டமையை  மெய்ப்பிக்கின்றது.  காலப்போக்கில் மதுரை என்று மருவியது. கல்வெட்டில் ‘மதிரை’ என்னும் பெயர் காணப்படுகின்றது. ‘தூங்கா நகர்’என்ற பெருமையும் மதுரைக்கு உண்டு. தென்னிந்தியாவின் ஏதென்ஸ் நகரம் என்று அழைக்கப்படும் தனிச்சிறப்பு மிக்கது. தற்போதைய திண்டுக்கல், தேனி, விருதுநகர், இராமநாதபுரம் மற்றும் சிவகங்கை ஆகிய மாவட்டங்கள் முன்பு மதுரை மாவட்டத்தின் ஒருபகுதியாக இருந்தன.

பழமையான சிறப்புடைய மாடமாளிகைகளைப் பெற்றிருக்கும், தேவர்களும் வந்துறையும், பொதியமலைத்  தென்றல் உலவும் வளமார்ந்த மதுரை என்பதனையும் கூடல், மாநகர், மல்லல், தீதுதீர் என்ற பல்வேறு அடைமொழிகளைத் தன்னகத்தே கொண்ட தனிச்சிறப்பு மிக்கது ‘மதுரை’ என்பதனையும்,

ஓங்குயர் கூடல்                  (ஊர்காண் காதை – 6)

வானவர் உறையும் மதுரை   (புறஞ்சேரி -181)

மல்லல் மதுரை             (ஊர்சூழ் வரி – 16)

மாட மதுரை மாநகர்              (அடைக்கலக்காதை – 112)

மதுரை மூதூர் மாநகர்             (அடைக்கலக்காதை – 6)

தீதுதீர் மதுரை            (அடைக்கலக்காதை – 9)

 தென்னவன் பொதியில் தென்றலொடு புகுந்து (புறஞ்சேரி – 115)

என்று ‘சிலம்பு’ குறிப்பிடுகின்றது.

மதுரை முச்சங்கம்

சங்கம்  வைத்துச்  செந்தமிழ்  வளர்த்த  நகரம்  மதுரை.  இது பாண்டிய நாட்டின் பழமையான தலைநகரமாக விளங்கியுள்ளது. தென்மதுரையில் சிறப்புற்று விளங்கிய ‘முதற்சங்கம்’கடற்கோளால் அழிந்துவிட்டது. அடுத்து, கபாடபுரத்தில் இடைச்சங்கம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. மற்றொரு கடைச்சங்கம் நிறுவப்பட்டது.  அவ்வாறு  கடைச்சங்கம்  காலுன்றிய  பகுதியே இன்றைய மதுரை.

தமிழ்வரம் பறுத்த தண்புனல் நன்னாட்டு (வேனிற்காதை:2)

      தென்தமிழ் நாட்டுத் தீதுதீர் மதுரை   (நாடுகாண்காதை-58)

தமிழ்நிலை பெற்ற தாங்கரு மரபின் மதுரை    (மதுரைக்காஞ்சி)

தமிழ்கெழு கூடல் தண்கோல் வேந்தே     (புறம் – 58)

தென்தமிழ் மதுரை                   (மணிமேகலை)

மகாபாரதம் தமிழ்ப் படுத்தும்

 மதுராபுரிச் சங்கம் வைத்தும்           (சின்னமனூர்ச்  செப்பேடு)

இச்சான்றுகளின் வழியாக மதுரையில் ‘சங்கம்’இருந்தமையை அறிந்துகொள்ள இயலுகின்றது.

மதுரைவையை

உலகிற்குரிய பலபொருளை விளைவிக்கின்ற உயர்ந்த ஒழுக்கமுடைய புலவர்களுடைய நாவில் பொருந்திய திருமகளை ஒத்தது வையை. ‘வையை’ பருவம் பொய்யாத பாண்டியர் குலக் கொடியுள்ளாள் என்பதனை முத்தமிழ்க் காப்பியம் பெருமையுடன் எடுத்துரைக்கின்றது.

  நீடுநீர் வையை (துன்பமாலை – 1)

உரவுநீர் வையை ஒருகரைக் கொண்டாங்கு (கட்டுரைக்காதை– 190)

வையை என்ற பொய்யாக் குலக்கொடி(புறஞ். 170)

என்று வையையில் நீர் நிரம்பி இருப்பதையும், இடையறாது நீர்வரத்து மிகுந்திருப்பதையும், மாரி பொய்த்தாலும் வற்றாத நீரையுடையது என்றும் சிலம்பு சுட்டிக்காட்டுகின்றது. வையையின் சிறப்பினை,

வருபுனல் வையை வார்மண லகன்றுறை      (அகம் – 36)

           தீம்புனல் வையை     (பரி. 22:45)

என்று இலக்கியங்களில் இடம்பெற்றிருப்பது ஒப்புநோக்கத்தக்க வகையில் உள்ளது.

வீதிகள்

அரசர், அந்தணர், வணிகர், வேளாளர் வசிக்கும் நால்வேறு வீதிகளும், முச்சந்தியும், நாற்சந்தியும், கோயிற்கடைத் தெரு(ஆவணவீதி), மன்றுகளும், முடுக்குகளும், குறுந்தெருக்களும், ஞாயிற்றின் கதிர் நுழையா வண்ணம் புதிய சிறு கொடி, பெருங்கொடிப் பந்தர் முதலியவை மதுரை நகரில் மலிந்து காணப்பட்டன.

அரசவீதி

மிகுந்த செல்வம் மிக்கவர்கள் இவ்வீதியில் வாழ்ந்தனர். அவர்களின் வாழ்க்கை  மகிழ்ச்சி  நிறைந்தாக  இருந்தது  என்பதனை,

பெற்ற செல்வம் பிறழா வாழ்க்கைப்

           பொன்தொடி மடந்தையர் புதுமணம் புணர்ந்து

           செம்பொன் வள்ளத்துச் சிலதியர் ஏந்திய

           அம்தீம் தேறல் மாந்தினர் மயங்கிப் (ஊர்காண் காதை:130-134)

என்ற  அடிகளின்  வாயிலாக  அறிந்து  கொள்ள  முடிகின்றது.

கலைஞர்கள் வீதி

இத்தெருவில் செல்வமுடைய மக்களைக் கலைகளால் மகிழ்வூட்டுவதற்காக நிற்றல், இயங்கல், இருத்தல், கிடத்தல் என்ற நால்வகை மரபுடைய  அவினய  கூத்துகளையும்,  ஏழ் வகை இசைக்கூறுகளையும் நால்வகை கூத்தினைக் கொடுக்கும் மரபினரும், எண்னெண் கலையோர், அதாவது  64 கலைகளிலும்  வல்ல கலைஞர்களும்  வசித்தனர்.  இதனை,

ஏம வைகல் இன்துயில் வதியும்

     பண்ணும் கிளையும் பழித்த தீம்சொல்

     எண் எண் கலையோர் இருபெரு வீதியும் (ஊர்காண்காதை:165-167)

என்ற  பாடலடிகள்  உரைக்கின்றன.

இரத்தினக்கடைத் தெரு

நான்கு குற்றங்களும் நீங்கிய இந்திரவில் போன்று ஒளி விடும் வைரங்களும், பசிய கதிரொளி பரந்த மரகதங்களும், நூல்களில் விதித்த முறையினின்று பிழையாது விளங்கிய பதுமம், நீலம், விந்தம், படிதம் என்னும் நால்வகை சாதி மாணிக்கங்களும், பூனைக்கண்கள் போன்ற புருடராக்கற்களும், தேன்துளி என்று சொல்லப்பட்ட வைடூரியங்களும், இருளை தெளித்து வைத்தாற் போன்ற நீல மணிகளும், மஞ்சளும் சிவப்பும் கலந்த கோமேதகக் கற்களும், வட்டவடிவமான முத்துக்களும் செம்மையான கொடி பவளங்களும், பகைவர் வருந்துதலை  அறியாத  பயன்மிக்க  இரத்தின  கடைதெருவில்  இருந்தமையை,

வகைதெரி மாக்கள் தொகை பெற்று ஓங்கிப்

பகைதெறல் அறியா பயம்கெழு வீதியும் (ஊர்காண்காதை 199 -200)

பொற்கடைதெரு சாதரூபம் கிளிச்சிறை ஆடகம்

சாம்பூநதம், என ஓங்கிய கொள்கையின்

பொலம் தெரிமாக்கள் கலங்கு அஞர்ஒழித்து ஆங்கு

இலங்கு கொடி எடுக்கும் நலம் கிளர் வீதியும்     (ஊர்காண் 201 -204)

என்று  இளங்கோவடிகள்  காட்சிப்படுத்துகின்றார். மேலும், சாதரூபம், கிளிச்சிறை, ஆடகம், சாம்பூநதம் என்னும் நான்கு சாதியாகிய பொன்னின் வேற்றுமையைப் பகுத்தறியும் பொன்வணிகர் வாங்குநர்க்குப் பொன்னின் வகைகளைப் பிரித்துக் காட்டுவதற்காகக் கொடிகளை நட்டு வைத்துள்ள பொன்கலைத்தெருவும் இருந்துள்ளது. நால்வகை பொன்னிலும் உயரியது சாம்பூநதம் என்பதனை,

பொன்னுக்கு சாம்புநதம்      (34)

என்று  திருவள்ளுவமாலை  குறிப்பிடுகிறது.

துணிக்கடை வீதி

பருத்தி நூலினாலும் விலங்குகளின் மயிரினாலும், உண்மையான பட்டு நூலாலும் என்னென்ன வகையென தெரியாத நிலையில் அழகிய வேலைப்பாடுகள் உடைய பல நூறுகளாக அடுக்கி வைக்கப்பட்ட துணிக்கடைத் தெருவும்; அமைந்திருந்தன. நெய்தல் தொழிலைச் செய்கின்ற காருகராகிய சாலியர் இருப்பிடங்களும் ஏராளமாக இருந்தன. இச்செய்தியைக் கீழ்க்காணும் தொடர்கள் பறைசாற்றுகின்றன.

நூலினும் மயிரினும் நுழைநூல் பட்டினும்

     பால்வகை தெரியாப் பல்நூறு அடுக்கத்து

     நறுமடி செறிந்த அறுவை வீதியும்  (ஊர்காண்காதை 205 -207)

     பட்டினும் மயிரினும் பருத்தி நூலினும்

      கட்டு நுண்வினைக் காருகர் இருக்கையும் (இந்திரவிழா – 16 -17)

     எலிமயிர் போர்வை    (சீவகசிந்தாமணி)

     செந்நெ ருப்புணுஞ் செவ்வே லிம்மயிர்

     அந்நெருப்பள வாய்பொற் கம்பலம்  (சீவகசிந்;தாமணி 2686)

அரசர்களும்  செல்வமிக்கவர்களும் வாழ்ந்த பகுதியாதலால் அவ்வீதிகளில் செல்வர்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய பொருள்களையே விற்பனை செய்தனர். நுகர்வோரின் பயன்பாட்டுக்கேற்ப பொருள்களும், அப்பொருள்களை விற்பனை  செய்வோரும்  அப்பகுதியில்  வாழ்ந்தனர்  என்பதை,

அரசுவிழை திருவின் அங்காடி வீதியும் (ஊர்காண்காதை – 179)

என்ற  தொடர்  உறுதிபடுத்துகின்றது.

கூலவீதி

நிறுக்கும் கோலாகிய துலாம், முகந்து அளக்கும் அளவையாகிய பறை, மரக்கால் முதலியவற்றைக் கொண்டு பெரிய மிளகு பொதியுடன் கூட்டம் கூட்டமாக பதினொரு வகை கூலங்களை விற்பனை செய்ய குவித்துள்ள கூலக்கடைத் தெருவினை,

கரும்கறித முடையொடு

     கூலம்குவித்த கூலவிதியும்     (ஊர்காண்காதை – 210:211)

     நெல்லுப் புல்லு வரகு தினை சாமை

     இறுங்கு தோரையொடு கழைவிளை நெல்லே

     இறுங்கு தோரை யிராகியென் கூலம்

     எள்ளுக் கொள்ளுப் பயறுழுந்த வரை

     கடலை துவரை மொச்சை யென்றாய்

     குடனிவை முதிரைக் கூலத்துணவே(இந்திரவிழா ஊரெடு.காதை)

என்று  சிலம்பு  சித்திரிக்கின்றது.

தனிப்பெண்டு  வீதி

கோவிற்பணி செய்யும் மகளிர் வாழ்ந்த வீதியினை,

மாதர் வீதி மறுகிடை நடந்து

           பீடிகைத் தெருவில் பெயர்வோன்(கொலைக்களக்காதை – 104:105)

என்று கோவலன் தனிப்பெண்டு வீதியின் வழியே கடந்து சென்றதனை இளங்கோவடிகள் தெளிவுபடுத்துகின்றார்.

கொடித்தேர் வீதி

தீக்கடவுளை மதுரை மீது ஏவ அதன் விளைவாக, கூலம் விற்கும் கடைவீதியும், தேரோடும் வீதியும், நான்கு வகை வருணத்தார் வாழும் வீதியும், வில்லாற்றலில் சிறந்த அர்ச்சுனன் காண்டவ வனத்தைத் தீயினுக்கு அளித்த நாள் போல் தீப்பரவி எங்கும் சாம்பலாயின என்பதை,

கூலமறுகும் கொடித்தேர் வீதியும்

     பால்வேறு தெரிந்த நால் வேறுதெருவும்  (அழற்படுகாதை – 110:111)

என்று அழற்படுகாதை தெரிவிக்கின்றது.

சுருங்கை வீதி

சுருங்கை வீதி மருங்கின் போகி    (ஊர்காண். -65)

புகுந்து செல்லுதலை ஒருவரும் அறியாதபடி நிலத்தின்கீழ் மறைத்துப் படுத்த வழி. இதனைக்  கரந்துறை எனவும் கரந்து படை எனவும் கூறுவர்.

நிறைவுரை

இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தில் மதுரைக்கு வளம் சேர்க்கும் வையையின்  நீர்ப்பெருக்கு, காண்போரை வியக்க வைக்கும் ஒழுங்கமைப்பு மிக்க அரசரும் விரும்பும் பல்வகை வீதிகள், விலையுயர்ந்த பொருள்களின் விற்பனை முதலியவற்றை இலக்கிய நயத்துடன் சித்திரித்துள்ளார். இவற்றின் வாயிலாக கோயில்களின் நகரம் என்று அழைக்கப்படும் ஓங்குயர் மதுரையின் மாண்பினையும், தமிழர்களின் கலைநுணுக்கங்களையும், செம்மாந்த வாழ்வியலையும் அறிந்துகொள்ள  முடிகின்றது.

துணைநின்றவை

  • கோபிநாத் அ., 2013, தமிழ்க் காப்பியங்களில் அவலச்சுவை, இந்திரா பதிப்பகம், மாம்பழச் சாலை, திருச்சி – 5
  • பட்டாபிராமன் துரை., மாலினி பா., & மூவேந்தன் ப.சு.(ப.ஆ.), 2007, காப்பிய அருவி (கருத்தரங்கக் கட்டுரை), தமிழியல் துறை, அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், சிதம்பரம்.
  • …, 2007, காப்பிய உலா, தமிழியல் துறை, அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், சிதம்பரம்.
  • வேங்கடசாமி நாட்டார் ந.மு. (உரை.), 2014, சிலப்பதிகாரம், அமிழ்தம் பதிப்பகம், சென்னை.
  • ஜகந்நாதன் கி.வா., 2009, தமிழ்க் காப்பியங்கள், அமுத நிலையம், சென்னை

…………………………………………..

முனைவர்  ஜெஸின்  பிரான்ஸிஸ்,

தமிழ் – இணைப்பேராசிரியர்

முனைவர்  .பிரேமா,

உதவிப் பேராசிரியர்

முனைவர்  .ஷர்மி,

உதவிப்பேராசிரியர், தமிழாய்வுத்துறை

புனித சிலுவை தன்னாட்சிக் கல்லூரி, திருச்சிராப்பள்ளி – 02.

[email protected]