Abstract: It is the oldest language that our Tamil language can notbe definedby its appearance. The monolithic text form is confirmed and the literature of the people will be passed by the selected scholars only after the literacy. Thus, the literature of Tamilnadu was the unprecedented conclusion of the Tamil scholar as the centuries before AD. From time to time, the period of the Sangamwas found in the literary world. The living conditions of the people of Sangakkala can be described as painting. Sangakkal people were appreciated for both bravery and moan in Sangam literature. Classical literature, Kalithogai Kapilar, compares the strength of the leader with the elephant in the title. Through this, the man can be acknowledged by the literature that the man is stronger in the world. In the songs of Kapilar, the tiger has won the elephant. But the devotee is different from Thiruvalluvar. The elephant says that the tiger is attacked. The Tamil grammatical reporters have found solutions to this. These ideas can be understood by the article ‘Tiger’.

­

சங்க இலக்கிய அகப்பாடல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு சொல்லோவியம். சங்கச் சான்றோர்கள் நூலறிவோடு பட்டறிவும் நிரம்பியவர்கள். அவர்களுக்கு முதற்பொருளாகிய குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய ஐவகை நிலத்தின் தன்மையும், பெரும் பொழுதுகளான கார், கூதிர், முன்பனி, பின்பனி, இளவேனில், முதுவேனில் சிறும்பொழுதுகளான வைகறை, விடியல், நண்பகல், மாலை, எற்பாடு, யாமம் ஆகியவற்றைக் குறித்தும் நன்கு தெரியும். ஒவ்வொரு நிலத்தில் இருக்கும் மரங்கள், பறவைகள், விலங்குகள் ஆகிய கருப்பொருள் குறித்தும் முழுமையான அறிவு அவர்களுக்கு உண்டு.

இத்தகைய தகுதிகள் பெற்ற சங்கச் சான்றோர்களுள் ஒருவர் கபிலர். அவர் குறிஞ்சித் திணை பாடுவதில் வல்லவர். கபிலர் மரம், விலங்கு பற்றிக் கூறியுள்ள செய்திகள் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துவன. அவர் கோங்க மரத்தைத் ‘தண்கோங்கு’ என்று குறித்துள்ளார். இன்றும், மூன்று இழைப்புகளுக்குப் பின் நீர்கோத்துக் கொண்டு மரச் செதில்கள் வருவதைக் காணலாம். அப்புலவர்பெருந்தகை புலியைக் குறித்துக் குறிஞ்சிக் கலியில் சில இடங்களில் தெரிவித்துள்ளார். குறிஞ்சி நிலத்தில் வாழும் புலியும் யானையும் ஒன்றோடு ஒன்று பகையானவை. அடிக்கடி தமக்குள் மோதிக் கொள்வன. கபிலர் காட்டும் கலித்தொகைக் காட்சிகளில் யானையே வெற்றி பெற்றுள்ளது.

தலைமகள் தலைமகனுடைய மலைநாட்டின் இயல்பினைத் தோழிக்குத் தெரிவிக்கிறாள். ‘வீரமிக்க பெரிய புலியை முறம் போன்ற செவியை உடைய யானை அதன் வலிமை தொலையுமாறு போரிட்டு வென்றது. பின்பு தழைகளை உண்டது. அருவியின் ஓசையாகிய தாலாட்டைக் கேட்டுச் சோலையில் இனிது உறங்கியது. அத்தகைய மலை நாட்டைச் சேர்ந்த தலைமகன் தன்னை மறந்து விட்டான்’ என்கிறாள் தலைமகள்.

“மறம்கொள் இரும்புலித் தொல்முரண் தொலைத்த

முறம்செவி வாரணம் முன்குளகு அருந்திக்

கறங்கு வெள்அருவி ஓலின் துஞ்சும்

பிறங்குஇருஞ் சோலை நல்மலை நாடன்

மறந்தான்” (குறிஞ்சிக்கலி–6)

மற்றொரு பாட்டில் தோழி வள்ளைப்பாட்டுப் பாடத் தலைமகளை அழைக்கிறாள். ‘பெண்ணே! வேங்கைப் புலியைப் போரிட்டு வென்ற மதம் பொருந்திய யானையின் கோட்டாலும், சந்தன மரத்தாலும் ஆகிய உலக்கைகளால் ஐவன நெல்லைப் பாறை ஆகிய உரலில் பெய்து குற்றிக் கொண்டே முருகனைப் பாடுவது போலத் தலைமகனைப் பாடுவோம் வா’ என்று அழைக்கிறாள். இப்பாட்டிலும் யானை புலியை அழித்ததாகத் தெளிவாகக் குறித்துள்ளார்.

“வேங்கை தொலைத்த வெறிபொறி வாரணத்து

ஏந்து மருப்பின் இனவண்டு இமிர்புஊதும்

சாந்த மரத்தின் இயன்ற உலக்கையால்

ஐவன வெண்நெல் அறைஉரலுள் பெய்துஇருவாம்

ஐயனை ஏத்துவாம் போல அணிபெற்ற

மைபடு சென்னிப் பயமலை நாடனைத்

தையலாய்! பாடுவாம் நாம்” (குறிஞ்சிக்கலி – 7)

இன்னொரு பாட்டில் வேறொரு காட்சியைக் காட்டுகிறார். புலிக்கும் யானைக்கும் கடும்போர் நடைபெற்றது. இறுதியில் யானை வென்றது. யானை போரிட்ட களைப்போடு மலைச்சாரலில் உறங்கியது. நனவில் நிகழ்ந்த மோதலையே நினைத்தவாறு உறங்கியதால் கனவில் புலியைக் கண்டு விழித்தது. அதன் எதிரே வேங்கைமரம் ஒன்று மலர்ந்து நின்றது. அது பார்ப்பதற்கு வேங்கைப் புலியைப் போலக் காட்சியளித்தது. அதனைக் கண்ட அந்நொடியிலேயே ஆத்திரத்தோடு அதனைத் தாக்கி அதன் அழகை அழித்துத் தன்சினம் தணித்தது. அதன் பின்னரே தான் தாக்கியது வேங்கைப் புலியை அன்று வேங்கை மரத்தை என்பதை உணர்ந்தது. அதனால் அம்மரத்தைக் காண்பதற்கும் நாணித் தலையைத் தாழ்த்தி நின்றது.

இத்தகைய யானை வாழும் மலைநாட்டிற்குரியவன் தலைமகன் என்கிறாள் தோழி.

“கொடுவரி தாக்கி வென்ற வருத்தமொடு

நெடுவரை மருங்கின் துஞ்சும் யானை

நனவில்தான் செய்தது மனத்தது ஆகலின்

கனவில் கண்டு கதுமென வெரீஇப்

புதுவ தாக மலர்ந்த வேங்கையை

அதுஎன உணர்ந்துஅதன் அணிநலம் முருக்கிப்

பேணா முன்பின்தன் சினம்தணிந்து அம்மரம்

காணும் பொழுதின் நோக்கல் செல்லாது

நாணி இறைஞ்சும் நல்மலை நல்நாட!” (குறிஞ்சிக்கலி – 13)

இவ்வாறு கபிலர் தம் பாடல்களில் எல்லாம் புலியை யானை வென்றதாகவே குறித்துள்ளார். ஆனால் தெய்வப் புலவர் திருவள்ளுவர் இதற்கு மாறுபடுகிறார். அவரும் பறவை விலங்குகளைப் பற்றித் தெளிவாக அறிந்தவர். காக்கை கரைந்து தன் இனத்தை அழைத்து உண்பது (527), வலிய கூகையைப் பகலில் எளிய காக்கை வெல்வது (481), கொக்கு மீன் வரும் வரை காத்திருப்பது (490), காளை தடைப்பட்ட இடத்திலெல்லாம் முனைந்து வண்டியை இழுப்பது (624), தன் உடலில் உள்ள முடி கொட்டிவிட்டால் உயிர்வாழ முடியாமல் கவரிமா இறப்பது (969) முதலியவற்றைக் குறித்துள்ளார். இத்தகைய புலமை மிக்க திருவள்ளுவர், கபிலர் கூறுவதற்கு மாறாகப் புலிக்கும் யானைக்கும் இடையே சண்டை நிகழும் போது யானை அஞ்சுவதாகக் குறித்துள்ளார். ‘புலிக்கும் யானைக்கும் பெரிய உடம்பு; புலிக்கு இல்லாத வலிய தந்தங்கள் யானைக்கு இருக்கின்றன. எனினும் புலி தாக்கினால் யானை அஞ்சுகிறது. அதற்குக் காரணம் யானையை விடப் புலி ஊக்கம் மிக்கதாக இருக்கிறது’ என்கிறார்.

“பரியது கூர்ங்கோட்ட தாயினும் யானை

வெரூஉம் புலிதாக் குறின்” (குறள் – 599)

இவ்விருவருள் யார் சொல்வது சரி? கபிலரோ ‘வாய்மொழிக் கபிலன்’ என்று நக்கீரராலும், ‘பொய்யா நாவிற் கபிலன்’ என்று மாறோக்கத்து நப்பசலையாராலும் உயர்வாகக் குறிக்கப் பெறுகிறார். திருவள்ளுவரோ ‘பொய்யில் புலவர்’ என்று சீத்தலைச் சாத்தனாரால் போற்றப்படுகிறார். இவ்வாய்மையாளர் கருத்தில் பிழையிருக்க வாய்ப்பு உண்டோ? இதற்குத் தீர்வு யாது? தமிழ் இலக்கண உரையாசிரியர்கள் இதற்கு நல்ல தீர்வு கண்டுள்ளார்கள். தொல்காப்பியனார் தடுமாறு பொருளோடு கூடிய பெயர் குறித்து வேற்றுமை மயங்கியலில் குறித்துள்ளார். அத்தகைய பெயர்கள் இரண்டாம் வேற்றுமையையும் மூன்றாம் வேற்றுமையையும் ஏற்கும் என்கிறார்.

“தடுமாறு தொழிற்பெயர்க்கு இரண்டும் மூன்றும்

கடிநிலை இலவே பொருள் வயினான”(தொல்.சொல்.வேற்.மயங்.-12)

என்பது தொல்காப்பிய நூற்பா. இதற்கு உரை எழுதிய இளம்பூரணர், நச்சினார்க்கினியர், சேனாவரையர், கல்லாடர், தெய்வச் சிலையார் ஆகிய அனைத்து உரையாசிரியர்களும் ‘புலிகொல் யானை’ என்னும் ஒன்றையே சான்றாகத் தந்து, புலியைக் கொன்ற யானை என்றும் புலியாற் கொல்லப்பட்ட யானை என்றும் விரித்து இரண்டாம் வேற்றுமையும் மூன்றாம் வேற்றுமையும் மயங்குவதை விளக்கியுள்ளனர். இதற்குக் காரணம் இத்துணைப் பொருத்தமான எடுத்துக்காட்டு மற்றொன்று கிட்டாமையே ஆகும். இது யானைக்கும் புலிக்கும் மோதல் நிகழும்போது ஒருபொழுது யானையும் பிறிதொரு பொழுது புலியுமாக மாறி மாறி வெற்றி பெறுவதைத் தெளிவாகப் புலப்படுத்துகிறது. உரையாசிரியர்கள் தந்துள்ள சான்று அவர்கள் நுண்ணறிவினைக் காட்டுவதோடு மட்டுமின்றி இச்சிக்கலுக்கும் தீர்வு வழங்குகிறது. இருவர் கருத்துமே சரி என்பது தெளிவாகிறது.

துணைநின்றவை

  • கௌமாரீஸ்வரி எஸ்., (ப.ஆ.), 2009(மு.ப.), தொல்காப்பியம் (சொல்லதிகாரம் – இளம்பூரணர் உரை), சாரதா பதிப்பகம், சென்னை.
  • …………………………………………….., (ப.ஆ.), 2012(15ஆம்.பதி.), திருக்குறள் (பரிமேலழகர் உரை), சாரதா பதிப்பகம், சென்னை.
  • சங்கர் வே., 2006(இ.ப.) இயல் தமிழ் இலக்கணம், நன்மொழிப் பதிப்பகம், 16, கங்கை வீதி, வசந்த் நகர், புதுச்சேரி.
  • திருஞானசம்பந்தம் ச.(உரை.), 2013(மு.ப.), தொல்காப்பியம் (சொல்லதிகாரம்), கதிர் பதிப்பகம், திருவையாறு.
  • பரமசிவம் சொ., 2011(மு.ப.), நற்றமிழ் இலக்கணம், பட்டுப் பதிப்பகம், அண்ணா நகர், சென்னை.
  • வரதராசன் மு., 1972(மு.ப.), தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, சாகித்திய அகாதெமி, புதுதில்லி.
  • விசுநாதன் அ. (உரை.), 2007(மூ.ப.), சங்க இலக்கியம் (கலித்தொகை), நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட்., அம்பத்தூர், சென்னை.

முனைவர் தி. மல்லிகா

தமிழ்த்துறைத் தலைவர்,

மன்னர் திருமலை நாயக்கர் கல்லூரி,

பசுமலை, மதுரை- 625004.

கைப்பேசி எண்: 9003930946

மின்னஞ்சல்: dr.mallikaramraj@gmail.com