நா.உமா மகேஸ்வரி | N.Uma Maheshwari[1]

Abstract: In literature, short stories are one of the vibrant, novel forms. In Tamil, it starts its journey in 20th century. Writer Raj (A.V.Rajagopal) basically a charted accountant, released 14 volumes of short stories from December 1992 to January 2002. His short story volumes were awarded by Government of Utherpradesh, Government of Tamil Nadu & Bharat State Bank. Myth is the oldest form of storytelling. This article is a review of recreation of mythology in Raj’s short stories. The writers adopt myth stories, add his flavor and produced a new one. The stories he took for this task was very popular in public. Writers’ peculiar view of myth stories were discussed in this article.

Keywords:  Short Stories, Writer Raj (A.V.Rajagopal), Awards, Myth, Mythology, சிறுகதைகள், எழுத்தாளர் ராஜ் (ஏ.வி.ராஜகோபால்), விருதுகள், புராணக்கதை, புராண இலக்கியம்

தமிழ் உரைநடை இலக்கிய வடிவங்களுள் சிறுகதைக்குச் சிறப்பிடம் உண்டு. சமகால சமுதாயம் பற்றிய பதிவுகள் சிறுகதைகளில் அதிகம் காணப்படுகின்றன. ஐங்குறுநூற்றைப் போலச் சிறிய வடிவில் பெரிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தும் செய்திகளைச் சிறுகதைகளில் காண முடியும். கதை கேட்பதும் சொல்லுவதும் தமிழ் மரபுக்குப் புதியதன்று. சிறுகதை வெளிப்பாட்டு உத்திகள் பல. பழைய புராணக் கதைகளை அமைப்பியல்  மற்றும் கருத்தியல் நோக்கில் மீட்டுருவாக்கம் செய்யும் உத்தியும் சில சிறுகதைகளில் காணக்கிடைக்கின்றன. அவ்வகையில் எழுத்தாளர் ராஜ் (ஏ.வி.ராஜகோபால்) அவர்களின் சிறுகதைகளில் இடம் பெற்றுள்ள புராணக் கதைகள் பற்றிய திறனாய்வாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

புராணம் என்ற சொல்லுக்குப் பழமைக்குப் பழமையாய், புதுமைக்குப் புதுமையாய் உள்ளது என்பது பொருள். புராணங்களுக்கு இணையான ஆங்கிலச் சொல் myth என்பதாகும். தமிழில் மணிமேகலையில் முதலில் புராணம் என்ற சொல்லாட்சி இடம்பெறுகிறது. மாணிக்கவாசகரின் சிவபுராணமும், சேக்கிழாரின் பெரிய புராணமும் புராண இலக்கியங்களுக்கு முன்னோடிகள் ஆகும். புராணங்களுக்கு உப புராணங்களும் உண்டு.

புராணங்கள் மக்கள் வாழ்வியலை நெறிப்படுத்தவும், சமயங்கள், சடங்குகள், நம்பிக்கைகள் பற்றிய தகவல் பதிவுகளாகவும் உள்ளன.

நவீன இலக்கிய வகையான சிறுகதைகளில் புராணங்களின் தாக்கம் காணப்படுகின்றன. புதுமைப்பித்தனின் அகலிகை கதை இதற்குச் சான்றாகும். ராஜ் அவர்களின் சிறுகதைகளில் புராணக்கதைகள் இன்றைய சமுதாயத்திற்கு நீதி சொல்லும் வாயிலாக அமைந்துள்ளன. சொல்ல வந்த சிறுகதையின் ஒரு கூறாகவோ, பழைய புராணக்கதைகளின் புதிய வடிவங்களாகவோ அவை காணப்படுகின்றன. சில கதைகளில் ஆசிரியரின் கற்பனை பழைய கதைகளுக்குப் புதுப் பொருள் தருவதாக உள்ளது. இங்கு ஆசிரியர் நுண்னோக்கினால் கதைகளின் பொருளில் புகுத்தியிருக்கும் செய்திகள் கட்டுரைக் களமாக அமைகின்றன.

சேவற்கொடியோள்

முருகன் பழநிமலையில் ஆண்டியாக நின்றது, சிவன் கோவில்களில் அம்மன் சன்னதி தனியாக அமைந்திருப்பது, சிவபெருமானின் லிங்க வடிவம், நந்தி சிவன் சன்னதியின் முன்னால் தனித்திருப்பது, ஔவையாரிடம் சுட்ட பழம் வேண்டுமா சுடாத பழம் வேண்டுமா என்று கேட்டது, முருகன் வள்ளியம்மையைக் காதல் திருமணம் செய்து கொண்டது என்ற புராணக் கதைகளின் சாரத்தைக் கொண்டு இக்கதை புனையப்பட்டுள்ளது.

எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படை வள்ளியம்மை புலால் உண்பது தான். மகன் குடும்பத்தில் நடக்கும் இதனைச் சிவபெருமான் தட்டிக் கேட்கவில்லை என்ற கோபத்தில் அம்பிகை தனிச் சன்னதி கொள்கின்றாள். நந்தி கண்ணெதிரே நடக்கும் தவறைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்பாமை தலைமையின் தவறு. மேலும் தனது இனம் புலால் உண்பவர்களால் பாதிக்கப்படுவதால் எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பதற்காகச் சிவபெருமானின் முன்னால் தனியாக அமர்ந்து விடுகிறது. தட்டிக் கேட்க முடியாத வருத்தம், அம்பிகையும் ஊர்தியும் தன்னைப் புரிந்து கொள்ளாத விரக்தியில் இறைவன் லிங்க உருவத்திற்கு மாற்றம். இதையெல்லாம் கண்ட சேவலும் மயிலும் அவற்றின் இனங்கள் பாதிப்பிற்கு ஆளாகக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில் புதுமாப்பிள்ளையான முருகனிடம் இது பற்றிப் பேசின. முருகன் இந்த விஷயத்தில் தெய்வயானையின் நிலை என்ன என்று கேட்டான். ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்பதை மறந்து வேறு திருமணம் செய்து கொண்ட முருகன் மீது இருந்த வருத்தத்தில் எதிலும் அவள் பட்டுக் கொள்வதில்லை. வள்ளியிடம் புலால் உண்பதை விடச் சொன்னால், அது என் தனிப்பட்ட உரிமை. கணவனே ஆனாலும் என் உரிமையில் தலையிட முடியாது என்கிறாள். ஆதரவற்ற நிலையில் முருகன் பழநிமலையில் ஆண்டிக் கோலம் கொள்கிறான்.  வள்ளி தெய்வயானை இருவரும் முருகனைத் தேடிக் கொண்டு வந்து ஒற்றுமையாக இருப்பதாகவும், புலால் உண்ணாமல் இருப்பதாகவும் வாக்கு அளிக்கின்றனர். தனிச்சன்னதியில் இருக்கும் அம்பிகையைச் சிவபெருமான் அழைக்கிறார். மனைவி தன் குறைகளைக் கணவனிடம் தான் கொட்ட முடியும். அதைக் கேட்டும் கேளாமல் புரிதலின்றிக் கணவன் சும்மா இருப்பது மனைவிக்கு மிகப் பெரும் துயர் தரும். எனவே நான் தனியாகவே இருந்து விடுகிறேன் என்கிறாள் அன்னை. வெறுத்துப் போன சிவன் லிங்க வடிவிலேயே நின்று விட்டார். வள்ளியின் வாயிலாக, மக்கள் முருகன் மாம்பழம் கிடைக்காத விரக்தியில் பழநிமலையில் ஆண்டியாகி விட்டதாகப் பேசிக் கொள்ளும் செய்தியை முருகன் கேள்விப்படுகிறார். முருகன் மக்களின் கருத்துப்படி அறிவுப் பழத்தைத் தேடி உலகம் சுற்றும் நான், மிக அறிவாளியாக ஔவையிடம் கேள்விகள் கேட்கிறேன் என்று அதே மக்கள் சொல்கிறார்கள் என்கிறான். மக்களுக்கு நீதி சொல்ல நீங்கள் எடுத்த முயற்சி வீண்தானா? என்கிறாள் தெய்வயானை. மக்களில் ஒருவரான வள்ளுவர் சொன்னதையே மறந்து போய், அவரது குறட்பாவைத் தவறாகப் படித்தும் பொருள் சொல்லியும் வாழ்கிறது மனித இனம். இவர்கள் வாய்ச்சொல் வீரர்கள் என்கிறான் முருகன்.

பல புராணக் கதைகளின் இணைப்பில் கற்பனை கலந்து புனையப்பட்ட இக்கதை புலால் மறுத்தல், இல்லற தர்மம், பெண்ணுரிமை, மனித இயல்பு, ஆராய்ச்சித் திறன் இல்லாத கல்வி எனப் பலவற்றையும் சுட்டிக் காட்டுகிறது.

வில்லன் பாரதம்

சிவன் பார்வதி இருவருக்கும் தனித்தனிச் சன்னதிகள் இருப்பதற்கும் பல்வேறு புராணக் கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன. ஆசிரியர் தனது கற்பனையைப் புகுத்தி இதற்கொரு கதை சொல்கிறார். ஆதிகாலத்துக் கோயிலில் சிவனும் பார்வதியும் ஒரே கோயிலில் ஒரே சன்னதியில் மனித உருவத்தில் இருந்தனர். அப்போதிருந்த மனிதர்கள் இவர்களுக்கு உணவு படைத்தபின் உணவு உண்டனர். தேவி மனிதர்கள் நல்லவர்கள் என்று சொல்ல இறைவன் மனிதர்கள் வைக்கும் உணவில் எதையாவது ஒருநாள் எடுத்துப்பார் புரியும் என்றார். தேவி விளையாட்டாக ஒரு நாள் இரண்டு வாழைப்பழங்களை எடுத்துக் கொண்டாள். இதைப் பார்த்த குருக்கள் துணுக்குற்றார். குருக்கள் தர்மகர்த்தா இவர்களின் வழியாக இது ஊருக்குத் தெரிந்தது. ஒருநாள் கடவுளின் நகைகள் காணாமல் போயின. உண்டியல் கொள்ளை போனது. தர்மகர்த்தாவும் குருக்களும் பணக்காரர் ஆனார்கள். கோயிலுக்குத் திருட்டுக் கோயில் என்றும் அம்மனுக்குத் திருட்டு அம்மன் என்றும் பெயர் வந்தது. மனிதர்கள் நல்லவர்கள் என்று சொன்ன தேவியிடம் சிவன் நான் தான் வென்றேன் என்று கட்டை விரலை உயர்த்திக் காட்டினார். கோபம் கொண்ட தேவி இனி நீங்கள் இப்படியே இருங்கள். நான் உங்களுடன் இருக்க மாட்டேன் என்று சபித்தாள். சிவன் லிங்க வடிவமானார்.  இக்கதை மனித சமுதாயத்தின் சுயநலம் பேராசை திருட்டுப்புத்தி ஆகியவற்றை எள்ளி நகையாடுகிறது. மனித குணங்கள் கடவுளின் மேல் ஏற்றப்பட்டுள்ளன. தோல்வி தரும் அவமானம், கோபம் தொடர்சிக்கல்களை விதைக்கிறது என்பதும் உணர்த்தப்படுகிறது.

மண்ணில் தெரியும் வானம்

மெக்காலே கல்வி முறை நமது இந்திய மரபு சார்ந்த கல்வியை அழித்துவிட்டது. விவசாயம் உள்பட பாரம்பரியத் தொழில்களின் நசிவிற்கு இக்கல்விமுறையும் ஒரு காரணம். பட்டப்படிப்புப் படித்தவர்கள் மண்ணில் இறங்கி வேலை செய்யத் தயங்கும் நிலை இன்றும் உள்ளது. சிவன் சிலைகள் விபூதி அணிந்த கோலத்தில் வெட்டவெளிகளில் இருப்பது, விநாயகரும், முருகனும் கடவுளாக வழிபடப்படுவது, லவகுசர்கள் ராமாயணம் சொன்ன கதையைத் தவிர வேறு எதுவும் அவர்களைப் பற்றித் தெரியாமல் போனது, கிருஷ்ணனி்ன் மகன்கள் அனைவரும் போரில் மடிந்தது என்ற புராணக் கதைகளின் வழியாக உழுதொழிலின் உயர்வு எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. கதையில் வரும் விவசாயி முத்து தன் மகன்களிடம் விநாயகருக்கும் முருகருக்கும் வழிபாடு ஏன்? லவகுசர்களை நாம் ஏன் கடவுளாக ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை?  என்று கேட்கிறார். அதற்கு அவர் சொல்லும் காரணம், சுயநலமின்றி மண்ணோடு தன்னை இணைத்துக் கொண்ட சிவனின் குடும்பம் கொண்டாடப்படுகிறது. தன் மக்களுக்கே அரசாட்சி என்று பட்டம் கட்டிய பெருமாளின் பிள்ளைகளுக்கு வழிபாடு இல்லை. மண் தன்னை நம்பி வந்தவர்கள் கடவுளாக இருந்தாலும் காப்பாற்றி விடுகிறது என்பது.

கடவுள் வழிபாட்டுப் புராணக் கதைகள் மேல்நாட்டுக் கல்வி முறையின்மேல் கொண்டிருக்கும் தாக்கத்தைக் குறைக்க உதவி செய்வதை இக்கதையில் காண முடிகிறது.

அவன் அவனில்லை

நரகாசுரன் வதைக்கப்பட்ட நாளை, அவன் தாய் பூமாதேவி விரும்பிப் பெற்ற வரத்தின்படி நாம் தீபாவளித் திருநாளாகக் கொண்டாடுகிறோம் என்பது புராணக் கதை. பள்ளி மாணவன் வரதன். எதற்கும் குதர்க்கமாகப் பதில் சொல்பவன். ஆசிரியர் தீபாவளித் திருவிழா பற்றிக் கேட்டபோது, அது காட்டுமிராண்டிகளின் பண்டிகை. பண்பற்றவர்களின் திருவிழா. ஒருவன் அரக்கனே ஆனாலும் தவறுகளுக்காகத் தண்டிக்கப்பட்டு இறந்தால் அந்த நாளை எப்படிப் பண்டிகையாகக் கொண்டாடுவது நாகரிகமற்றது, மனித நேயமற்றது என்று வாதம் செய்கிறான். அந்த வரதன் பிற்காலத்தில் அரசுப் பேருந்தில் நடத்துநராக வேலை செய்யும் காலத்தில், வண்டியில் பிக்பாக்கெட் அடிக்கும் அரசியல் செல்வாக்குடைய பேட்டை ரவுடி ஒருவனின் மரண ஊர்வலத்தைக் கண்டதும் பேருந்தைப் பாதிவழியில் நிறுத்தி இறங்கி, கோவிலில் சாமி கும்பிடுகிறான். தேங்காய் உடைக்கிறான். இக்கதை புராணக்கதைகள் வெறும் கட்டுக்கதைகள் இல்லை, அவை எத்தனை காலங்கள் சென்றாலும் உண்மையானவை என்ற நீதியைச் சொல்கின்றது.

அரிதார புருஷன்

காதர்கான் ஒரு நடிகர். ராமாயணம் திரைப்படத்தில் ராமராக நடிக்க ஒப்பந்தம் செய்யப்படுகிறார். யாஸ்மின் அவரது மனைவி. காதல் திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள். அப்ஸல் காதர்கானின் நண்பன். ஒரு நாள் இரவு மதுவிருந்தில் அப்ஸல் ஏதோ ஆபாசமாக ஜோக்கடிக்கவே, இருவரின் நட்பும் முறிந்திருந்தது. யாஸ்மின் அப்ஸலிடம் காதர்கானுக்குத் தெரியாமல் உருது கற்றுக் கொள்கிறாள். எதிர்பாராமல் பாதி ஷூட்டிங்கில் திரும்பி வந்த காதர்கான் இருவர் மீதும் சந்தேகம் கொள்கிறார். அன்றைய படப்பிடிப்பில் அகலிகை சாப விமோசனம் எடுக்கப்பட இருந்தது. அந்தக் கதையைத் தனக்குக் கதை சொல்லும் பெரியவரிடம் விரிவாகச் சொல்லும்படி அவர் கேட்டுக் கொண்டார். உதவிக்கு இருந்த பையன் அவசரப்பட்டு ரேணுகாதேவியின் கதையைச் சொன்னான். பெரியவர் மறுத்து விட்டு அகலிகை கதையைச் சொல்லி முடித்தார். காதர்கானின் கேள்வி, இரண்டு கதைகளிலும் பெண்கள் தண்டிக்கப் படுகிறார்கள். தெரிந்தே தவறு செய்த அகலிகை சாப விமோசனம் பெறுகிறார். தவறு செய்யாத ரேணுகா மகனாலேயே தண்டிக்கப்படுகிறாள். ஏன்? பெரியவர் இதைப் பரிணாம வளர்ச்சி என்கிறார். பரசுராமன் கதை ராமன் கதைக்கு முன் நடந்தது. அதில் பெண் தெரியாமல் தவறு செய்தாலும் தண்டனை உண்டு. ராமன் கதையில் தெரிந்தே தவறு செய்தாலும் பாவ மன்னிப்புப் பெற முடியும் என்கிற கோணத்தைப் பதிவு செய்கிறார். காதர்கான் தன் மனைவி மீது கொண்ட சந்தேகத்தை விட்டொழிக்கிறார்.

இங்கும் ஆசிரியர் ரேணுகா, அகலிகை இருவரின் கதைகளையும் தமது திறனாய்விற்கு உட்படுத்தி விடை காண முயற்சி செய்திருக்கிறார். ஆண் செய்யும் குற்றங்களை விடப் பெண் செய்யும் குற்றங்கள் அதிக விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகின்றன. அவை காலம் கடந்தும் கதைகளாக நிலைத்து, கற்புக் கோட்பாட்டில் பல வரையறைகளை, வற்புறுத்தல்களைப் பெண்ணின்மேல் சுமத்துகின்றன.

இந்த ஐந்து கதைகளின் வழி, கதை ஆசிரியரின் முன்வைக்கும் சிந்தனைகள்:

  • புராணங்கள் கற்பனைகள் அல்ல. சமுதாய விழுமியங்களை உணர்த்தப் பயன்படும் ஊடகங்கள்.
  • புராணக்கதைகளைப் புதிய கோணங்களில் அணுகுவதன் மூலம் புத்தியலக்கியங்களை உருவாக்க முடியும்.
  • மண் தன்னை மதிப்பவர்களை மதிக்கிறது. மற்றவர்களை மறக்கிறது.
  • பெண் மீது ஏற்றப்பட்டிருக்கும் கற்புக் கோட்பாட்டு மாற்றங்கள் மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கான சான்றுகளாக உள்ளன.
  • கல்வி, சிந்தனைத் திறனை, ஆராய்ச்சி அறிவை வளர்ப்பதாக இருக்க வேண்டும்.
  • மனிதன் குறையுடையவன். அவனை நிறையுடையவனாக்குவது இல்லறமே!

துணைநின்றவை

ராஜ் (ஏ.வி.ராஜகோபால்). (டிசம்பர் 1995). நிழல் கோபுரம் – சிறுகதைத் தொகுப்பு. சுஜயா பப்ளிகேஷன்ஸ்.

ராஜ் (ஏ.வி.ராஜகோபால்). (டிசம்பர் 1996). காகிதப் புலிகள் – சிறுகதைத் தொகுப்பு. சுஜயா பப்ளிகேஷன்ஸ்.

ராஜ் (ஏ.வி.ராஜகோபால்). (ஜூலை 2000). வெள்ளை யானையும் கருப்புத் தந்தமும் – சிறுகதைத் தொகுப்பு. சுஜயா பப்ளிகேஷன்ஸ்.

Wikipedia. (தே.இ). Wikipedia. Wikipedia: //ta.wikipedia.org/s/a9 -இல் இருந்து எடுக்கப்பட்டது

 

 

[1] முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், ஜஸ்டிஸ் பஷீர் அகமது சையது கல்லூரி maheshmurallii@gmail.com