முனைவர்.சத்தியராஜ்/ Dr.T.Sathiyaraj[1]

Abstract: Na.vanamamalay’s Palluppattu Collective articles of research book is edited by Maharasan as the concept of ethnological aspects. The Palluppattu literature have seen as Tamil socio aspects, the definition of Pallar’s human life style. But the literature can be easily understood the human life style of farmers (Uzhukudi). Let us reading with perspective, gives a lot of understanding about the Pallar’s life style and Tamil Socio aspects.

Keywords: Na.Vanamamalai, Palluppaattu aaraichi, Tamil Literature, Ethnology, பள்ளுப்பாட்டு ஆராய்ச்சி, நா.வானமாமலை, சிற்றிலக்கிய வகை, உழவர், களமர், கம்பளர், காராளர், கடைசியர், கடைஞர், வினைஞர், மேழியர், மள்ளர், வேளாளர்.

நூற்பெயர்: நா.வானமாமலையின் பள்ளுப்பாட்டு ஆராய்ச்சி, நூல்வகை: தொகுப்புநூல், தொகுப்பாசிரியர்: மகாராசன், பதிப்பாண்டு: டிசம்பர் 2017, வெளியீடு: ஆதி பதிப்பகம், 15, மாரியம்மன் கோயில் தெரு, பவித்திரம், திருவண்ணாமலை – 606 806, விலை:60.

மகாராசன் தொகுத்திருக்கும் நூல் நா.வானமாமலையின் பள்ளுப்பாட்டு ஆராய்ச்சி. இந்நூல்  இனவரைவியலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பள்ளுப்பாட்டு என்றால் பள்ளர்களின் வாழ்வியலைக் காட்டும் நூல் என்பதாகப் பொதுப் புத்தியில் உறைந்துள்ளது. அதனால் என்னவோ அவ்விலக்கிய வாசிப்பை இந்தத் தமிழ்ச் சமூகம் குறைத்துக் கொண்டுள்ளமை ஒருவகைக் காரணம். பிறிதொரு வகைக் காரணங்களாவன:  பாலியலை வெளிப்படையாகப் பேசுவது (இரா.அரிகரசுதன், 15.3.19, முற்பகல் 12.30- 1.00), அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வியலைப் பேசுவது (இரா.அரிகரசுதன், 15.3.19, முற்பகல் 12.30-1.00) போன்றன. இங்கு அடித்தட்டு மக்கள் யார்? எனும் வினாவை எழுப்புவோமேயானால் அதற்கு விடைகூறுவது இயல்பானதன்று. ஏனெனில் காலந்தோறும் ஒவ்வோர் இனமும் மாறிமாறி வாழ்வாதாரத்தில் உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் தத்தமது வாழ்க்கைமுறையை அமைத்துக் கொண்டுள்ளன. இதனைப் பின்வரும் வரலாற்றுப் படிநிலை மூலம் உணரலாம்.

“இதுவரை நாம் ஆராய்ந்தவற்றுள், உலகத்தார்க்கு அச்சாணியாக விளங்கிய உழுகுடிகளில் ஒருசிலர் ‘மள்ளர்’ என்று அழைக்கப்பெற்றனர். அவர்களில் சிலர் சிறந்த போர்வீரர்களாகத் திகழ்ந்து, நாடாளும் வேந்தர்களுக்கு ஆதரவளித்தும், சிலரை எதிர்த்தும் போரிட்டிருக்கின்றனர். இம்மள்ளர்களிலேயே சிலர் குழுத்தலைவரானபோது ‘மல்லர்’ என்று அழைக்கப்பெற்றனர். இவர்கள் வாழ்ந்த ஊர், நகரம், மல்லன்மூதூர் என்றும் மல்லன் மாநகர் என்றும் பரவலாகப் பேசப்பட்டன.

சோழர் கல்வெட்டுக்களில் மல்லன் என்ற பெயர் கொண்ட பலர் பேசப்படுகின்றனர். அவர்களில் சிலர் உயர் அரசு அதிகாரிகளாகவும் விளங்கியுள்ளனர். இதற்கான கல்வெட்டுச் சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. திருவாஞ்சியம் உடையான் ஆட்கொண்டான் மல்லகோ (எஸ்.ஐ.ஐ.5, குலோத்துங்கன் 3, கி.பி. 1197), மல்லன் அப்பராயதன் (அப்பராஜிதன்) (எஸ்.ஐ.ஐ.7, ராஜராஜன் கி.பி.1 1003). நெய்தல் நிலத்தலைவன் பெயர்களில் ஒன்றாக ‘மெல்லன்’ என்னும் சொல், சேந்தன் திவாகரம், பிங்கல நிகண்டு, சூடாமணி நிகண்டு, கயாதரம் ஆகியவற்றில் காணப்படுகிறது. இம்மெல்லன் என்னும் சொல் மல்லனாக இருக்கலாம் என்று தெரிகிறது.

ஆனால் ‘மள்ளர்’ என்ற இனமோ, அல்லது ஒருவரின் பெயரோ காணமுடியவில்லை. மாறாகப் ‘பள்ளர்’ என்னும் சொல் சோழர், பாண்டியர், விசயநகர அரசர், நாயக்கர்காலக் கல்வெட்டுக்களில் காண முடிகிறது. மேலும் செப்புப் பட்டயத்திலும், கையெழுத்துப் பிரதியிலும் ‘பள்ளர்’ பெயர்தான் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

இவற்றையெல்லாம் ஆய்ந்து பார்க்கையில் தொடக்கத்தில் தாமே உழுதுண்ட இவ்வினம், சங்க காலத்திலும், சோழர் காலத்திலும் ஓரளவுக்கு உயர்நிலை அடைந்து, பின்னர் பிற்காலப் பாண்டியர் காலத்தில் மறுபடியும் உழுதுண்ணும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றனர்.

அதன்பின்னர் ‘பள்ளர்’ இனம் தம் பழையை உரிமைகளைப் பெற உரிமைப்போராட்டம் நடத்தி வெற்றியும் ஈட்டியிருக்கின்றது. சில நேரங்களில் நாடாளும் வேந்தனுக்குத் தொல்லையும் தந்திருக்கின்றனர். அந்த அளவுக்கு வலிமை பெற்றவர்களாகவும் விளங்கியிருக்கின்றனர்.

இத்தகைய மாற்றங்களுக்கு அடிப்படைக் காரணம் இவர்கள் போர் வீரர்களாக மாறியபோது, உழுகுடியாக இருந்தவர்கள் மருதநிலப் பகுதியில் ‘பறையர்’ என்று அழைக்கப் பெற்றிருக்கின்றனர். அவர்கள் சங்கம் மருவிய காலத்தில் அதாவது பல்லவர் காலத்தில் போர் வீரர்களாகப் போர்புரிந்து மன்னனுக்காகப் போரில் உயிர் நீத்திருக்கிறார்கள். சோழர் காலத்தில் சிலர் பாடிகாவல் உரிமையைப் பெற்றிருந்திருக்கின்றனர். பிறகு மீண்டும் சில ஆதிக்கச் சக்திகளால் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்ட நிலை. இந்த ஆதிக்கச் சக்திகளையெதிர்த்து இவர்களும் குரல் கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது கல்வெட்டுச் சான்றாலும், நந்தனார் சரிதை மூலமும், திருப்பாணாழ்வார் சரிதை மூலமும் நமக்குத் தெரியவருகிறது. நாளாவட்டத்தில் பறையர் சோழநாடு, தொண்டை நாட்டுப் பகுதிகளிலும், தேவேந்திர மக்கள் பாண்டி நாட்டிலும், சேரநாட்டிலும் பெருவாரியாக வாழ்ந்திருக்கின்றனர். பின்னர் தேவேந்திர இனத்தார் விழிப்புணர்வு பெற்று கி.பி. 18 ஆம் நூற்றாண்டு முதலே தங்கள் உரிமைகளுக்குப் போராடி வெற்றியும் பெற்றிருக்கின்றனர்” (காசிநாதன் நடன., 2006, பக். 124-125).

இலக்கணப் பனுவல்களில் சிலவே பள்ளு இலக்கியத்தின் சிறப்பை எடுத்தியம்பியுள்ளன. அவற்றுள் தொல்காப்பியம், பன்னிருபாட்டியல், பிரபந்த தீபிகை ஆகியன குறிப்பிடத்தக்கன. அவ்விலக்கணப் பனுவல்கள் ‘உழத்திப் பாட்டு’ எனும் தன்மையிலே குறித்துள்ளன. தொல்காப்பியம், பன்னிருபாட்டியல் ஆகிய இரண்டு பனுவல்களும் முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் வருமாறு:

“…

ஏரோர் களவழி அன்றி, களவழித்

தேரோர் தோற்றிய வென்றியும்

…”

(தொல்.பொருள்.75)

“புரவலற் கூறி யவன்வா ழியாவன்

றகல்வயற் றொழிலை யொருமை யுணர்ந்தன

ளெனவரு மீரைந் துழத்திப் பாட்டே”

(பன்.பாட்டி.335)

அவ்விரு பனுவல்களும் சுருக்கமாக விளக்கிச் செல்ல, பிரபந்த தீபிகை சாதிய அடிப் படையில் பதிவுசெய்கின்றது. அது வருமாறு

“கடவுளர் வணக்கமும் பள்ளனிரு பள்ளியர்கள்

வரவுமவர் கள்பெருமையைக்

கருதியவர் முறைவர லாறுநாட் டுளவளங்

கரியகுயில் கூவல்வேட்டல்

கார்மாரி வேட்டறெய் வத்துதி மழைக்குறிகள்

கழறனீ ராற்றின்வரவு

காண்டலு மதன்சிறப் புடனதற் கிடையிடைய

கப்பொருட் டுறைகள்கூறி

யிடமுறும் பண்ணையின் றலைவன்வர வும்பள்ளி

இருவர் முறை யீடுகண்டே

இளையபள் ளியைவெகுண் டோதலும் பள்ளனு

மில்விட்டு வெளிவருதலு .

மேர்நிலம் விரைவிவ லவனது வுரைத்திடல்பி

னிடையரை வருத்தலவர்கள்

இசைவிளம் பன்மூத்த பள்ளிமுறை யிடல்பள்ள

சேர்கிடையி னின்றுவரல்போல்

திடமுறு வருபள்ள னைத்தொழுவின் மாட்ட

றிகைத்துப் புலம்பலன்பு

சேர்பள்ளனுக் கடிசிலை கொடுமூத்த பள்ளிவரல்

தீமையவ ளோடுரைத்தல்

தீர்க்கும்வகை வேண்டலை மறத்தல்பின் சூளுறல்செய்

தல்பண் ணைத்தலைவனைச்

சீருடன் வழுத்திவிடு தல்விரை மாடுசஞ்

சீவமு மெடுத்து முதலின்

வடமற் றெருதுபாய வேகண்ட பள்ளியர்

மனத்துயர் தவித்தெழுந்து

வருபண்ணை யானறிதல் நாறுதல்

மணிகொய் தடித்தளக்கல்

வருமூத்த பள்ளிமுறை யீடுபள் யியரேசல்

மன்னுசிந் தடி விருத்தம்

வகைவிரவி நாயகன் பெருமையைக் கூறியே

வருமுழத் திப்பாட்டிதே”. (பிரபந்.29)

அடுத்து இலக்கிய வரலாற்று நூல்களில் பள்ளு இலக்கியத்தைப் பற்றிய எண்ணப்போக்கை அறியலாம்.

“குறம், குறவஞ்சி, பள்ளு ஆகியன இசை தழுவிய, நாடக வடிவுள்ள மக்கள் இலக்கியமாகிய நாட்டுப்புற இலக்கிய அடிப்படையுள்ள வகைமைகளாகும்” (தமிழண்ணல், 2000)

“பன்னிருபாட்டியலில் கூறப்படும் உழத்திப்பாட்டு, பிற்காலத்தில் பள்ளு இலக்கியமாக வளர்ந்தது. இவ்விலக்கியத்தைப் பள்ளேசல், பள்ளு நாடகம் எனவும் அழைப்பர். இது தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் புலவன் என்ற வனப்பைச் சேர்ந்தது. பள்ளர்களின் வாழ்க்கை நிலை பற்றி எடுத்துமொழிதலால் இவ்வகை இலக்கியம் பள்ளு எனப்பட்டது. குறமகளைத் தலைமையாகக் கொண்ட நூல் குறவஞ்சி என ஆனாற்போலப் பள்ளர்களாகிய பள்ளன், இளையபள்ளி, மூத்த பள்ளி ஆகியோர் செயல்களையே பெரிதும் குறிப்பிடும் நூல் பள்ளு எனப்பட்டது” (வேங்கடராமன் கா.கோ., 2013, ப. 257).

“உழத்திப்பாட்டு; உழத்தி ஒருத்தி பிறிதோர் உழத்தியோ, உழவனோ விளக்கிக் கூற உழவுத்தொழில் பற்றிய செய்திகளை அறிந்து கொண்டதாகப் பாடப்படுவது. உழத்திப் பாட்டும் பள்ளு இலக்கியமும் வேறுவேறு இலக்கியங்கள் (பாக்யமேரி, 2011, ப. 389).

மேற்குறித்த கருத்துக்களின் அடிப்படையில் நோக்குகையில் சாதிய அடிப்படையிலான பார்வை தமிழ்ச் சமூகத்தை இன்னும் பின்னோக்கியே இழுத்துச் செல்லும். எனவே, அவ்விலக்கியங்களை அவ்வாறு வாசிப்பதைக் காட்டிலும் உழுகுடிகளின் வாழ்விலக்கிய மனநிலையில் வாசிப்பது சாலச்சிறந்தது. அதனை நா.வானமாமலையின் பள்ளுப்பாட்டு ஆராய்ச்சி முன்வைத்துள்ளது எனலாம். எனவே இக்கட்டுரை அதன் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது.

பள்ளுப்பாட்டு இலக்கியங்கள் கூறும் வாழ்வியலை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக வாழ்வியலாக இனம் காண்பதைக் காட்டிலும் உழுகுடிகளின் (மருதநில மக்களின்) வாழ்வியலாகப் பார்ப்பதே சிறந்தது. இங்கு பள்ளரின வாழ்வியலைப் பேசியிருக்கும் ஒரிசாபாலுவின் வலைக்காட்சிப் பதிவு (//www.youtube.com/watch?v=T7T0aRdVGt4) (Media, 2017) உணரத்தக்கது.

“உழவுத்தொழில் மரபினரை உழவர், களமர், கம்பளர், காராளர், கடைசியர், கடைஞர், வினைஞர், மேழியர், மள்ளர், வேளாளர் எனப் பல பெயர்களில் குறிக்கிறது தமிழ் இலக்கிய மரபு.

அஞ்சுவண்ணம், அணியர், அளவன், அதிகாரி, ஆற்றுக்காலாடி, இந்திர சாதி, உழவர், ஊரன், ஒண்டிப்புலி, ஒளியர், கடம்பர், கணக்கன், கடையர், கடைசியர், களமர். கருங்களமர், காலாடி, குடும்பர், கூத்தாடி, கூத்தர், தொண்டைமான், தேவேந்திரர், தேவேந்திர குலத்தார், தேவேந்திரகுல வேளாளர், நாட்டார், நீராணியம் (மடையர்), நீர்க்கட்டி, படையாட்சி, பண்ணாடி, பணிக்கன், பலகான், பழையர், பள்ளர், பள்ளி, பள்ளியர், பாண்டியர், பாவாணர், பூசி, மகிழ்நன், மண்ணாடி, மல்லர், மழவர், மள்ளர், மன்றாடி, முதலி, மூப்பன், செட்டி மூப்பன், நாட்டு மூப்பன், புள்ளி மூப்பன், வலவன், வாதிரியார், வாய்க்காரர், வாரியன், வெண்களமர், வெள்ளாளர், வேந்தர், வேள் போன்ற குழுக்களால் அடையாளப்பட்ட அல்லது அடையாளப்படுகிற சமூகப் பிரிவினர் உழவுத்தொழில் மரபைச் சார்ந்தவர்கள் எனப் பதிகிறது வழக்காற்று மரபு” (மகாராசன் (தொகுப்.), 2017, ப. 13). இக்கருத்து ஊன்றிக் கவனிக்கத்தக்கது. ஏனெனில் இதில் சுட்டிக்காட்டப்பெற்றிருக்கும் இனக்குழுக்களின் பல பெயர்கள் இன்று வேறொரு இனத்தின் பெயராகக் கருதப்படுவதேயாம். சான்றாக, பள்ளர், பள்ளி, பாண்டியர், பண்ணாடி ஆகிய இனப்பெயர்களுக்கு இனவரைவியல் நூல்களுள் தென்னிந்திய இன ஒப்புமையியல் (பரமசிவம், 2004), தென்னிந்திய குலங்களும் குடிகளும் (கந்தையா பிள்ளை, 2016), என்றாயிரு நூல்கள் அளித்திருக்கும் விளக்கங்களை அறிய முற்படலாம். அரு.பரமசிவம் குறிப்பிட்டிருக்கும் இனக்குழுவின் உட்பிரிவுப் பெயர்கள், வாழ்விடம், குழுத்தன்மை ஆகியன இங்கு கவனிக்கத்தக்கன. அவை வருமாறு:

“பள்ளரில் அரசு, ஆற்றுக் காலாட்டியர், குடும்பன், கொங்கு, களம், சேரன், சோழியன், தேவேந்திரகுலம், தொண்டைமான், நீர்க்கட்டி, பட்டக்காரர், பணிக்கன், பண்ணாடி, பாண்டியன், புரந்தரன், மல்லாடி, மல்லாண்டை, மும்முடி, மூப்பனார் எனவும்” (பரமசிவம், 2004, ப. 39).

“பள்ளி (அ) வன்னியரில் குலசேகரர், இரணியவர்மன், ருத்ர வன்னியர், கய்வன் னியர், வீரம்பு வன்னியர், நயினார், இந்திரன் வன்னியர், சூரிய வன்னியர், சந்திர வன்னியர், அக்னி, அகமுடையார், அரசு, சத்திரியர், நாகபடம், நத்தமான், ஓலை, பந்தமுட்டு, கள்ளங்கி, கள்ளவேலி, அஞ்சுநாள், பன்னிரண்டு நாள், வனப்பள்ளி, மீன்பள்ளி, பாணப்பள்ளி, கோவிலார், வலக்காரர், வடமரக்காடு, எடகுலம், ஜம்பு மகரிஷி கோத்திரம் எனவும்” (பரமசிவம், 2004, ப. 58).

“தேவேந்திரகுல வேளாளரின் ஆதி இடங்கள்:- தமிழகத்தின் கொங்குப் பகுதியிலும், ஊத்துக்குளி, சின்னதாராபுரம், தாடிக் கொம்பு, திண்டுக்கல், வத்தலக்குண்டு, எடையகோட்டை, ஆத்தூர், பள்ளப்பட்டி, அரவக்குறிச்சி, அம்மைய நாயக்கனூர், மூங்கிணை, பெரியகுளம், பூதணத்தம், கன்னவாடி, தஞ்சை, மதுரை, கீழைப் பருத்தியூர், மேலைப் பருத்தியூர், ராமநாதபுரம், நெல்லை, கண்டமநாயக்கனூர் ஆகிய ஊர்களிலும் தேவேந்திரகுல வேளாளரின் உட்பிரிவுகளில் ஒன்றான குடும்பன் எனும் ஒரு புறமணக் குழுவும், தஞ்சை களப்பநாயக்கனூரில் கரலாடி எனும் ஒரு புறமணக் குழுவும், ஆனைமலை, கோதைவாடி, கோயமுத்தூர், அவிநாசி, சூலூர், உக்கிரங்கொடிவேலி, குறுப்பனாடு, அமுக்கயம், ஈரோடு ஆகிய ஊர்களில் பன்னாடி எனும் புறமணக் குழுவும், கனியூர், கருவூர், வாங்கல், புகழியூர், கட்டளை, குளித்தலை, தொட்டியம், வெள்ளூர், சோமயநல்லூர், திருச்சி, துறையூர் ஆகிய ஊர்களில் மூப்பன் எனும் புறமணக் குழுவும், கொத்தப்பள்ளி, சேலம், ராசிபுரம், பரமத்தி, வெங்கரை, பாண்டமங்கலம் ஆகிய ஊர்களில் பலகான் எனும் புறமணக் குழுவும் தஞ்சாவூரில் பணிக்கன் எனும் புறமணக் குழுவும் உள்ளன. இவரது தேவேந்திர வம்சமும், காலாடி, குடும்பன், பன்னாடி, மூப்பன், பலகான், பணிக்கன் எனும் புறமணக் குலங்களும் தந்தைவழி மூலங்களைக் காட்டுவனவாக உள்ளன.” (பரமசிவம், 2004, பக். 108-110).

“கோவை மாவட்டத்தில் வசிக்கும் வெட்டக்காடு இருளப்பள்ளர் என்ற தமிழ்ப் பழங்குடி மக்களிடம் வழங்கும் கதைப்பாடல், ஒரே தகப்பனின் மூத்த மற்றும் இளைய மனைவிகளுக்குப் பிறந்த ஆண்-பெண் இருவரிடையே ஏற்பட்ட பாலுறவை விளக்குகிறது” (பரமசிவம், 2004, ப. 31).

“அஞ்ஞா, அணிய, அம்மா, அய்யா, அரச, ஆற்றுக் காலாட்டியார், கடைசியர், குடும்பன், கொங்கு, களம், சேர, சோழ, பாண்டிய, தேவேந்திர தொண்டைமான், நீர்க்கட்டி, பணிக்கன், பண்ணாடி, புரந்தரன், மல்லாடி, மல்லாண்டை, மும்முடி, மூப்பனார்” (பரமசிவம், 2004, ப. 145).

அடுத்து, கந்தையா பிள்ளை விளக்கியிருக்கும் கருத்துக்கள் வருமாறு,

“பள்ளன்: இவர்கள் உழவுத்தொழில் புரியும் வேலையாட்கள். இவர்கள் முற்காலத்தில் வெள்ளாளருக்கு அடிமைகளாக விருந்தார்கள். மதுரைப் பள்ளரின் அதிகாரி குடும்பன் எனப்படுவான். கோயமுத்தூரில் பள்ளரின் அதிகாரி பட்டக்காரன் எனப்படுவான். அவனுக்குத் துணையாகவுள்ளவன் ஓடும் பிள்ளை எனப்படுவான். திருச்சிராப்பள்ளியில் பள்ளரின் அதிகாரி நாட்டு மூப்பன் எனப்படுவான். இவர்களுக்கு வண்ணார் அம்பட்டர்களுண்டு.

பள்ளி: தெலுங்கு நாட்டில் மீன் பிடிப்போர், உழுதொழில் செய்வோர் எனப் பள்ளிகளில் இரு பிரிவுகள் உண்டு. மீன்பிடிப்போர் மீன் பள்ளிகள் எனப்படுவர். பள்ளிகள் சில இடங்களில் தம்மை இரெட்டிகள் எனக் கூறுவர். மீன் பிடிப்போர் அக்கா, தேவராலு என்னும் தெய்வங்களை வழிபடுவர்.

பள்ளி அல்லது வன்னியன்: பள்ளிகள் தாம் வன்னிய குல அரச குலத்தினர் எனக் கூறுவர். திருவிதாங்கூர் அரசருள் ஒருவராகிய குலசேகர ஆழ்வார் தங்கள் சாதியரசன் எனக் கூறுவர். சென்னையில் திருவல்லிக்கேணியில் பார்த்தசாரதி கோயிற் பட்டயத்தின்படி அது பள்ளரால் கட்டப்பட்டது. அங்கு பள்ளிகள் குலசேகர ஆழ்வாருக்குக் குருபூசை நடத்துவார்கள். மைலாப்பூர்ச் சிவன் கோயிலில் பள்ளிகள் கற்பூரம் கொளுத்திக் காட்டும் உரிமை பெற்றிருந்தார்கள். அவர்கள் கோயில் தமக்கு உரியதாக இருந்ததென்றும் பிற்காலத்தில் தாம் சிறிது சிறிதாக உரிமையை இழந்து விட்டார்கள் என்றும் கூறுகின்றனர். கற்பூரம் கொளுத்தும் உரிமையைப்பற்றி சமீபத்தில் விவாதம் நடந்து விசாரணை மேற்கோர்ட்டுக்கு வந்தது. பள்ளிகள் சார்பாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது. காஞ்சீபுரத்தில் ஏகாம்பரநாதர் கோயிற் கோபுரமொன்று பள்ளி கோபுரமெனப்படும். அங்குள்ள பள்ளிகள் அது தமக்குரியதென்று கூறி அதனை ஆண்டுதோறும் பழுது பார்ப்பர். சிதம்பர ஆலயத்தைக் கட்டியவன் இரணியவன்மன் (கி.பி. 6ஆம் நூற்றாண்டு). அவனுடைய வழித்தோன்றல்கள் தாம் என்று சிதம்பரத்துக்குக் கிழக்கே நான்கு மைல் தூரத்திலுள்ள ஒரு பள்ளிக் குடும்பத்தினர் உரிமை கொண்டாடுவர். பள்ளிப் பொலிகரிற் சிலர் ‘அக்கினி குதிரையேறிய ராயராவுத்த மிண்ட நயினார்’ (இராசராவுத்தரை வென்று அக்கினிக் குதிரை ஏறிய) என்று பெயர் பெறுவர். தென்னார்க்காட்டில் குமாலம் என்னும் இடத்தில் பள்ளிக்குச் சிறீனிவாச ஆலயமுண்டு. அங்குப் பள்ளிகள் கோயிலைச் சுற்றி வாழ்கின்றனர். இவர்கள் கோயிற் பட்டரைப் போல உடுப்பர். பள்ளிப் பெண்களைப் பட்டர்மார் மணப்பர். ஆனால் தமது பெண்களைப் பள்ளிக்குக் கொடுக்க மாட்டார்கள். சேலம் பகுதியில் ஓலைப் பள்ளி, நாகவடம்பள்ளி என இரு பிரிவினருண்டு. இவை அவர்கள் அணியும் ஓலை; நாகவடம் முதலியன பற்றி வந்த பெயர்கள். பள்ளிகளும் பேரில் செட்டிகளும் மன்னார் சாமியை வணங்குவர். கிராமத்தெய்வங்கள் ஏழுகும்பம் அல்லது கரகங்களாற் குறிக்கப்படும். இவர்களுள் பிச்சைக்காரர் நோக்கான் எனப்படுவர். இவர்களின் தலைமைக்காரன் பெரிய தனக்காரன் அல்லது நாட்டாண்மைக் காரனெனப்படுவான். விதவைகளின் மறுமணம் நடுவீட்டுத்தாலி எனப்படும். தலைப்பூப்பு அடைந்த பெண் முழுகியபின் அவளைப் பலகைமேல் இருத்தி அவள் முன்னால் பிட்டு வைத்து ஆரத்தி காட்டப்படும்” (கந்தையா பிள்ளை, 2016, பக். 84-86).

“பாண்டியன்: அம்பட்டன், கம்மாளன், ஒச்சன், பள்ளன், வண்ணான், வேளாளன் முதலியவர்களிடையே இது பெயராக வழங்கும். மலையாளத்தில் ஈழவர் பாண்டி எனப்படுவர்” (கந்தையா பிள்ளை, 2016, ப. 89)

“மண்ணாடி: பழநி மலையில் வாழும் குறவருக்கு இப்பெயர் வழங்கும்” (கந்தையா பிள்ளை, 2016, ப. 93)

மேற்கூறிய அவ்விருவரின் பதிவுகள் மூலம் பள்ளர் இனத்தோடு தொடர்புடைய பெயர்கள் பிறவினத்தோடும் தொடர்புபடுத்தப் பெற்றுள்ளமையை அறியமுடிகின்றன. மேலும் “வாய்மொழி மரபிலும், எழுத்து மரபிலும், வரலாற்றுத் தரவுகளிலும் உழவுத் தொழில் மரபினரைக் குறித்த விவரிப்புகள் நிரம்பக் கிடைக்கின்றன. எனினும், இவ்வுழவுக் குடியினர் பள்ளர் எனும் பொதுவழக்குச் சொல்லாடலாலும், மள்ளர் எனும் இலக்கிய வழக்குச் சொல்லாடலாலும், தேவேந்திரகுல வேளாளர் எனும் அரசியல் சொல்லாடலாலும் பெருவழக்காய்க் குறிக்கப்படுகின்றனர்” (மகாராசன் (தொகுப்.), 2017, ப. 13) எனப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இங்கு இனக்குழுக்களின் தனித் தன்மையைப் பார்ப்பதைக் காட்டிலும் அவ்வினக் குழுக்களுக்கிடையில் ஊடாடியிருக்கும் தந்தை, தாய்வழி எச்சங்களின் நீட்சியைக் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டியதாயுள்ளது. அந்த இனக்குழு முந்தியதா? இந்த இனக்குழு முந்தியதா? எனும் விடை நோக்கப் பயணமுறை கோழி முந்தியதா? முட்டை முந்தியதா? எனும் நோக்குமுறைக்கு ஒப்பானது. இங்கு அரு.பரமசிவம் தந்திருக்கும் சாதிய வழங்குமுறையின் படிநிலைகளை உணர்ந்துகொள்ளல் வேண்டும்.

“தொல்காப்பியர் காலத்தில் மனித இனத்திற்குச் சாதி என வழங்காத நிலை இருந்துள்ளது; பறவைத் திரட்சியையே ‘நீர் வாழ் சாதி’ எனத் தொல்காப்பியர் சுட்டுகிறார்.

அஃறிணைத் திரளுக்குரியதாகக் கடுப்புடைப் பறவைச் சாதியைப் பெரும்பாணாற்றுப்படை சுட்டி நிற்கிறது.

மணிவாசகர்தான் தனது திருவாசகத்தில் ‘சாதி குலம் பிறப்பென்னும் சுழிப்பட்டுத் தவிக்கும் ஆதமிலி நாயேன்’ எனச் சாதியை மக்களினப் பிரிவிற்கு இட்டு வழங்குகிறார்.

தொடக்க காலச் சமூகங்களில் புறமணமே (குலத்தில் நிகழும் மணம்) பரவலாக நிலவியது; தற்போதும் எல்லாத் திராவிட இனங்களிலும் வீர்யத்துடன் நிலவி வருகிறது; இப்புறமணமே திராவிட இன மக்களைப் பொறுத்தமட்டில் ஒரு திட்டவட்டமான தடையாக உள்ளது.

இந்நூலில் மனித இன ஆதி சமுதாயப் பல்வேறு குடும்ப முறைகளும், வேதகால அநாகரிக ஆரியர் வாழ்நிலையும், பல்வேறு யுகங்களில் நிகழ்ந்த பாரதத்தின் பல்வேறு மணமுறைகளும், ஆரியரல்லாதாரின் கணஸ்தாபனங்களும், தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த பல்வேறு வரன்முறையற்ற பாலுறவுச் சான்றுகளும், ஏடறியா வரலாற்றிற்கு முந்தைய திராவிட இனத் தாய்வழிக் கணங்களின் தடயங்களும், அவற்றில் நிகழ்ந்த அக மணமுறையும் (குடியில் நிகழ்ந்த மணமும்), புறமண முறையும் (குலத்தில் நிகழ்ந்த மணமும்), ஏடறியா மற்றும் ஏடறிந்த வரலாற்றிற்கு முந்தைய திராவிட இனத் தந்தைவழிக் கணங்களும், திராவிட இனங்களில் நிலவிய அரச வம்சாவழி, அமைச்சர் வம்சாவழி, அதிகாரிகள் வம்சாவழி, அரசர் தொடர்பு ஊழியங்கள் ஆகியனவற்றைக் குலமூலங்கள்வழி அறியப்படும் வெளிச்சங்களும், திசை தொடர்பானவைகளாக, ஊர்ப்பெயர் தொடர்பானவைகளாக, மலைகள் தொடர்பு உடையனவாக, எண்ணிக்கை அமைப்பினவாகத் திராவிட இனப் புறமணக் குழுக்கள் சுட்டப்படுதலும், கோத்திரப் பெயர்களில் திராவிட இனப் புறமணக் குழுக்கள் சுட்டப்படுதலும், பலி, இல்லம், பொதகு, கிளை, கொத்து, கிரியம், கணம், குட்டு, கட்டு, ஒத்து, முட்டா, திருவடி, சீர்பாதம், ஓலை, இன்டிபேரு, கூட்டம், தெவ, கூம்பு, காணி, தரவாடு, கங்கணம் எனும் பெயர்களில் உள்ள பல்வேறு திராவிட இனப் புறமணக்குழுக்களும், தொழில், தாலி, குலதெய்வம், விலங்கு, கோயில், சடங்குகள், வழி பெறப்படும் திராவிட இனப்புறமணக் குலங்களும், திராவிட இன உட்குலங்களும் இவற்றின் ஆதி இடங்களும் அகலமாகவும், ஆழமாகவும் சொல்லப்பட்டுள்ளன” (பரமசிவம், 2004, பக். 161-162)

எனவே, இவ்வுழுகுடியினரின் வாழ்வியலைத் தாழ்த்தப்பட்ட நிலையில் இச்சமூகம் எதிர்கொள்வதால் தமிழ்ச் சமூகம் பின்னடைவை எதிர்கொள்கிறது என்பது ஒரிசா பாலு போன்றோரின் கருத்தாக அமைகின்றமையை மேலே கண்ட வலைக்காட்சிப் பதிவு விளக்கிச் செல்வதும் உணரத்தக்கது. ஆதலால் நா.வானமாமலையின் சிந்தனைகளிலும் பள்ளு இலக்கிய வாசிப்பின் முக்கியத்துவம் வேரோடியிருப்பதை மகாராசன் தொகுத்திருக்கும் நூல் நன்கு அடையாளப் படுத்துகின்றது.

‘பள்ளுப்பாட்டின் உள்ளடக்கம்’ எனும் தலைப்பில் அமைந்த கட்டுரையில், பள்ளுப்பாட்டின் தேவையை உணர்த்திச் செல்கிறார் நா.வானமாமலை. அதனை, “… உலகத்தின் உயிர்நாடியான பள்ளரின் இன்ப, துன்பங்களையும் ஆசாபாசங்களையும் அவர்களது வாய்மொழியால் சித்திரிப்பது பள்ளுப்பாட்டு. உழைப்பால் உணவளிக்கும் பள்ளர், உழைப்பின் கடுமையைத் தெரியாமலிருக்கவும், உழைப்பின் பெருமிதத்தால் பெருமை கொண்டும் பாடும் பாட்டுக்களின் இலக்கிய வடிவம் பள்ளுப்பாட்டு.

உழைப்பின் பெருமையைப் போற்றுவது தமிழ்க்கவிகள் மரபு.

உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்; மற்றெல்லாம்

தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்

என்றார் வள்ளுவர்.

… தமிழ் மக்கள் வாழ்க்கையை வளப்படுத்த வேண்டிய கவிதை ஆதிக்கத்திலுள்ளோரைப் புகழ்ந்து, ஊதியம் பெறுவதற்குரிய குடுகுடுப்பாண்டிப் பாட்டாக மாறிற்று. ஆனால் உழைப்போரை உயர்ந்தோர் என்று கருதும் தமிழ்க் கவிமரபு சாகவில்லை. உழவரது நாவிலே இனிய தமிழ் பழகுகிறது என்பதைக் கண்ட கவிகளும் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் இன்ப துன்பங்கள் கவிதையில் சித்திரிக்கத்தக்கவை என்று கருதிய கவிஞர்களும் இருந்தார்கள். உழவர்களது வாழ்க்கை அனுபவங்களின் ஒன்றிப்போன கவிஞர்கள் தமிழ் மக்களின் சிறந்த பண்புகளை ஒலிக்கும் சேரி மக்களிடம் கண்டார்கள்” (மகாராசன் (தொகுப்.), 2017, பக். 17-18).

தமிழ்க் கவிமரபில் உழவர் குடியின் முக்கியத்துவத்தைத் தொன்மைமிகு நூல் முதற்கொண்டு காணமுடிகின்றது என்ற கருத்தைப் ‘பள்ளுப்பாட்டின் தோற்றம்’ எனும் கட்டுரையில் பதிவுசெய்துள்ளார் நா.வானமாமலை.

“புறநானூறு தொன்மையான நூல். புறநானூற்றுச் செய்யுள்கள் சுமார் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றியவை. அவற்றுள் அரசனுடைய பெருமையைப் போற்றும் புலவர்கள், உலகத்தின் அச்சாணி போன்ற உழவர் பண்பையும் போற்றிப் பாடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு அரசனால் இடையூறு நேர்ந்த காலத்தில் அவர்களுக்காக வாதாடுகிறார்கள். அவர்களுடைய தொழிலைப் பாதுகாப்பதே அரசனது தலையாய கடமையென்று போதிக்கிறார்கள். இதுவே சங்கப் புலவர்களின் கவிமரபு. தமிழ்க் கவிகளின் கவிமரபென்றும் சொல்லலாம். பிற்காலப் புலவர்களில் பலர் இம்மரபைப் பின்பற்றினார்கள். உழவர் வாழ்க்கையை அன்போடு சித்திரித்தார்கள். அவர்கள் தொழிலை ஏற்றம் உடையராகப் பாராட்டினார்கள். அவர்களுடைய பாட்டையும் கூத்தையும் தங்கள் கவிகளிலே இணைத்துக் கொண்டார்கள். உழவர்களுடைய வழக்குத் தமிழில் செய்யுள் செய்தார்கள். தமிழ்க் கதையல்லாத இராமாயணத்தில் கம்பன் கோசல நாட்டு உழவர்களை, தமிழ்நாட்டுப் பள்ளர்களை மனத்தில் கொண்டே வருணித்தான். உழவுத் தொழிலையும், உழவையும் போற்றி ஏரெழுபது பாடினான்” (மகாராசன் (தொகுப்.), 2017, ப. 29).

தமிழர்களின் வாழ்வியலிலும் கலைகளிலும் பண்பாட்டிலும் ஆதிக்கம் செலுத்திய மேலாதிக்கச் செயல்பாடுகள், பள்ளு இலக்கியத்தையும் விட்டு வைக்கவில்லை.

உழவர் குடிகளின் மொழிகளில் தமிழ் வாழ்ந்து வருகின்றது. அதனை, மறைத்திடவே பள்ளுப்பாட்டின் மீதான எதிர்ப்புணர்வும் தூண்டப் பெற்றிருக்க வேண்டும். இதனை, “முதலில் எதிர்த்துப் பார்த்திருக்க வேண்டும். ஆனால் உயிர் நிரம்பிய கலை வெள்ளத்துக்கு அவர்களால் அணைபோட முடியவில்லை. எதிர்த்துப் பார்த்து முடியாமல் பள்ளை ஒப்புக் கொண்டார்கள்” (மகாராசன் (தொகுப்.), 2017, ப. 34) என நா.வானமாமலை கூறுவதிலிருந்து அறியமுடிகிறது. இதுபோன்ற எதிர்ப்புச் சிந்தனைகளை ஒருங்குதிரட்டி நோக்க வேண்டும்.

ஞா.தேவநேயப் பாவாணர் (தமிழர் வரலாறு:2009, பண்டைத்தமிழ நாகரிகமும் பண்பாடும்:2009, பழந்தமிழாட்சி:2009, இந்தியால் தமிழ் எவ்வாறு கெடும்? தமிழ் கடன் கொண்டு தழைக்குமா?:2009), க.ப.அறவாணன் (தமிழர் அடிமையானது ஏன்? எவ்வாறு?:2009) முதலான ஆய்வாளர்களும் தமிழர் அடிமையான வரலாற்றையும்/மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றையும் விரிவாக எடுத்தியம்பியுள்ளனர். அதன் நீட்சியாகவே பள்ளுப்பாட்டு இலக்கியத்தின் எதிர்ப்புணர்வையும் எதிர்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் “கவிதைச் சிறப்பையும் வருணனைச் சிறப்பையும் கதைப்பொருளையும் மழுங்கடிக்க முயன்றார்கள். இதற்கு உதாரணமே குருகூர்ப் பள்ளு… முக்கூடற் பள்ளிலே தங்கள் உழைப்பைக் குறித்து பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் பள்ளனையும் பள்ளியரையும் நாம் காண்கிறோம். குருகூர்ப் பள்ளிலே பக்திப் பிரவாகத்தில் சூழ்ந்து பழைய புராணக் கதைகளைப் பாராயணம் செய்யும் அதிசயப் பள்ளனையும் பள்ளியரையும் காண்கிறோம்… தங்களைப் பற்றி பள்ளர், பள்ளியர் பெருமையாகப் பேசுகிறார்கள். முக்கூடற் பள்ளில் கவிக் கூற்றாகவே பள்ளரை உலகின் அச்சாணியென மதித்துப் புகழ்ந்திருக்கிறார்” (மகாராசன் (தொகுப்.), 2017, பக். 35-41) என நா.வானமாமலை ஆய்ந்து கூறியமையைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

பள்ளு இலக்கியத்தை, தமிழர்களின் (அ) உழுகுடிகளின் (அ) உழைக்கும் வர்க்கத்தினரின் வாழ்வியலாகப் பார்க்கவேண்டும் எனும் புரிதலை, “பள்ளு காதற் காவியமல்ல; கூட்டு வாழ்க்கை. கூட்டு உழைப்பு; இயற்கையோடியைந்த உழவர் வாழ்க்கை. இவற்றைச் சித்திரிப்பதே பள்ளு” (மகாராசன் (தொகுப்.), 2017, ப. 58) எனக் கூறும் தன்மையிலிருந்து உணரலாம்.

முடிப்பாக, தொகுப்பாசிரியர் மகாராசன் சுட்டிக்காட்டும் கருத்தோடு நிறைவு செய்யலாம். “ஒவ்வொரு காலத்திய இலக்கியப் படைப்புகளும் அவ்வக் காலத்தியச் சமூக ஆவணங்கள்தான். அவ்வகையில், பள்ளு இலக்கியங்களை உழவுக்குடிகளின் எதிர் இலக்கியங்களாகப் பாவிக்க வேண்டியதில்லை. ஏனெனில், பள்ளு இலக்கியங்கள்தான் உழவுக் குடிகளின் நில உரிமையைத் தவிர்த்து,  நிலத்தோடு தொடர்புடைய ஏனைய மரபுகளைக் குறித்து விரிவான தரவுகளை முன்வைத்துள்ளன. ஆகவேதான், உழவுக்குடிகளைக் குறித்த சான்றாவணங்களாகப் பள்ளு இலக்கியங்கள் கருதப்படுகின்றன. பள்ளு இலக்கியங்கள் குறித்து வெளிவந்துள்ள ஆய்வுகள் பெரும்பாலும் நேர்மறையாகவும் எதிர்மறையாகவும் வழிமொழிந்தும் அமைந்திருப்பவை. அவ்விலக்கியங்கள் குறித்து ஆழமான விரிவான மீளாய்வுகள் இன்னும் வெளிவரவில்லை. வஞ்சிக்கப்பட்ட உழவுக் குடிகளின் தொழில் மரபு, பண்பாடு, வரலாறு பற்றிய உரையாடல்களும், பள்ளு இலக்கியம் பற்றிய உரையாடல்களும் வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டியவை. இவை பற்றின மீளாய்வுகள் தொடர்வதற்கான திறப்புகளைத்தான் நா.வானமாமலை தமது பள்ளுப்பாட்டு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளின் வழியாகப் புலப்படுத்தியுள்ளார்” (2017:14-15). எனவே, பிற இலக்கிய வாசிப்பைப் போன்றே பள்ளு இலக்கிய வாசிப்பும் அமைந்தால், தமிழாய்வுகளில் ஏற்றம் நிகழ வாய்ப்புண்டு என முடிக்கலாம்.

துணைநின்றவை

அறவாணன், க. (2009). தமிழர் அடிமையானது ஏன்? எவ்வாறு? சென்னை: தமிழ்மண் அறக்கட்டளை.

இளவரசு சோம. (2000). தமிழ் இலக்கிய வரலாறு. சென்னை: மணிவாசகர் பதிப்பகம்.

கந்தையா பிள்ளை, ந. (2016). தென்னிந்திய கலங்களும் குடிகளும். சென்னை: சந்தியா பதிப்பகம்.

காசிநாதன் நடன. (2006). தமிழகம் அரப்பன் நாகரிகத் தாயகம். சிதம்பரம்: மெய்யப்பன் பதிப்பகம்.

கோபாலையர் தி.வே., &. அரணமுறுவல் ந. (2003). தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் இளம்பூரணம் (1). சென்னை: தமிழ்மண் பதிப்பகம்.

கோபாலையர் தி.வே., &. அரணமுறுவல் ந. (2003). தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் நச்சினார்க்கினியம் (1). சென்னை: தமிழ்மண் பதிப்பகம்.

சத்தியராஜ் த. (2018, ஆகஸ்ட் 5). ‘ஒடியன்’வழி இருளர்கள் : அறிமுகம். இனம்: பன்னாட்டு இணையத் தமிழாய்விதழ், 4(16), 177-184.

செயராமன் ந.வீ. (2011). சிற்றிலக்கியத் திறனாய்வு. சென்னை: மணிவாசகர் பதிப்பகம்.

தமிழண்ணல். (2000). புதிய நோக்கில் தமிழிலக்கிய வரலாறு. மதுரை: மீனாட்சி புத்தக நிலையம்.

தேவநேயப் பாவாணர், ஞ. (2009). இந்தியால் தமிழ் எவ்வாறு கெடும்? தமிழ் கடன் கொண்டு தழைக்குமா? சென்னை: தமிழ்மண் அறக்கட்டளை.

தேவநேயப் பாவாணர், ஞ. (2009). தமிழர் வரலாறு (1&2). சென்னை: தமிழ்மண் அறக்கட்டளை.

தேவநேயப் பாவாணர், ஞ. (2009). பண்டைத்தமிழ நாகரிகமும் பண்பாடும். சென்னை: தமிழ்மண் அறக்கட்டளை.

தேவநேயப் பாவாணர், ஞ. (2009). பழந்தமிழாட்சி. சென்னை: தமிழ்மண் அறக்கட்டளை.

தொல்காப்பியம். (2019, 4 24). தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்: //www.tamilvu.org/ta/library-l0100-html-l0100ind-116715 -இல் இருந்து எடுக்கப்பட்டது

பரமசிவம், அ. (2004). தென்னிந்திய இன ஒப்புமையியல். சென்னை: காவ்யா.

பாக்யமேரி. (2011). வகைமை நோக்கில் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு. சென்னை: நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்(பி)லிட்.

மகாராசன் (தொகுப்.). (2017). நா.வானமாமலையின் பள்ளுப்பாட்டு ஆராய்ச்சி. திருவண்ணாமலை: ஆதி பதிப்பகம்.

வரதராசன் மு. (2015). தமிழ் இலக்கிய வரலாறு. புதுதில்லி: சாகித்திய அகாதெமி.

வேங்கடராமன் கா.கோ. (2013). தமிழ் இலக்கிய வரலாறு. நாமக்கல்: கலையக வெளியீடு.

//www.tamilvu.org/library/l5A10/html/l5A10p07.htm. (2019, 4 24). தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம். தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்: //www.tamilvu.org/library/l5A10/html/l5A10p07.htm -இல் இருந்து எடுக்கப்பட்டது

Media, P. (2017, November 23). Youtube Channel. PT Media: (//www.youtube.com/watch?v=T7T0aRdVGt4) -இல் இருந்து எடுக்கப்பட்டது

………………

[1] தமிழ் உதவிப்பேராசிரியர், ஸ்ரீகிருஷ்ணா ஆதித்யா கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோயம்புத்தூர் – 641 042, 9600370671, sathiyarajt@skacas.ac.in

………

Date of submission: 2019-03-20

Date of acceptance: 2019-04-27

Date of Publication: 2019-05-02

Corresponding author’s

Name: முனைவர் .சத்தியராஜ்

Email: sathiyarajt@skacas.ac.in

 

Date of submission: 2019-03-20

Date of acceptance: 2019-04-27

Date of Publication: 2019-05-02

Corresponding author’s

Name: முனைவர் .சத்தியராஜ்

Email: neyakkoo27@gmail.com