Abstract: Cēra, Chōla, Pāndiyaā governance on Tamilnadu in 6000B.C. to fading kingdom governed. This governability priority give importance to classical literature and authentic grammars. Nevertheless Pāndiyaā’s kingdom’s participated the most. The Pāndiyaā’s kingdom vastly introduced cause of authentic grammars. So, this article explain and idendifies the Pāndiyaā’s kingdom authentic grammars.

Keywords: Pāndiyaā’s kingdom’s, authentic grammars, Cēra, Chōla, Pāndiyaā governanc, பாண்டிய அரசு, மரபிலக்கண உருவாக்கம்

தமிழ்நாட்டை ஆண்ட மூன்று பெருவேந்தர்களும் இலக்கிய இலக்கண உருவாக்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளனர். எனினும், இம்மூவருள் பாண்டிய அரசு மட்டுமே முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்துள்ளது. ஏனெனில் இவ்வரசுதான் தமிழ் இலக்கியங்களை உருவாக்குவதற்குச் சங்கம் எனும் அமைப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆகையால் அவ்வரசும் அந்நாடும் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் இலக்கண உருவாக்கத்திற்குக் களம் அமைத்துத் தந்தது எனலாம். அதனடிப்படையில் பாண்டிய நாட்டு மரபிலக்கண உருவாக்கங்களை இக்கட்டுரை அடையாளப்படுத்த முயலுகிறது.

“உலகில் உருக்கொள்கின்ற ஒவ்வொரு சிந்தனை மரபிற்கும் குறிப்பிடத்தக்க நோக்கமுண்டு. அறிவு வளர்ச்சியோடு தொடர்புடைய இலக்கண உருவாக்கமும் அத்தைகையதே. மொழி, இலக்கியம் கற்க உதவுதல், மொழிச் சிதைவைத் தடுக்க முனைதல், மொழியில் வளர்ந்து வரும் புதிய பரிமாணங்களை ஏற்று மொழிவளர்ச்சிக்குத் துணைநிற்றல் என உலக அளவில் இலக்கண உருவாக்க நோக்கங்கள் பல்வேறு வகையாக அமைகின்றன” (2004:167).

இந்த உருவாக்க நோக்கம் மரபிலக்கண அமைப்பை உருவாக்க முனைகிறது எனலாம்.

மரபிலக்கண வரிசையில் வருபவற்றை வரையறுப்பது எப்படி? ஏனெனில் இலக்கண உருவாக்கங்கள் செய்யுள் வடிவிலும் உரைநடை வடிவிலும் நிகழ்ந்துள்ளன. குறிப்பாகத் தமிழ் இலக்கண மரபை வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் எழுதிய அறுவகை இலக்கணம் வரையிலும் நீட்டித்துப் பார்க்கலாம் என சு.இராசாராம் கருதுவது இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கது.

“மரபின் காலநீட்சியைத் தலைமுறைவழிக் கணிப்பர் சில அறிஞர். ஒரு மரபு குறைந்தது மூன்று தலைமுறைகளாவது நிகழ்வில் இருக்க வேண்டும். இக்கால அளவுக்குக் குறைந்த ஒரு சமூகச் செயற்பாடு குறிப்பிட்ட கால வழக்கமாகக் கருதப்படுமே தவிர மரபாகக் கருதப்படாது. இவ்வளவு முறையும் அறிவியல் நோக்கில் மிகத் துல்லியமாக அமைவதாகக் கொள்ள முடியாது. ஏனெனில் ஒரு தலைமுறை எத்தனை ஆண்டுகளைக் கொண்டது என்பதில் இன்னும் கருத்து வேறுபாடு உள்ளது. பெரும்பான்மையோர் கருத்திற்கிணங்க முப்பது ஆண்டுகள் ஒரு தலைமுறை எனும் கணக்கில் மரபின் காலநீட்சியைக் கணக்கிடலாம்.

தமிழ் இலக்கண மரபின் காலநீட்சியை எவ்வாறு வரையறை செய்வது? இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் இலக்கண ஆய்வு அணுகுமுறையில் பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. இம்மாற்றங்கள் நம் பழைய இலக்கணங்களை மரபிலக்கணங்கள் என வகைப்படுத்தக் கட்டாயப்படுத்தின. நூற்றாண்டுகளாக ஓர் ஆழமான மொழி சார்ந்து பிந்திய சந்ததியினரின் அந்தந்தக் காலத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றங்களை உள்வாங்கிப் பகுப்பாய்வும் நூலாக்கமுமாக வளர்ந்து வந்த ஒரு பாரம்பரியத்தின் தொடர்ச்சி என்கிற வகையில் தமிழ் இலக்கணங்களை மரபிலக்கணங்கள் என நாம் அழைத்து வந்தோம். கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு(த்) தொடங்கி இருபதாம் நூற்றாண்டு வரை கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளை இம்மரபின் கால நீட்சியாக நாம் தீர்மானிக்கலாம். தொல்காப்பிய இலக்கண மரபிற்கு முந்திய அகத்திய இலக்கண மரபையும் இக்கால நீட்சிக்கு உட்படுத்துவோமேயானால் இரண்டாயிரம் ஆண்டு(க்) காலநீட்சி அறிவியல் சார்ந்த கணிப்பு எனக் கூறலாம். இம்மரபிலக்கணக் காலநீட்சியில் தொல்காப்பியம் முதலாக வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் எழுதிய அறுவகை இலக்கணம் உட்பட அனைத்து இலக்கணங்களையும் அடக்கலாம் (2010:111-112).

இந்தப் புரிதலின் அடிப்படையிலும்,

  • முன்னூல் கருத்துக்களைச் சுருக்கிக் கூறும் முகத்தானும்
  • அவ்வக்காலத்து ஆட்சியாளர்/மன்னர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கவும்
  • விரிந்த இலக்கண நூல்களை உணராதவர்களுக்குச் சுருங்கக் கூறும் பொருட்டும்
  • புத்தியால் வலியோரன்றி எளியோரும் உணரத் தொகைவகை விரியால் இயற்றப்படும் நோக்காலும்
  • முன் இலக்கணங்களை அறிந்து அதில் விரிந்துள்ள கருத்துக்களையும் விதிவிலக்குகளையும் எளிதாய்த் தெரியும் முகத்தானும்
  • இலக்கணங்களுக்கிடையேயுள்ள கருத்து மாற்றங்களை விளக்கிப் புத்துரை தரும் பொருட்டும்
  • தமிழ் மொழியை வடமொழி இலக்கணத்துடன் ஒப்பிட்டு வழங்கும் நோக்கிலும்
  • இலக்கண, இலக்கியங்களிலும் உரைகளிலும் காணப்பெறும் குற்றமற்ற இலக்கண விதிகளைக் கல்வி வல்லார்க்கு ஆக்கக் கூறும் வகையிலும்
  • ஐந்திலக்கணங்களைக் கல்லாதவரும் கற்றுணரும்படித் தெளிவாய் விளக்கத் துணிந்தவரின் நோக்கமாயும்
  • விரிவானது என அஞ்சுபவர்கள் கற்றற்கு ஏதுவாகவும் மொழியியல் கோட்பாட்டுப் புதுமை, தாய்மொழி அமைப்புப் புதுமை என்பவற்றை வெளிக்காட்டும் நோக்கத்துடனும் மரபிலக்கணங்கள் தோற்றம் பெற்றுள்ளனவாகப் பாயிரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன

என எச்.சித்திரபுத்திரன்(2003:68-69) கூறும் மரபிலக்கணங்களின் தோற்றம் பற்றிய பாயிரக் குறிப்புகள் அடிப்படையிலும் மரபிலக்கண உருவாக்க நோக்கங்களையும் மரபிலக்கணத் தன்மையையும் அறியமுடிகின்றது. இவ்வாய்வின் எல்லை கருதி, பாண்டிய நாட்டு மரபிலக்கணங்கள் எவைஎவை? இவை பாண்டிய நாட்டில் இயற்றப் பெற்றவையா? இலக்கணக் கலைஞர்களுக்கு எங்கிருந்து தூண்டல், துலங்கல்கள் கிடைத்தன? எனக் கேள்விகள் எழுகின்றன. எனவே,

  1. பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கம்
  2. பாண்டிய நாட்டுப் புலவர்களின் உருவாக்கம்
  3. பாண்டிய நாட்டுச் சிந்தனைவழி உருவாக்கம்

என மூன்று வகைகளில் மரபிலக்கண உருவாக்கங்களை அறிய முற்படுவோம். பாண்டிய நாட்டில் உருவாக்கம் பெற்ற, பெறக் காரணமாயிருந்த சூழல்களை வைத்துக்கொண்டு, தொல்காப்பியம், இறையனார் அகப்பொருள், வீரசோழியம், அகப்பொருள் விளக்கம், மாறனகப்பொருள், மாறனலங்காரம், சிதம்பரச் செய்யுட்கோவை, பிரயோக விவேகம், இலக்கணக் கொத்து, தொன்னூல் விளக்கம், கொடுந்தமிழ் இலக்கணம், செந்தமிழ் இலக்கணம், பிரபந்த தீபிகை, சுவாமிநாதம், முத்துவீரியம் ஆகியவற்றை இனங்காணலாம்.

இதற்கான அடிப்படைச் சான்று எங்கிருந்து கிடைத்தது? என்னும் வினாவை எழுப்பினால் தற்போது நமக்குச் சான்றாக இருப்பது சிறப்புப்பாயிரம். அதைமட்டும் வைத்துக்கொண்டு உறுதிப்படுத்த இயலாது என்பதால் இலக்கண வரலாற்று நூல்கள் துணைமைச் சான்றுகளாகக் கொள்ளப்படுகின்றன.

அதற்கு முன்பு பாண்டிய நாட்டின் எல்லையை வரையறுத்துக் கொள்வோம். அதாவது பாண்டியர்கள் மதுரை, இராமநாதபுரம், திருநெல்வேலி, தற்போதைய கேரளத்தின் தென்பகுதி ஆகியவற்றைத் தலைமையிடங்களாகக் கொண்டு ஆட்சிசெய்து வந்துள்ளமையை வரலாறு காட்டுகின்றது. எனவே இப்பகுதிகளுக்குள் உருவாக்கம்பெற்ற இலக்கணங்களைப் பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கும் என்றும், இப்பகுதிகளுக்குள் பிறந்தோரின் உருவாக்கங்களைப் பாண்டிய நாட்டுப் புலவர்களின் உருவாக்கம் என்றும், இப்பகுதியில் வாழ்ந்தோரின் அறிவின் தூண்டலால் எழுந்தவற்றைப் பாண்டியர் சிந்தனைவழி உருவாக்கம் என்றும் இங்குப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கம் எனக் கூறுவது பொருந்துமா? ஏனெனில், பாண்டியர் பகுதிகளைச் சோழர்களும் சேரர்களும் பல்லவர்களும் இன்னும் பிற அரசுகளும் ஆட்சி செய்துள்ளமையை வரலாறு காட்டுகின்றது. பாண்டிய மரபையே முற்காலப் பாண்டியர், பிற்காலப் பாண்டியர் என வரலாற்று அடிப்படையில் பிரித்துப் பார்ப்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. எனவே, இன்று பாண்டியநாடு என்று சொன்னால் குறிப்பிட்ட சில பகுதிகளை மட்டுமே அடையாளப்படுத்திக் காட்டுவோம். அந்த நோக்கில் இங்கு அடையாளப்படுத்தப்பெறும் இலக்கண நூல்களும் அடங்கும்.

சில நேரங்களில் சூழலும் சமூகப் பயன்பாடும் நூல் உருவாக்கத்திற்குத் துணைநிற்கும். “பொதுவாக இலக்கியக் கல்வி நோக்கு என்பது கலை கலைக்காகவே என்ற வாதத்தின் ஒரு வடிவமே. சமூகத்தில் அந்த இலக்கிய(க்) கல்விக்கு ஆதரவு இருந்தால் இலக்கியக் கல்வியைப் பரிணமிக்க முடியும். ஏதோ ஒருவகையில் இலக்கணமோ அல்லது இலக்கியமோ கற்பதற்கு(ச்) சமூக ஆதரவு இருக்கவேண்டும். அதாவது இலக்கியத்துக்கும் இலக்கணத்துக்கும் சமூகப் பயன்பாடு உண்டு(செ.வை.சண்முகம் 1932:42)… நூல் உருவாக்கத்துக்கு(க்) காலச்சூழல், வாழ்க்கை உணர்வு முதலியன துணைசெய்கின்றன என்பதை மறுக்கமுடியாது (செ.வை.சண்முகம் 1932:132). இப்புரிதலில் மேற்காட்டிய வகைப்பாட்டின்படிப் பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கங்களை விளங்கிக்கொள்ளலாம்.

  1. பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கம்

பாண்டிய நாட்டில் இயற்றப்பட்ட இலக்கணப் படைப்புகளைப் பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கம் எனக் குறிப்பிடலாம்; இவ்வரிசையில் தொல்காப்பியம், இறையனார் அகப்பொருள், அகப்பொருள் விளக்கம், மாறனகப்பொருள், மாறனலங்காரம், பாப்பாவினம், சிதம்பரச் செய்யுட்கோவை, பிரபந்த தீபிகை, இலக்கணக்கொத்து, தொன்னூல் விளக்கம், சுவாமிநாதம் ஆகியன வருகின்றன.

தொல்காப்பியம் (கி.மு.5ஆம் நூ. – தொல்காப்பியர்) பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கம் என்பதை “நிலந்தருதிருவிற் பாண்டியன் அவையத்து எனும் பனம்பாரனார் பாடிய சிறப்புப்பாயிரம் கூறுவதாலும், “இரண்டாம் சங்கத்தின் இறுதியிலும் மூன்றாம் சங்கத்தின் தொடக்கத்திலும் வாழ்ந்தவன் முடத்திருமாறன் என்னும் நிலந்தருதிருவிற் பாண்டியனாவான். இப்பாண்டியன் அவையில் தொல்காப்பியம் இயற்றப்பெற்றது என்பது பனம்பாரனார் பாயிரத்தால் தெரிகிறது (சோம.இளவரசு, 2003:34) எனும் குறிப்பாலும் உறுதிப்படுகின்றது.

இறையனார் அகப்பொருள் (கி.பி.7ஆம் நூ. – இறையனார்) “ஒரு காலத்தில் பாண்டிய நாடு பன்னீராண்டு பஞ்சத்தால் வாடியது. அரசன் அறிஞர்களையெல்லாம் வளமுள்ள நாட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டான். பஞ்சம் தீர்ந்தது. அரசன் நான்கு பக்கங்களிலும் ஆள் அனுப்பி அறிஞர்களை அழைத்து வரச்செய்தான். எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரம், யாப்பதிகாரம் வல்ல புலவர்களே கிடைத்தனர். அரசன் வருந்தினான். இதனை அறிந்து மதுரை இறைவன் களவியல் செய்தான் இவ்வாறு இந்நூல் கூறுகிறது(சோம.இளவரசு, 2003:74) என்ற கருத்துவழிப் பாண்டிய நாட்டில் இயற்றப்பட்ட நூல் என்பது வெளிப்படை.

அகப்பொருள் விளக்கமும் (கி.பி.12 – நாற்கவிராச நம்பி) பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கம் என்பதை, “இவர் புளியங்குடி உய்யவந்தானெனும் முத்தமிழாசானின் புதல்வர். இவரே ஆசிரியரும் ஆவர். புளியங்குடி என்னும் ஓர் ஊர், பாண்டிய நாட்டில் பொருநையாற்றின் வடகரையில் உள்ளதென்று ஒருசாராரும், தொண்டை நாட்டில் உள்ளது என்று மற்றொரு சாராரும் கூறுகின்றனர். பாண்டிய நாட்டில்  உள்ள புளியங்குடியே ஊராய் இருத்தல் கூடும் என்று அறிஞர் கருதுகின்றனர் இந்நூலின் சிறப்புப்பாயிர உரை, இந்நூல் குலசேகர பாண்டியன் காலத்தது என்று கூறுகிறது. இங்குக் குறிக்கப்பெறும் குலசேகரபாண்டியன் முதல் சடையவர்மன் குலசேகரனே ஆவான் என சோம.இளவரசுவும் (2003:142-143), “இவரூராகிய புளியங்குடி தொண்டை நாட்டதென்றும், நெல்லை நாட்டதென்றும் கூறுவர், பொருநையாற்றின் வடகரையில் உள்ள புளியங்குடியே இவரூர் என்றும் வலியுறுத்துவர் என இரா.இளங்குமரனும் (1999:320) சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

மாறனலங்காரம் (கி.பி.1548) எனும் நூலை இயற்றியவர் திருக்குருகைப்பெருமாள் கவிராயர். இவர் ஆழ்வார்திருநகரியைச் சார்ந்தவர். இவ்வூர் தூத்துக்குடி உட்பட்ட பகுதியில் வருகின்றது. எனவே, இவர் படைத்த நூல்களும் பாண்டிய நாட்டுப் பகுதியைச் சார்ந்ததாகக் கருதப்படுகின்றது. இவர் மாறனகப்பொருள் (கி.பி.1552), பாப்பாவினம்(கி.பி.16ஆம் நூ.) ஆகிய இலக்கணப் பனுவல்களையும் தந்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.

பிரபந்த தீபிகை(கி.பி.19ஆம் நூ.) எனும் நூல் முத்துவேங்கட சுப்பையர் அவர்களால் இயற்றப்பெற்றது. இவர் வேம்பத்தூரைச் சார்ந்தவர். அவ்வூர் சிவகங்கைக்கு உட்பட்ட பகுதியைச் சார்ந்தது.

சிதம்பரச் செய்யுட் கோவை (கி.பி.17ஆம் நூ.-குமரகுருபரர்), “இந்நூலின் ஆசிரியர் குமரகுருபர சுவாமிகள், இவர் சைவப் பெரியார். திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில், தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் உள்ள கைலாசபுரத்தில் தோன்றியவர். வேளாள மரபினர் (சோம.இளவரசு, 2003:175) எனும் குறிப்புவழிப் பாண்டிய நாட்டுப் பகுதியில்தான் உருவாக்கப் பெற்றுள்ளது என்பதை அறிய முடிகின்றது.

பிரயோக விவேகம் (கி.பி.17ஆம் நூ.) தூத்துக்குடிக்கு அருகாமையில் உள்ள ஆழ்வார்திருநகரியில் வாழ்ந்த புலவர் சுப்பிரமணிய தீட்சிதரால் இயற்றப்பெற்றது (இரா.இளங்குமரன், 1999:357) என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இலக்கணக்கொத்து (கி.பி.17ஆம் நூ.-சுவாமிநாத தேசிகர்), சுவாமிநாதம் (கி.பி.19ஆம் நூ.-சுவாமி கவிராயர்) ஆகிய இரண்டும் பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கங்களே என்பதைப் பின்வரும் கருத்துக்கள் சுட்டிக்காட்டும்.

“இவர் திருநெல்வேலிப் பகுதியினைச் சார்ந்தவர். வேளாள வகுப்பினர். அக்காலத்தில், திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தைச் சார்ந்த சுசீந்திரத்தில் சின்னப் பண்டாரமாக இருந்த மாசிலாமணி தேசிகரிடம்’ சந்நியாசம் பெற்றுக் குட்டித் தம்பிரானாக விளங்கினார். அப்போது திருவாவடுதுறைச் சீடர்களுள் ஒருவராகிய மயிலேறும் பெருமாள் பிள்ளை என்பார் சிறப்புற்றுத் திகழ்ந்தார்; இவர் திருநெல்வேலி நகரினர். இவர் அடிக்கடி சுசிந்தரம் வருதல் வழக்கம். ஒருநாள் இவர் சுசீந்திரம் வரும் போது சாமிநாத தேசிகரைக் கண்டு, அவரது அறிவாற்றல்களை எண்ணி மகிழ்ந்து, சாமிநாத தேசிகரைத் தம்முடன் திருநெல்வேலிக்கு அழைத்துச் சென்றார். கல்வி கற்பித்தார். சாமிநாத தேசிகரும் தமிழ் நூற்களைக் கசடறக் கற்றுத் தேர்ந்தார். பின்னர் மயிலேறும் பெருமாள் பிள்ளை அவர்கள் செப்பறையில் வாழ்ந்த கனகசபாபதிக் குருக்களைக் கொண்டு வடமொழியும் கற்பிக்க ஏற்பாடு செய்தார். தேசிகரும் வடமொழியில் வல்லவரானார் (சோம.இளவரசு, 2003:191)

இது இலக்கணக் கொத்துக்குரியது.

“… கல்லிடையூர் என்பது திருநெல்வேலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த கல்லிடைக் குறிச்சியாகும்” (சோம.இளவரசு, 2003:208).

இது சுவாமிநாதத்திற்குரியது.

வீரமாமுனிவர் எழுதிய தொன்னூல் விளக்கம்(கி.பி.1730), கொடுந்தமிழ் இலக்கணம்(1728), செந்தமிழ் இலக்கணம்(1730) ஆகிய மூன்றும் பாண்டிய நாட்டுப்பகுதிகளுக்குள்தான் இயற்றப்பெற்றிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் இவர் அம்பலக்காடு, மதுரை காமநாயக்கன்பட்டி, குருக்கள் பட்டி, இராமநாதபுரம், ஏலாக்குறிச்சி, கோனான்குப்பம், ஆவூர், திருச்சி, மணப்பாடு ஆகிய இடங்களில் ஊழியம் செய்தவர் என்பது சுட்டிக்காட்டத்தக்கது. சான்றாக, கீழ்வரும் கருத்தைக்காட்டலாம்.

“…மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத்தார் அவரது தமிழ்ப் புலமையின் தகைமையினைப் பாராட்டி வீரமா முனிவர் எனச் செந்தமிழால் செப்பினர் (சோம.இளவரசு, 2003:197)

இது தொன்னூல் விளக்கத்திற்கானது.

  1. பாண்டிய நாட்டுப் புலவர்களின் உருவாக்கம்

பாண்டிய நாட்டுப் புலவராகப் புத்தமித்திரனார்(வீரசோழியம்) கருதப்படுகிறார். சிலர் சோழநாட்டுப் புலவர் என வாதிடுவதும் உண்டு. அவர் பாண்டிய நாட்டுப் புலவரே எனச் சோம.இளவரசு குறிப்பிடுவது கவனிக்கத்தக்கது.

“இந்நூல் இயற்றியவர் புத்தமித்திரனார் என்னும் புலவர் பெருமான் ஆவர். இவர் பொன்பற்றி என்னும் ஊரினர். ‘பொன்பற்றிமன் புத்தமித்திரனே’ என்னும் இந்நூற் பாயிரம் இதற்குச் சான்று தரும். இவ்வூர், மிழலைக் கூற்றத்தினைச் சார்ந்தது என்பது, ‘எழில் மிழலைக் கூற்றத்துப் பூண் புகழ்ப் பொன்பற்றி காவலனே’ என்பதால் விளங்கும். இம் மிழலைக் கூற்றம் பாண்டி மண்டலத்தில் இருந்த உள்நாடுகளுள் ஒன்றாகும். சிலர், சோழ மண்டலத்தில் கும்பகோணம் தாலுகாவில் இருந்த மிழலைக் கூற்றத்தினையும் ஒன்றாகக் கருதி மயங்கி, மிழலைக் கூற்றம் சோழ மண்டலத்துள்ள ஓர் ஊர் என்பர். இம் மயக்கத்தினை எடுத்துக்காட்டி, மிழலைக் கூற்றம் பாண்டி மண்டலத்து உள்நாடே என்பதனைச் சதாசிவ பண்டாரத்தார் அவர்கள் ‘மிழலை நாடும் மிழலைக் கூற்றமும்’ என்னும் கட்டுரையில் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார்.

      ….

வீரராசேந்திர சோழன் விரும்பிய வண்ணம், புத்தமித்திரனார் ஐந்து இலக்கணமும் அடங்கிய நூல் ஒன்று இயற்றி, அதனைச் சோழன் மன்னன் பெயரால் வீரசோழியம் எனப் பெயரிட்டர் (2003:98).

இக்கருத்து வீரராசேந்திர சோழன் விரும்பியதால் வீரசோழியம் உருவாக்கமானது என்கிறது. அவ்வுருவாக்கம் சோழநாட்டுச் சூழலில் உருவானதா என்பதை அறிய அதன் வழக்குச் சொல்லாடலை அறிதல் வேண்டும்.

  1. பாண்டியநாட்டுச் சிந்தனைவழி உருவாக்கம்

பாண்டிய நாட்டில் வாழ்ந்த பேரறிஞர்களின் தூண்டுதலால் இலக்கண விளக்கமும் (கி.பி.17ஆம் நூ.-வைத்தியநாத தேசிகர்) முத்துவீரியமும் (கி.பி.19ஆம் நூ.-முத்துவீர உபாத்தியாயர்) உருவாக்கம் பெற்றன என்பதைப் பின்வரும் கருத்துக்கள் தெளிவுறுத்தும்.

“இந்நூல் இயற்றியவர் வைத்தியநாத தேசிகர் என்னும் புலவர் ஆவார். இவர் திருவாரூரினர்; வன்மீகநாத தேசிகரின் மைந்தர். அகோர முனிவரின் மாணவர். வைத்தியநாத தேசிகர் திருநெல்வேலி செல்லும் வழியில் கயத்தாற்றில் மதுரையை ஆண்ட திருமலை நாயக்கரது காரிய கருத்தராக இருந்த திருவேங்கடநாத ஐயரைச் சந்தித்தார். தேசிகரின் கல்வித் திறமை கண்ட திருவேங்கடநாத ஐயர் தேசிகரைத் தம் மக்களுக்குத் தமிழறிவுறுத்த வேண்டினார். தேசிகரும் ஒப்புக்க(கொ)ண்டு தமிழ் பயிற்றுவித்தார்…” (சோம.இளவரசு, 2003:182-183).

இது இலக்கண விளக்கத்திற்குரியது.

“… திருநெல்வேலியினைச் சார்ந்த சுப்பிரமணிய தேசிகர் சொல்ல, இவர் தன் பெயரால் முத்துவீரியம் செய்தார் என்பது விளங்குகிறது” (சோம.இளவரசு, 2003:201)

இது முத்துவீரியத்திற்குரியது.

ஆக, “ஒவ்வொரு நூலும் காலந்தோறும் எப்படி படிக்கப்பட்டு எவ்வாறு மதிக்கப்பட்டு வந்தது என்று அறிய வேண்டும். இதை அந்த நூலின் கல்வி வரலாறு என்று அழைக்கலாம். ஒரு நூலின் கல்வி வரலாறு அந்த நூலின் வரலாற்றில் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்பட வேண்டும். இப்படி ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் வாழ்ந்த புலவர்கள் என்னென்ன நூல்களைப் படித்தார்கள்; எப்படி மதிப்பிட்டார்கள் என்று அறிவது அந்தந்த இலக்கிய இலக்கண வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்பட வேண்டும். இப்படிப்பட்ட வரலாறே ஒரு காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த புலவர்களின் / அறிஞர்களின் கல்விப் பின்னணியைப் புலப்படுத்தி நூல் உருவாக்கம் பற்றி அறிய உதவும்” (செ.வை.சண்முகம், 1932:137). அந்த அறிதல் தெளிவானதாக அமையும் என முடிக்கலாம். இது ஒருவகையான தேடல் எனில், மரபிலக்கணங்களின் முதல் பதிப்புகளின் முன்னுரை, பதிப்புரை, அணிந்துரை முதலியவற்றைப் பிறிதொரு தேடலாக அமைத்தால் இன்னும் கூடுதல் தகவல் கிடைக்க வாய்ப்புண்டு.

நிறைவாக, தமிழின் மரபிலக்கணங்கள் வரிசையில் வருவனவற்றுள் பெரும்பகுதியைப் பாண்டிய நாடு உருவாக்கித் தந்திருக்கிறது என்பதை அறியமுடிகின்றது. இங்கு அடையாளப்படுத்தப்பெற்ற இலக்கணப் பனுவல்களின் சொல்வளத்தை ஒப்பிட்டு, அதிலிருக்கும் பாண்டியநாட்டு வழக்குச் சொற்களைப் பிரித்தறிந்து, பிற இலக்கணப் பனுவல்களின் வழக்குச் சொற்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது சில தெளிவுகள் பிறக்கக் கூடும். இந்நிலைப்பாடே பாண்டிய நாட்டு உருவாக்க எண்ணிக்கையை இன்னும் நீட்டித்துச் செல்லும் அல்லது பாண்டிய நாட்டு உருவாக்கங்கள் இவையே எனத் துணிந்து சொல்லும் சூழலை உருவாக்கித் தரும்.

துணைநின்றவை

  • அருள் வி. & இளமாறன் பா. (பதி.), 2008, வண்ணச்சரபம் தவத்திரு தண்டபாணி சுவாமிகள் இயற்றிய ஏழாம் இலக்கணம், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம்.
  • அறவாணன் க.ப.,1941, தொல்காப்பிய ஒப்பியல், ஜைன இளைஞர் மன்றம், சென்னை.
  • இராசாராம் சு., 2010, இலக்கணவியல் – மீக்கோட்பாடும் கோட்பாடுகளும், காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில்.
  • இளங்குமரன் இரா., 1988, இலக்கண வரலாறு, மணிவாசகர் பதிப்பகம், சென்னை.
  • இளவரசு சோம., 2003, இலக்கண வரலாறு, மெய்ப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம்.
  • இன்னாசி சூ. & விக்டோரியா ஜே.பீ.,(பதி.), 2011, தமிழியல், சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், சென்னை.
  • கோவிந்தராச முதலியார் கா.ர., 2009, குணவீர பண்டிதர் இயற்றிய நேமிநாதம் உரையுடன், திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் லிட்., சென்னை.
  • … (உரை.), 1992, நாற்கவிராச நம்பி இயற்றிய அகப்பொருள் விளக்கம் பழைய உரையுடன், திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட், சென்னை.
  • … (பதி.), 2011, வீரசோழியம் – மூலமும் பொன்பற்றிக் காவலர் புத்தமித்திரனார் இயற்றிய உரையும், நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட், சென்னை.
  • சண்முகம் செ.வை., 1932, இலக்கண உருவாக்கம் (பல்லவ – பாண்டியர் காலம்), மணிவாசகர் பதிப்பகம், சென்னை.
  • …, 1975, சுவாமிநாதம், அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம், சிதம்பரம்.
  • சுந்தரமூர்த்தி இ., 1981, உவமான சங்கிரகம் அணியிலக்கண ஆராய்ச்சி, தமிழ்ப் புத்தகாலயம், சென்னை.
  • சுப்பிரமணியன் ச.வே. (பதி.), 2009, தமிழ் இலக்கண நூல்கள் (மூலம் முழுவதும்-குறிப்பு விளக்கங்களுடன்), மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம்.
  • …., 1978, தொன்னூல் விளக்கம், தமிழ்ப் பதிப்பகம், சென்னை.
  • பார்வதி மா. & சித்திரபுத்திரன் எச்.,(பதி.), 2003, நாவாய் பன்னோக்குக் கட்டுரைகள், நியூவிசன் வெளியீடு, தஞ்சாவூர்.
  • ஜீன் லாறன்ஸ் செ. & பகவதி கு.(பதி.), 2004, தமிழியல் ஆய்வுச் சிந்தனைகள் இலக்கணம் & மொழியியல், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை.

……………

.சத்தியராஜ்

தமிழ் உதவிப் பேராசிரியர்

இந்துஸ்தான் கலை அறிவியல் கல்லூரி (த.)

கோயம்புத்தூர் – 641 028

9600370671, [email protected]