Abstract: Aim of this article is to narrate the efficiancy of  Dr.U.V.Saminatha aiyar who is one of  the then publishers of classical Tamil literatures, in publishing Pathuppattu. In and before the period of U.Ve. Saminathaiyar, the palm leaf manuscripts of Pathuppattu were stalled in mutts. Apart from Thirumurugatruppadai, no one throw enough light on these palm leaf manuscripts. He find the treasure of palm leaf manuscripts of Sangam literatures including Pathuppattu while was trying to publish Seevaga Sinthamani with commentary of Nacchinarkiniyar. He strived to publish those literatures instead of omitting them, like other scholars. As like Seevaga Sinthamani, he got commentary of Nacchinarkiniyar for Pathuppattu also which thrusted him to publish Pathuppattu in great manner after completing the publishing work of Seevaga Sinthamani. Hence, he is deserved to celebrate that the first scholar published Pathuppattu as whole. U.Ve. Saminathaiyar also confronted challenges as a publisher. He toiled to weed out all the hurdles and established to the society that those, who have tradition of mutt, are not foes to Sangam literature. U.Ve. Saminathaiyar never treated his first edition as an absolute one. He used to publish subsequent editions amending the previous editions by clear away the misconceptions and inserting additional notes.

பழந்தமிழ் இலக்கியங்களான சங்க இலக்கியங்களுள் பெரும்பான்மையான நூல்களைப் பதிப்பித்தவர் உ.வே.சா. என்று அழைக்கப்படும் உ.வே.சாமிநாதையர். செவ்விலக்கியங்கள் என்று அழைக்கப்படும் ‘பாட்டும் தொகையும்’ என்பதில் முதலாவதாகப் பதிப்பிக்கப்பட்டது பத்துப்பாட்டுள் ஒன்றாகிய திருமுருகாற்றுப்படை. பத்துப்பாட்டு வைப்பு முறையில் முதலாவதாக அமைந்துள்ள திருமுருகாற்றுப்படையை சரவணப்பெருமாளையரும், ஆறுமுக நாவலரும் முறையே 1834, 1851 ஆம் ஆண்டுகளில் பதிப்பித்திருந்தாலும் அவர்கள் சங்க இலக்கியம் என்ற அடையாளத்தோடு அதைப் பதிப்பிக்கவில்லை. பத்துப்பாட்டின் பாட்டுடைத் தலைவனாக விளங்கும்  முருகன் சைவ சமயத்தின் கடவுள் பட்டியலுள் இடம்பெற்றதால் முருகனின் பெருமையைப் பாடும் திருமுருகாற்றுப்படையைச்  சைவர்கள் பாராயண செய்யும்பொருட்டே அது அக்காலகட்டத்தில் பதிப்புருவாக்கம் பெற்றது.

திருமுருகாற்றுப்படை மூலபாடம், தெய்வத்தன்மை பொருந்திய மதுரைக் கடைச்சங்கத்து மகாவித்துவானாகிய நக்கீரனார் அருளிச் செய்தது(2010,ப.177) என்று சரவணப்பெருமாள் ஐயர் பதிப்பித்த திருமுருகாற்றுப்படையின் முகப்புப் பக்கமே அவர்கள் அந்நூலைப் பக்திக் கண்ணோட்டத்தோடு அணுகியுள்ளனர் என்பதைப் புலப்படுத்தும்.

1834-இல் சரவணப்பெருமாளையர் திருமுருகாற்றுப்படையைப் பக்திப் பாசுரமாகப் பதிப்பித்தார். 1851-இல் ஆறுமுகநாவலரும் கொண்டுவந்தார். இந்நூல் பதினோராம் திருமுறையில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.  இத்தகவல்களைக் கொண்டு 1834-இல் சங்க இலக்கியப் பதிப்பு தொடங்கிவிட்டது என்று கூற இயலாது. பக்திப் பாசுரமாகவே இது பதிப்பிக்கப்பட்டது. சங்க இலக்கியம் என்ற அடையாளத்தைக் கொண்டு பதிப்பிக்கப்படவில்லை (2010,ப.2) என்று வீ.அரசு கூறுவது மேற்கூறிய கருத்திற்கு வலுச்சேர்க்கும். இதன்காரணமாகவே  இன்றும் திருமுருகாற்றுப்படை, சங்க இலக்கியத்துள் அடங்குமா எனும் கேள்வி ஆயவுலகில் வலம்வந்து கொண்டிருக்கிறது.

திருமுருகாற்றுப்படை தவிர்த்த பிற ஆற்றுப்படை நூல்கள் அக்காலத்தவரால் புறக்கணிக்கப்பட்டது எனும் கருத்து உ.வே.சா.வின் கூற்றின் வழி இலைமறை காயாக வெளிப்படுகிறது.

பத்துப்பாட்டுச் சுவடியை உ.வே.சா. திருவாவடுதுறை மடத்திலிருந்த காலத்திலேயே பார்த்திருந்தும் அது என்ன சுவடி என்பதை அவரால் அறியமுடியவில்லை.  இதைப் பின்னாளில் அவரே சிந்தாமணி ஆராய்ச்சியின்பொழுது நினைவுகூர்ந்துள்ளார். எட்டுத் தொகையோடு பிள்ளைவர்கள் வைத்துக்கொண்டிருந்த வேறு ஓர் ஏட்டுச்சுவடி கிடைத்தது. அவர் அக்காலத்தில் அந்தச் சுவடியை எப்பொழுதாவது வெளியில் எடுத்துப் போடுவார். முதலில் பொருநராற்றுப்படை என்று அதில் இருந்தது. ‘என்ன நூல் இது?’ என்று கேட்ட பொழுது திருமுருகாற்றுப்படையைப் போன்ற ஓர் ஆற்றுப்படை என்று மாத்திரம் ஆசிரியர் சொன்னார். அதற்குமேல் என்ன உள்ளனவென்று பார்க்கும் முயற்சி அக்காலத்தில் உண்டாகவில்லை (2000,ப.556) என்று அவர் கூறியுள்ளதன் வழி அன்றைய காலத்தினர் சங்க இலக்கியங்களான பாட்டு – தொகைக்கு எத்தகைய இடம் கொடுத்திருந்தனர் என்பதை அறிய முடிகிறது.

மேலும் மற்றொரு இடத்தில், ஒருநாள் இரவு என்னிடமிருந்த ஏடுகளில் ஒன்றை எடுத்துப் படித்தேன். முதலும் ஈறும் இல்லாதது அது. பொருநராற்றுப்படை என்று முதலேட்டில் இருந்தது. பிள்ளையவர்கள் பிரதியாகிய அதைப் படித்து வருகையில் சிந்தாமணி உரையிலிருந்த மேற்கோள்கள் காணப்பட்டன. அடடா! இதை இதுகாறும் ஊன்றிக் கவனிக்க வில்லையே! என்று வருந்தி மேலும் படித்து வந்தேன். பொருநராற்றுப்படைக்குப் பின்  சிறுபாணாற்றுப்படை இருந்தது. பிறகு பெரும்பாணாற்றுப்படையும், முல்லைப் பாட்டும், மதுரைக்காஞ்சியும் இருந்தன. உரையுடன் உள்ள அந்தப் பிரதியைப் படித்து வருகையில்முருகு பொருநாறுஎன்ற தனிப்பாட்டு நினைவுக்கு வந்தது. அதுகாறும் அந்தச் சுவடி, பத்துப்பாட்டு என்று தெரியாது. ஊன்றிக் கவனியாததால் வந்த குறை அது. அது பத்துப்பாட்டென்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்து கொண்டேன் (2000,ப.599) என்று கூறியிருப்பதிலிருந்து பத்துப்பாட்டுச் சுவடியை அவர் பல முறை பார்த்தும் அதை அவரால் இனங்காண முடியவில்லை என்று தெரிய வருகிறது.

இத்தகைய சூழலில்தான் 1889 ஆம் ஆண்டு ‘பத்துப்பாட்டு மூலமும் மதுரை பாரத்துவாசி நச்சினார்க்கியர் உரையும்’ எனும் பெயர் கொண்டு பத்துப்பாட்டு வெளிவந்தது. முன்னவர்களான சரவணப்பெருமாள் ஐயரும், ஆறுமுகநாவலரைப் போல் சைவப் பின்புலம் கொண்டவராக இருந்தாலும் திருமுருகாற்றுப்படையைச் சைவ நூல் எனும் பட்டியலில் சேர்க்காமல் சங்க நூற்பட்டியலில் சேர்த்துள்ளார். உ.வே.சா.விற்குப் பின்னர் பத்துப்பாட்டை முழுமையாகப் பதிப்பித்தவர்களும் அவ்வாறே பதிப்பித்துள்ளனர். பின்னாளில் பத்துப்பாட்டின் பதிப்பு வரலாறு எழுதப்படும் பொழுது திருமுருகாற்றுப்படையின் முதல் இரு பதிப்புகளையும்  அவற்றுள் சேர்த்துக் கூறும் வழக்கம் உருவானதற்கு உ.வே.சா.வே காரணம் எனலாம். முதன்முதலில் பத்துப்பாட்டு முழுவதையும் பதிப்பித்த பெருமையும் அவரையே  சேரும்.

 

பத்துப்பாட்டின் திறவுகோல்

சீவக சிந்தாமணியை அடுத்து உ.வே.சா. பத்துப்பாட்டைப் பதிப்பிக்கக் காரணங்களும் உண்டு. எட்டுத்தொகை நூல்களான புறநானூறு, குறுந்தொகை முதலான சுவடிகளைக் கையில் வைத்திருந்தாலும் பத்துப்பாட்டுப் பதிப்பில் அவர் தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொண்டார். காரணம் பத்துப்பாட்டிற்கு அமைந்த நச்சினார்க்கினியர் உரையே. சீவக சிந்தாமணியை 1880 முதல் 1887 வரை ஏழு ஆண்டு காலம் நச்சினார்க்கினியர் உரை கொண்டு  ஆய்ந்து வெளியிட்ட அவருக்குப் பத்துப்பாட்டுக்கும் அவர் உரையே அமையப்பெற்றதால் அதை எளிதில் ஒப்புநோக்கிப் பதிப்பித்து விடலாம் என்ற எண்ணம் மேலோங்கியதன் விளைவே பத்துப்பாட்டு பதிப்புக்குக் காரணம்.

இங்குக் குறிப்பிடத்தக்க செய்தி ஒன்றுண்டு. பத்துப்பாட்டிற்கு அமைந்த நச்சினார்க்கினியர் உரை அவரது பிறநூல்களான சீவகசிந்தாமணிக்கும் கலித்தொகைக்கும் அமைந்ததுபோல் பொழிப்புரையாக அமைந்திருக்குமாயின் உ.வே.சா.வின் வழிப் பத்துப்பாட்டைத் தமிழுலகம் அறிந்திராமல் போயிருக்கும் என்றே சொல்லலாம். மாறாக அது பதவுரையாக அமைந்து உ.வே.சா. பத்துப்பாட்டைப் பதிப்பிக்க அவ்வுரை பெருந்துணையாய் அமைந்தது.

மூலம் மட்டும் கிடைக்கப்பெறாத நிலை

சீவகசிந்தாமணியை மூலமும் உரையுமாகப் பதிப்பித்த உ.வே.சா.விற்குப் பத்துப்பாட்டுப் பதிப்பு ஒரு புது அனுபவத்தைக் கொடுத்திருக்கும் என்று கூறலாம். காரணம் பத்துப்பாட்டுப் பதிப்பிற்குக் கிடைத்த சுவடிகள் அத்தகையன.

பொதுவாகப் பதிப்பாசிரியர்கள் ஒரு நூலைப் பதிப்பிக்கும் பொழுது மூலத்தைச் செம்மைபடுத்துவதிலேயே முழுக்கவனத்தையும் செலுத்துவதால் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் சுவடிகள் திருத்தமானதாக, மூலம் மட்டும் அல்லது மூலமும் உரையும் உள்ள பிரதிகளாகக் கிடைப்பதையே எதிர்பார்ப்பர். உ.வே.சா. இத்தன்மையரே. ஆனால் பத்துப்பாட்டைப்  பொறுத்தமட்டில் இந்நிலை தலைகீழாக அமைந்தது. அவரது ஆசிரியர் மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையின் சுவடி உட்பட பத்துப்பாட்டுப் பதிப்பிற்காக உ.வே.சா. சேகரித்த சுவடிகள் பதினொன்று. அவற்றுள் இரண்டைத் தவிர ஏனைய ஒன்பது சுவடிகளும் மூலத்தைத் தனியே கொண்டிருக்கவில்லை. அவ்விரண்டிலும் ஒன்றில் திருமுருகாற்றுப்படையும் பெரும்பாணாற்றுப்படையும், மற்றொன்றில் பெரும்பாணாற்றுப்படையும் முல்லைப்பாட்டும் மட்டுமே மூலப் பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தன. அவையும் இறுதியாகக் கிடைத்தவை. இதனால் வெறும் உரைமட்டும் உள்ள சுவடிகளைக் கொண்டே மூலப்பகுதியை உருவாக்குகிறார். பிற்காலத்தில் எத்தனையோ முழுமையடையாத சுவடிகளைப் பதிப்பித்த உ.வே.சா.வுக்குப் பத்துப்பாட்டு இரண்டாவது  பதிப்பு என்பதால் எப்படிப் பதிப்பிப்பதென்று முதலில் தடுமாறுகிறார். பின் அவருடைய நண்பர் தேரழுந்தூர் இராசகோபாலச்சாரியாரின் உதவியால்  அதைச் சரிசெய்து கொள்கிறார். பத்துப்பாட்டுச் சுவடிகளுக்காகப் பல இடங்களில் தேடியும் மூலம் முழுவதும் கிடைக்காததால் தான் அடைந்த வருத்தத்தையும் பின் தன்னைத்தானே அவர் தேற்றிக் கொண்டதையும் குறித்துப் பத்துப்பாட்டில் விஷயம் தெரியாமல் மயங்கிய பொழுதெல்லாம் இந்த வேலையை நிறுத்திவிடலாம் என்ற சலிப்புத் தோற்றும். ஆனால் அடுத்தகனமே ஓர் அருமையான விஷயம் புதிதாகக் கண்ணில் படும்போது அத்தகைய         விஷயங்கள் சிலவாக இருந்தாலும் அவற்றிற்காக வாழ்நாள் முழுவதும் உழைக்கலாமே என்ற எண்ணம் உண்டாகும் (2000,ப.635) என்று எடுத்துரைக்கிறார். இங்கு மட்டுமின்றி தனது உரைநடைக் கோவையில் ‘உதிர்ந்த மலர்கள்’, ‘நிலவில் மலர்ந்த முல்லை’ எனும் தலைப்புகளின் கீழ் பத்துப்பாட்டுச் சுவடிகளுக்காகத் தனக்கு நேர்ந்த இடையூறுகள் குறித்துக் கூறியுள்ளார்.

முதற்பதிப்பின் பொழுது உ.வே.சா.விற்குக் கிடைக்காத பத்துப்பாட்டு மூலம் முழுவதும் அடங்கிய சுவடி பின்னாளில் சிலப்பதிகாரப் பதிப்பிற்கு ஏடு தேடிய பொழுது நாங்குனேரியில் உள்ள ‘களக்காடு” எனும் இடத்தில் கிடைக்கிறது. அதைத் தன்னுடைய இரண்டாம் பதிப்பிற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்.   ஒவ்வொரு பதிப்பிலும் தனக்குக் கிடைத்த தகவல்கள், தான் பெற்ற அனுபவங்கள் ஆகியவற்றை மூலதனமாகக் கொண்டு முந்தைய பதிப்பைக் காட்டிலும் அடுத்த பதிப்பை எவ்வாறெல்லாம் சீர்செய்ய முடியும் என்பதில் அவருக்கிருந்த ஈடுபாடு அளப்பரியது.

429 பக்கங்களைக் கொண்ட பத்துப்பாட்டின் முதற்பதிப்பு, இரண்டாம் பதிப்பில் 618 பக்கங்களைக் கொண்டதாகவும், அதுவே மூன்றாம் பதிப்பில் 910 பக்கங்களைக் கொண்டதாகவும் விரிவடைந்துள்ளது. ஒருநூலை அடுத்தடுத்துப் பதிப்பிக்கும் பொழுது அப்பதிப்புகளில் செய்யப்பட்ட மாற்றங்கள் குறித்து அந்நூலின் முகவுரையில் சுருக்கமாக எடுத்துரைத்துள்ளார்.

பத்துப்பாட்டின் முதற்பதிப்பு மொழி வாழ்த்து, பத்துப்பாட்டு அறிமுகம், ஆற்றுப்படை நூல்களின் இலக்கணம், ஒவ்வொரு நூல்களையும் பற்றிய அறிமுகம், பதிப்புப் பின்புலம், சுவடிகளின் தன்மை, நச்சினார்க்கினியர் மேற்கோள்களுள் விளங்கிய நூற்பெயர்கள், நன்றியுரைத்தல், தமிழ்வாழ்த்து, சங்கப்புலவர் வாழ்த்து, நச்சினார்க்கினியர் வாழ்த்து ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய தொகுப்பாக வெளிவந்தது. இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் பதிப்புக்களைப் பதிப்பிக்கும் பொழுது முதற்பதிப்பின் முகவுரை, இரண்டாம் பதிப்பின் முகவுரை ஆகியவற்றையும் சேர்த்துப் பதிப்பித்துள்ளார்.

பத்துப்பாட்டின் முதற்பதிப்பே எந்தப் பிழைகளுமின்றி செம்பதிப்பாக வெளிவந்தது என்று சொல் முடியாது. அது அக்காலத்தில் கிடைத்த தகவல்களின் அடிப்படையில் வெளிவந்தது. பின் ஆண்டுகள் செல்லச்செல்ல அவருக்குக் கிடைத்த அனுபவத்தின் பிழிவுகள் அடுத்தடுத்த பதிப்புகள்.

இப்பத்துப்பாட்டு நச்சினார்க்கினியருரையை எனது சிற்றிவிற்குகெட்டிய மட்டுமே பரிசோதித்துதுப் பதிப்பேனாதலின், இப்பதிப்பில் ஆங்காங்குக் காணப்படும் பிழைகளையும் அவற்றின் திருத்தங்களையும் தயைசெய்து விவேகிகள் தெரிவிப்பின் அவ்வுதவியை நான் ஒருபொழுதும் மறவேன் (1889, முகவுரை ப.5) என்று கூறிய அவரின் கூற்றே இதற்குச் சான்று.

1889-ஆம் ஆண்டு முதற்பதிப்பாகவும், பின் 1918 மற்றும்; 1931- ஆம் ஆண்டுகளில் சில மாற்றங்களுடன் முறையே இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் பதிப்புகளாகவும் வெளியிட்டுள்ளார். 1931-ஆம் ஆண்டு மூலம் மட்டும் அடங்கிய பதிப்பாகவும் பத்துப்பாட்டை வெளியிட்டு இன்றுவரை வெளிவரும் பத்துப்பாட்டுப் பதிப்புகளுக்கெல்லாம் உ.வே.சா.வின் பதிப்பு முன்னோடியாகத் திகழ்கிறது.

முடிபுகள்

  • பத்துப்பாட்டில் முதலாவதாக அமையும் திருமுருகாற்றுப்படை உ.வே.சா.வின் காலத்திற்கு முன்பு வரை சைவநூல் என்ற நிலையில்தான் இருந்தது.
  • திருமுருகாற்றுப்படையைப் பத்துப்பாட்டினுள் அடக்கி முதன்முதலில் பத்துப்பாட்டை முழுமையாகப் பதிப்பித்து அதற்கு சங்கஇலக்கியம் என்ற தகுதியை வழங்கியவர் உ.வே.சாமிநாதையர்.
  • சிந்தாமணிக்கு அடுத்ததாக உ.வே.சா. பத்துப்பாட்டைப் பதிப்பிக்கக் நச்சினார்க்கினியரின் உரையே காரணமாக அமைந்தது.
  • இன்றைய ஆய்வுலகில் “சமயம் சார்ந்த மடங்கள், ஆங்கு இருந்தோர் சங்க இலக்கிய வளர்ச்சிக்குத் துணை நிற்கவில்லை” என்னும் கூற்றை முன்வைக்கின்றனர். ஆனால் சைவ மடத்தின் பின் புலத்தில், வேங்கடநாதனாக இருந்தவரை சாமிநாதனாக மாற்றிய மகாவித்துவான் மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையிடம் பாடம் கற்று வளர்ந்த உ.வே.சா. இதற்கு விதிவிலக்காகத் திகழ்ந்துள்ளார்.

துணைநின்றவை

  • சாமிநாதையர் உ.வே.,(ப.ஆ.), 1889(மு.ப.), பத்துப்பாட்டு மூலமும் மதுரை பரத்துவாசி நச்சினார்க்கினியருரையும், திராவிட ரத்னாகர அச்சுக்கூடம், சென்னை.
  • ……………………..,(ப.ஆ.) 1918(இ.ப.), பத்துப்பாட்டு மூலமும் மதுரை பரத்துவாசி நச்சினார்க்கினியருரையும், கமர்சியல் அச்சுக்கூடம், சென்னை.
  • ……………………..,,(ப.ஆ.) 1974(ஏ.ப.), பத்துப்பாட்டு மூலமும் மதுரை பரத்துவாசி நச்சினார்க்கினியருரையும், கேசரி அச்சுக்கூடம், சென்னை.
  • ………………………., 2000(ஐ.ப.), என் சரித்திரம், டாக்டர் உ.வே. சாமிநாதையர் நூல் நிலையம், பெசன்ட் நகர், சென்னை.
  • ஜானகி இரா., (தொ.ஆ.), 2010(மு.ப.), சங்க இலக்கியப் பதிப்புரைகள், பாரதி புத்தகாலயம், 421, அண்ணா சாலை, சென்னை.

முனைவர் ச.கண்ணதாசன்

தமிழ் – உதவிப் பேராசிரியர்,

மன்னர் திருமலை நாயக்கர் கல்லூரி,

பசுமலை, மதுரை- 625004

அலைபேசி – 9600484338

மின்னஞ்சல் – [email protected]