Abstract: This researcher has done a field work in megalithic cist at thadagam in periyanayakam palayam panchayat and found a sample of urns, graffiti marks and symboled  earthen  pots, carnealian beads, human bones  and pot stand which was very well used by our ancient Tamil people since megalithic stone age. The basic research which was done in the surface level resulted in findings of many artefacts. Hence The researcher insists and requests the TamilNadu Archaeological department to do further excavation to find more artefacts.

கோயம்புத்தூர் மாவட்டம் பெரியநாயக்கன்பாளையம் ஊராட்சி ஒன்றியத்திற்கு உட்பட்ட பெரிய தடாகம் எனும் ஊரில் மேற்கொள்ளப்பெற்ற கள ஆய்வில் பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த கற்பதுக்கைகள் (Megalithic cist) பல இடங்களில் கண்டறியப் பெற்றுள்ளன. இப்பகுதியினை மேற்பரப்பாய்வு செய்தபொழுது கிடைக்கப்பெற்ற தரவுகளைப் பற்றி இவ்வாய்வுரை விளக்க முற்படுகின்றது.

தொல்லியல் கள ஆய்வுதகவல் மூலம்

     பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த முதுமக்கட்தாழி ஓடுகள், கறுப்பு- சிவப்புப் பானை ஓடுகள் முதலியன தனது ஊர்ப்பகுதியில்[தடாகம்]  சிலவிடங்களில் காணப்படுவதாக சில மாதங்களுக்கு முன் எனது மாணவர் திரு.இர.தியாகராசன் என்னிடம் தகவல் தெரிவித்திருந்தார். அவரைத் தகவல் மூலமாகக் கொண்டு  இத்தொல்லியல் களம் இக்கட்டுரையாளரால் நான்கு முறை [10.06.2018; 18.06.2018; 27.06.2018; 01.07.2018]  மேற்பரப்பாய்வு செய்யப் பெற்றது. இதில் பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த சில இன்றியமையாத் தரவுகள் கிடைக்கப் பெற்றன.

தமிழ்ச் செவ்வியல் பனுவல்களில் பெருங்கற் பதுக்கைக் குறிப்புகள்

கற்பதுக்கைகள் அல்லது கல்திட்டைகள் என்பவை பெருங்கற்காலத்தில் (பொ.ஆ.மு.1000 – பொ.ஆ.மு.300) இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்யப் பெரிய பட்டியக் கற்களால் அமைக்கப் பெற்ற கல்லறை போன்ற அமைப்பாகும். இவை பற்றிய குறிப்புகள் தமிழ்ச் செவ்வியல் பனுவல்களில் மிகுதியும் காணப் பெறுகின்றன. இவை பனுவல்களில் பதுக்கை(cist) எனவும் பரல் உயர் பதுக்கை(cairn circle)  எனவும் வழங்கப் பெற்றுள்ளன.

பெருங்கற்கால நினைவுச்சின்னங்கள், ஈமச் சடங்குமுறைகள் குறித்துச் செவ்வியல் தமிழின் முதல் எழுத்தாவணமான தொல்காப்பியத்தில் தெளிவான குறிப்புகள் உள்ளன.

     காட்சி கால்கோள் நீர்ப்படை நடுகல்

     சீர்த்தகு மரபின் பெரும்படை வாழ்த்தல்   (தொல்.பொருள்.2-5)

ஆநிரைப் போரில் மாண்டவரை அவரது சுற்றத்தார் கண்டு வணங்குவதைக் காட்சி என்றும் இறந்த உடலை ஐம்பூதங்களும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுவது கால்கோள் என்றும் இறந்த உடலின் எலும்புகளைச் சேகரித்து நீரால் தூய்மை செய்வதை நீர்ப்படை என்றும் இறந்தவர் நினைவாக எழுப்பப்படும் நினைவுக்கல்லை நடுகல் என்றும் இறந்தவர் பயன்படுத்திய புழங்குபொருட்கள், கருவிகள் முதலியனவற்றை வைத்துப் படைத்தல் பெரும்படை என்றும் போரில் இறந்தவரின் வீரச்செயல்களையும் பண்புகளையும் கூறுதல் வாழ்த்துதல் என்றும் தொல்காப்பியர் தம் சமகாலக்கட்ட ஈமச்சடங்கு முறைகளைப் பதிவு செய்துள்ளார். இதில் குறிக்கப் பெற்ற பெரும்படை என்பது கற்பதுக்கைகளுக்குள் செய்யப் பெற்ற சடங்கு முறைகளைக் குறித்து அமைந்தது எனலாம்.

போரில் மாண்ட இனக்குழுவினர்களுக்கு நிலத்திற்கு அடியில் கற்பதுக்கை அமைத்து மேற்பரப்பில் வட்டவடிவில் அடையாளக் கற்கள் இட்டுக் கல்வட்டம் அமைத்தல் பெருங்கால ஈமச் சடங்கு முறைகளில் முதன்மையானதாக அமைகிறது. போரில் இறந்துபட்ட வீரர்களின் எண்ணிக்கைக்கேற்பக் கற்களால் அறைகள் ஒதுக்கி இறந்த உடல்களை உள்ளே இட்டு ஈமச் சடங்குகளை நிறைவு செய்து அதன்மீது தொப்பிக்கல்(capstone) கொண்டு மூடி அடக்கம் செய்தல் என்பது தொல்மரபாகப் பின்பற்றப்பெற்று வந்துள்ளது. அதனருகில் நெடுங்கல்லும் நடப்படுவதுண்டு. இவ்வீரயுகப் பண்பாடு தகவல் தொடர்புகளற்ற காலக்கட்டத்தில் உலகெங்கிலும் ஒரே மாதிரியாக அமைந்திருப்பது தொல்லியல் அறிஞர்களை வியப்பூட்டுவதாக அமைகிறது. கண்டங்கள் கடந்து இப்பண்பாடு ஓர்மையுடையதாய் ஒரே சிந்தனை கொண்டதாய் அமைந்திருக்கக் கடல்கடந்த படையெடுப்புகளும் வாணிகமும் பெருங்கற்காலத்தில் எவ்வாறு சாத்தியமாயிருக்க முடியும் என்பது ஆய்விற்குரியது.  இப்பண்பாடு தொடர்ச்சியாக இந்நிலத்தில் நிலைபெற்று வந்திருத்தலுக்குப் பல்வேறு பெருங்குழுவினரிடையே நிகழ்ந்த பண்பாட்டுப் படையெடுப்புகளை முக்கியக் காரணியாகக் கொள்ளமுடியும்.

     அம்பின் விசை இட வீழ்ந்தோர் எண்ணுவரம்பு

     அறியா உவல் இடு பதுக்கை (அகம்.109)

      வில்லிட வீழ்ந்தோர் பதுக்கை (அகம்.157)

      அம்புவிட வீழ்ந்தோர் வம்பப் பதுக்கை (புறம்.3)

      அம்பின் ஏவல் ஆடவர் ஆள் அழித்து உயர்த்த

     அஞ்சுவரு பதுக்கை (அகம்.215)

     படுகளத்து உயர்த்த மயிர்த்தலைப் பதுக்கை (புறம்.231)

     பதுக்கைத்து (அகம்.151)

      பதுக்கை நீழல் ஒதுக்கு இடம் பெறாஅ (நற்.352)

     கூழைபெய் எக்கர்க் குழீஇய பதுக்கை (குறுந்.372)

     பதுக்கைத்து ஆய ஒதுக்கு அருங்கலை (ஐங்.362)

      பரல் உயர் பதுக்கை (அகம்.91)

      உலந்த வம்பலர் உவல் இடு பதுக்கை

     நெடுநல் யானைக்கு இடு நிழல் அரிய கானம் (குறுந்.77)

      உயர் பதுக்கு இவர்ந்த ததர் கொடி அதிரல்

     நெடுநிலைக்கல் (அகம்.289)

இப்பதுக்கைக் கற்கள் எடுப்பிப்பதில் பல நிலைகள் உள்ளமையினை மேற்கூறிய செவ்விலக்கியத் தரவுகள் சுட்டுகின்றன. சிலவிடங்களில் பதுக்கைக் கற்கள் தனித்தும் சிலவிடங்களில் நெடுநிலைக் கற்களோடு இணைந்தும் சிலவிடங்களில் கல்வட்டங்களைக் கொண்டும் அமைந்திருப்பது இவ்வீமச்சடங்கு முறையின் வளர்நிலைகளைச் சுட்டுவதாக அமைகின்றன. இலக்கியத் தரவுகளை மையமிட்டு இவை பெரும்பாலும் போரில் அம்புபட்டு இறந்துபட்ட வீரர்களுக்கு மட்டும் எடுக்கப்பெற்றது எனக் கருத இயலவில்லை. சிறிய இனக்குழுவினர்க்கும் அவர்களைத் தலைமையேற்று வழிநடத்திய தலைவர்களுக்கும் இச்சடங்குமுறைகள் செய்யப் பெற்று வந்திருக்கலாம் எனக் கருத இடமுண்டு.

பெரிய தடாகம் பெருங்கற்கால அமைவிடம்

ஆய்வு மேற்கொண்ட இவ்வூர்ப்பகுதியின்(தடாகம்) இன்றைய வாழ்விடங்களை ஒட்டி இக்கற்பதுக்கைகள் காணப்பெறுகின்றன. பெருங்கற்காலத்தில் இவை ஈமக்காடாக அமைந்திருத்தல் வேண்டும். வாழ்விடமும் ஈமக்காடும் அருகருகே அமைந்திருக்காது. இங்குக் கற்பதுக்கைகள் காணப்படும் ஒரு பகுதிக்கும் கற்பதுக்கைகள்  காணப்படும் மற்றொரு பகுதிக்கும் இடைப்பட்ட தூரம் 1 கி.மீ எனக் கணக்கிட முடிகின்றது. எனவே இப்பகுதி முழுவதும் ஈமக்காடாக இருந்திருப்பதை ஊகித்திடலாம். சிலவாயிரம் ஆண்டுகளில் இவை வாழ்விடப் பகுதியாக மாற்றம் பெற்றிருக்கலாம். இத்தொல்லியல் களம் ஏறத்தாழ 200 ஏக்கருக்கு மிகுதியான பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது எனத் தோராயமாக மதிப்பிட முடிகின்றது. இப்பகுதி மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில் தமிழக-கேரள வனப்பகுதியை ஒட்டி அமைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. தடாகம் என்ற பெயர் நீர்நிலைகளைக் குறித்து எழுந்த சொல்லாகும். நாடோடிகளாகத் திரிந்த இனக்குழுக்கள் நீர்நிலைகளை மையமிட்டே தம் புலம்பெயர்வுகளைக் அமைத்துக் கொண்டு நிலையான  இருப்பை வரையறைப்படுத்தினர். தடாகம் என்ற பெயரைப் பிற்காலப் பெயராகக் கொள்ளவியலாது. செவ்வியல் பனுவல்களில் தடாகம் என்ற நீர்நிலை குறித்த பதிவுகளுண்டு. இவ்வூரை ஒட்டிய மற்றொரு சிறிய ஊருக்குச் சின்ன தடாகம் என்ற பெயர் அமைந்திருக்கின்றது. ஆக இவ்வூர் பெரியதாக அமைந்த ஒரு நீர்நிலையினை மையமிட்டு உருவாக்கம் பெற்றுப் பெருங்கற்காலத்திலிருந்தே இனக்குழுக்களால் வாழ்விடமாகப் பயன்படுத்தப் பெற்று வந்திருக்கலாம் என அறிய முடிகின்றது.

இவ்வூரில் அமைந்துள்ள பதுக்கைக் கற்கள் இனக்குழுப் போரில் மாண்டு போன வீரர்களுக்கு எடுக்கப் பெற்றதா? அல்லது பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த இனக்குழுவினர் அனைவருக்கும் எடுக்கப் பெற்றதா? என உறுதியாகக் கூற இயலவில்லை. இக்கட்டுரையாளரின் கள ஆய்வில் வீரர்களின் நினைவாக எடுப்பிக்கப்பெறும் நெடுநிலைக்கற்களோ(menhir), நடுகற்களோ(herostone) கிடைக்கப் பெறவில்லை. கற்பதுக்கைகளின் அடையாளத்திற்காக மேற்பரப்பில் வைக்கப் பெறும் கல்வட்டங்களும் (cairn circle) காணப் பெறவில்லை. இவ்வூரில் அமைந்துள்ள செங்கல் சூளைகளுக்குத் தேவையான மண் இவ்வூர்ப்பகுதியில் இருந்தே எடுக்கப் பெறுகின்றது. அதற்காகத் தோண்டப் பெற்ற பெரும் பள்ளங்களின் பக்கவாட்டுப் பகுதிகளில் இக்கல்திட்டைகள் உடைபட்ட நிலையிலும் முழுவதுமாகவும் காணக் கிடைக்கின்றன. பெருங்கல் திட்டைகளுக்குக் கீழே அமைந்த கல்லறைகளுக்குள் வைக்கப்பெறும் முதுமக்கள் தாழிகள், பானைகள், மண்ணால் ஆன புழங்குபொருட்கள் முதலியன நன்கு வெளியில் தெரியும் வண்ணம் மண் அகழப்பெற்றுக் கிடக்கின்றது.    

கள ஆய்வில் கிடைக்கப் பெற்ற தரவுகள்

     இக்களஆய்வில் கிடைக்கப்பெற்ற பொருட்களைப் பின்வருமாறு வகைப் படுத்தலாம்.

  1. பெருங்கற் பதுக்கைகள்.
  2. ஈமப்பொருட்கள்.
  3. குறியீடுள்ள பானை ஓடு.
  4. மணி வகை – சூதுபவளம்.
  5. முதுமக்கள் தாழிகள்.
  6. மனித எலும்பு மற்றும் பற்கள்

 1 . கற்பதுக்கைகள்

     பெருங்கற்காலக் கற்பதுக்கைகள் தடாகம் பகுதி முழுவதும் காணப் பெறுவது குறிப்பிடத்தக்கது. இவை செங்கல் சூளைக்கு மண் அள்ளப்பெற்ற குழிகளின் பக்கவாட்டுப் பகுதிகளிலும் விவசாய நிலங்களுக்காக அகழப்பெற்ற குழிகளிலும் மிகுதியாகக் காணப்பெறுகின்றன. இதனால் பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த ஈமச் சடங்குப் பொருட்களும் புழங்குபொருட்களும் உடைந்த நிலையில் பலவிடங்களில் சிதறிக் கிடக்கின்றன.[பின்னிணைப்புப் படம் 1- 7]

 2 . ஈமப்பொருட்கள்

பெருங்கற்காலத்தில் இறந்தவர்களுக்குச் செய்யப் பெறும் ஈமச் சடங்குகளில் பயன்படுத்தக் கூடிய பொருட்களான முதுமக்கள் தாழிகள், பானை ஓடுகள், கலயம் [உணவு படைக்கும் பாத்திரம்], சிறு கலயம்[வெஞ்சனக் கிண்ணம்], தாங்கி[மண் பிரிமனை], வட்டில்[மண் தட்டு] ஆகியன மேற்பரப்பாய்வில் சேகரிக்கப் பெற்றன. முதுமக்கள் தாழிக்குள் கிடந்தவாறே கலயம் ஒன்று கள ஆய்வில் சேகரிக்கப் பெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது.[பின்னிணைப்புப் படம் 8 – 12]

 3 . குறியீடுள்ள பானை ஓடு

முதுமக்கள் தாழிகளுக்கு அருகில் சேகரிக்கப் பெற்ற பானை ஓடு ஒன்றில்   குறியீடு கிடைத்துள்ளது. அது குறிப்பிட்ட இனக்குழுவினருக்கு உரிய குலக்குறியீடா? அல்லது பானை வனையப்பட்டோரால் இடப்பெற்ற குறியீடா? என அறிய இயலவில்லை. அவை எண்ணிக்கையினைக் குறித்து அமைந்த எண் குறியீடாக (Numbers) அமையவும் வாய்ப்புள்ளது. இவை போன்ற குறியீடுகள் பேரா.க.ராஜன் அவர்களால் கொடுமணல் தொல்லியல் களத்தில் கண்டறியப் பெற்றுள்ளன. அவர் தனது ஆய்வில் கண்டறிந்த குறியீடுகளைத் தனது நூலில் [தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்,பக்.52-53]அட்டவணைப் படுத்தியுள்ளார். அட்டவணைகள் முறையே, 2 மற்றும் 7 ஆகியனவற்றில் குறிக்கப்பெற்ற   அதே குறியீடு கட்டுரையாளரின் கள ஆய்விலும் கிடைக்கப் பெற்றுள்ளது. [பின்னிணைப்புப் படம்-13]. அவர் கோட்டு வடிவிலுள்ள இக்குறியீட்டினைப் பெருங்கற்படைக் குறியீடு என வகைப்படுத்துகின்றார். அக்குறியீடு தொடர்பான பேரா.க.ராஜன் அவர்களின் கருத்துப் பின் வருமாறு:

அட்டவணை 7-இல் காட்டப்பட்டுள்ள முதல் குறியீடு கோவே என்ற தமிழ்ப்பிராமி எழுத்துகளின் இறுதியில் வருவதைப் பார்க்கலாம். இக் கோவே என்ற சொல் ஒரு தலைவனைக் குறிப்பதாக எடுத்துக் கொண்டால் இக்குறியீடு முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. காரணம் கொடுமணலில் அகழப்பட்ட பெருங்கற்படைச் சின்னங்களில் இவை கிடைத்துள்ளன. இச்சின்னங்களிலிருந்து மிகவும் இன்றியமையாத தொல்பொருட்கள் பெறப்பட்டுள்ளன. [தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்,பக்.54]

தடாகம் கள ஆய்வில் கிடைக்கப் பெற்ற குறியீடுள்ள பானை ஓடு முதுமக்கள் தாழியின் அருகில் கிடைத்திருப்பதால் நாம் சங்க இலக்கியத்தில் அமைந்துள்ள முதுமக்கள்தாழி குறித்த பதிவுகளுடன் ஒப்பிட்டு நோக்க முடியும். அப்பாடல்கள் பின்வருமாறு:

கலம்செய் கோவே கலம்செய் கோவே

இருள் திணிந்தன்ன குரூஉத் திரள் பரூஉப்புகை[புறம்.228]

 கலம்செய் கோவே கலம்செய் கோவே

அச்சுடைச் சாகாட்டு ஆரம் பொருந்திய[புறம்.256]

மேற்குறித்த புறப்பாடல்களில் குறிக்கப்பெறும் கோவே என்ற சொல் பானை வனையும் தொழில் செய்யக்கூடிய குயவர்களைக் குறித்து அமைகின்றது. கோவே என்ற தமிழ் பிராமிச் சொல்லை அடுத்து இக்குறியீடு கிடைத்துள்ளதாகப் பேரா.க.ராஜன் குறிப்பிடுவதால் இது பானை வனையும் கோவினையும் குறித்து எழுந்திருக்கலாம் எனக் கருத இடமுண்டு.

4 . மணி வகை சூதுபவளம் (Carnelian Beads)

பெருங்கற்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்களால் மிகுதியாகப் பயன்படுத்தப் பெற்ற ஆபரண வகையாக சூதுபவளத்தைக் கருதலாம். இது இன்றைய சந்தைகளில் விலை குறைந்த மணிவகையாகக் கருதப் பெற்றாலும் அன்றைய மனிதர்களால் இது விரும்பிப் பயன்படுத்தப் பட்டது எனலாம். தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த தொல்லியல் அகழாய்வுகளில் மிகுதியாகக் கிடைக்கப் பெற்ற மணியாகச் சூதுபவளம் திகழ்கிறது. கொடுமணல் தொல்லியல் களத்தில் இம்மணிகள் நூற்றுக் கணக்கில் கிடைக்கப் பெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது. இக்கள ஆய்வில் கண்டறியப் பெற்ற சூது பவளம் ஒரு கிராம் எடை கொண்டது. இவ்வளவு சிறிய பவள மணியை ஆபரணமாகச் செய்து கோர்த்துக் கொள்வதற்குச் சிறிய துவாரம் நுட்பமாக இடப்பெற்றுள்ளது. இது பழந்தமிழரின் கலைநுணுக்கத்தையும்  அறிவியல் தொழில்நுட்பக் கருவிப் பயன்பாட்டினையும் வெளிப்படுத்துவதாக அமைகிறது. மணிகளுக்குள் இடப்பெற்ற சிறிய துவாரம் குறித்துத் தமிழ்ச்செவ்வியல் நூல்கள்  சான்றளிக்கின்றன.

சலாகை நுழைந்த மணித்துளை அகவையின்

உலாநீர்ப் பெருங்கடல் ஓடாதாயினும்[மணி.66]

இவை போன்ற மணிகளில் துளையிடும் வினைஞர்களைத் திருமணிக் குயினர் என மதுரைக்காஞ்சி குறிக்கின்றது. இயற்கையாக மண்ணில் கிடைக்கும் மணிகள் குறித்த பதிவுகள் சங்கச் செவ்வியல் பனுவல்களில் மிகுதியும் காணப்பெறுகின்றன. கட்டுரையாளரால் இக்கள ஆய்வில் கண்டறியப் பெற்ற முதுமக்கள் தாழியுடன் இச்சூதுபவளமணி கண்டறியப் பெற்றது.[பின்னிணைப்புப் படங்கள் 14-15]

5 . முதுமக்கள் தாழிகள்

     முதுமக்கள் தாழிகள்  என்பவை பெருங்கற்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் இறந்த மனித உடல்களையும்   இறப்பிற்குப் பின்பு சேகரிக்கப்பெற்ற மனித எலும்புகளையும்  அடக்கம் செய்வதற்குப் பயன்படுத்திய பெரிய அளவிலான மண் சாடிகள் ஆகும். விரிவுக்குக் காண்க. [பெருங்கற்காலப் பண்பாடு : க.பாலாஜி]. இவை பற்றிய குறிப்புகள் தமிழ்ச்செவ்வியல் பனுவல்களில் மிகுதியாகக் காணக் கிடைக்கின்றன.

மாஇருந்தாழி கவிப்ப (நற்.271)

தாழிய பெருங்காடு எய்திய ஞான்றே (புறம்.364)

அன்னோற் கவிக்கும் கண்ணகன் தாழி (புறம்.256)

வியன்மலர் அகன் பொழில் ஈமத்தாழி (புறம்.256)

கவிச்செந்தாழிக் குவிப்புறத்து இருந்த (புறம்.238)

 தாழிமுதல் கவித்த கோழிலைப் பருத்தி (அகம்.129)

 தாழிக்குவளை வாடுமலர் சூட்டி (அகம்.161)

 ஓங்குநிலைத்தாழி மல்கச்சார்த்தி (அகம்.275)

 தாழியும் மலர்பல அணியா கேழ்கொள (அகம்.369)

 மன்னர் மறைத்த தாழி (பதிற்.44)

 இடுக ஒன்றோ சுடுக ஒன்றோ

படு வழிப்படுக (புறம்.239:20-21)

இத்தொல்லியல் களத்தில் காணப்பெறும் முதுமக்கள் தாழிகள் பெரும்பாலும் கல்திட்டைகளுக்குள் காணப் பெறுகின்றன. ஒரு இடத்தில் கல்திட்டைகள் இன்றி அருகருகே இரு தாழிகள் காணப்பெறுகின்றன. இத்தாழிகள் மண் தோண்டப் பெற்ற மேட்டின் பக்கவாட்டுப் பகுதியில் ஒரு பாதி உடைந்த நிலையில் காணப்பெறுகின்றன. சிதைந்த மனித எலும்புகளோடு காணப்பெற்ற இம்முதுமக்கள் தாழி ஒன்றில் இருந்து சூதுபவளமணி  சேகரிக்கப் பெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது.[பின்னிணைப்புப் படம் 16-17]. இத்தாழிக்கு மிக அருகில் மற்றொரு தாழி காணப்படுவது ஆய்விற்குரியது.

மனித எலும்புகள்பற்கள்

     இக்கள ஆய்வில் சில முதுமக்கள் தாழிகளின் உடைந்த பாகங்களோடு மனித எலும்புகள், பற்கள் ஆகியன சேகரிக்கப் பெற்றன. இவற்றைக் c4 – கரியமில ஆய்வுச் சோதனைக்கு(carbon dating) உட்படுத்தினால் இறந்த மனிதனின் காலத்தைக் கணிக்கமுடியும்.[பின்னிணைப்புப் படம்:18]

கள ஆய்வு முடிபுகள்

இத்தொல்லியல் கள ஆய்வின் மூலமாகச் சில புதிய ஆய்வு முடிபுகளை இங்கு முன்வைக்க முடியும்.

  • ] தடாகம் என்ற இவ்வூர் பெருங்கற்காலந் தொட்டே மனித இனக்குழுக்கள் வாழ்ந்த இடமாக அடையாளப்படுத்தப் பெறுகின்றது.
  • ] இவ்விடத்தை இரு நாட்டுப் பகுதிகளுக்கு இடையில் அமைந்த எல்லையாகக் கருதலாம். இரு இனக்குழுக்களுக்கு இடையே எல்லைப் போர் நிகழும் இடமாக இது அமைந்திருக்கலாம். மலையடிவாரத்தில் 200 ஏக்கருக்கு மேற்பட்ட நிலப்பரப்பை இத்தொல்லியல் களம் பெற்றுள்ளது. இருபெரும் நிலங்களுக்கு இடைப்பட்ட பகுதியாக இவ்வூர் அமைந்தமையினால் பாதுகாப்புக் கருதிப் போர்த்தொழிலுக்காகப் பெரும் இனக்குழு ஒன்று இவ்விடத்தில் நிலையாகத் தங்கி வாழ்ந்திருக்கலாம்.
  • ] நிலத்திற்கு அடியில் போரில் இறந்துபட்ட வீரர்களுக்கு அமைக்கப்பெறும் பெருங்கற்படைச் சின்னங்கள் மிகுதியாகக் காணப்பெறுவதால் இவற்றைப் பெருங்கற்காலம்  என  வரையறுக்கச் சிக்கல்கள் ஏதுமில்லை. அதேவேளையில், புழங்கு பொருட்களும் மிகுதியாகக் காணப்பெறுவதால்  நாகரிகம் கொண்ட சீர்த்த தொல்பண்பாடு ஒன்று இங்கு நிலவியிருந்ததை அறிய முடிகின்றது.
  • ] பானை ஓட்டில் கிடைக்கப் பெற்ற பெருங்கற்படைச் சின்னக் குறியீடு கொடுமணல் அகழாய்வில் கிடைக்கப்பெற்ற குறியீடை ஒத்திருப்பதால் இவ்விடமும் விரிவான அகழாய்விற்கு உரியது என அறிய முடிகின்றது.
  • ] முதுமக்கள் தாழி ஒன்றில் சூதுபவளமணி கிடைத்திருப்பதால் இம்மக்கள் பெருங்கற்காலத்தில் அணிகலன்கள் அணியும் வழக்கத்தையுடையவர்கள் எனக் கருத முடிகின்றது. மணிகளில் துளையிடும் தொழில்நுட்பத்தையும் அறிந்திருந்தனர். அது ஒரு பெண்ணிற்கு உரிய முதுமக்கள் தாழி எனவும் கொள்ளலாம். அத்தாழிக்கு மிக அருகாமையிலேயே மற்றொரு தாழி அமைந்திருப்பதை நோக்கும் பொழுது அப்பெண்ணிற்கு மிகுந்த நெருக்கமுடையவர்களுடைய தாழியாக அமைந்திருக்கலாம். சங்க இலக்கியத்தில் கணவனை அடக்கம் செய்த தாழியில் தன்னையும் அடக்கம் செய்யச் சொல்லும் பெண்ணின் பதிவினை இவ்விடத்து ஒப்பிட்டுக் காணலாம். அதன்மூலம் சங்கச் செவ்வியல் பனுவல்களின் காலத்தைப் பெருங்கற்காலத்துடன் தொடர்பு படுத்தி ஆய்வை முன்னெடுத்துச் செல்லலாம்.
  • ] அனைத்துக் கற்பதுக்கைகளிலும் முதுமக்கள் தாழிகள் வைக்கப் பெற்றுள்ளன. அவற்றில் கருப்பு-சிவப்புப் பானை ஓடுகள் காணப்படுகின்றன. இது தமிழகம் முழுவதும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப் பகுதியில் (பொ.ஆ.மு.1000 – பொ.ஆ.மு.300) பெருங்கற்காலப் பண்பாடு பரவியிருந்ததை உறுதிப்படுத்துகின்றது.

துணைநின்றவை

  • இளங்கோ சி., 2011, “பெருங்கற்காலத் தமிழ்ச்சமூகம்-தொல்லியல் தரவுகளை முன்வைத்து, புதிய பனுவல்(தொகுதி-3), சென்னை.
  • காசிநாதன் நடன., 2010, “தமிழக நில அகழாய்வுகள்”, உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு, கோவை.
  • குருமூர்த்தி செ., 2010, “பழம்பானைக் குறியீடுகளும் தமிழர் பண்பாடும்”, உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு, கோவை.
  • வையாபுரிப் பிள்ளை எஸ்.(பதி.), 1967, சங்க இலக்கியம் – பாட்டும் தொகையும், பாரிநிலையம், சென்னை.
  • சதாசிவ பண்டாரத்தார் தி.வை., , 2009, பாண்டியர் வரலாறு, செண்பகா பதிப்பகம், சென்னை.
  • சீனிவாசன் இரா., 2011, “சிந்துவெளிக் குறியீடுகளை ஒத்த குறியீடுகள் வேலூர் மாவட்டத்தில் கண்டுபிடிப்பு”, புதிய பனுவல் ஆய்விதழ்(தொகுதி-3, இதழ்-4), சென்னை.
  • பவுன்துரை இராசு., ,2009, பண்டைய தமிழக வரைவுகளும் குறியீடுகளும், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், தரமணி, சென்னை.
  • பாலாஜி க., ,2013, பெருங்கற்காலப் பண்பாடு, காவ்யா பதிப்பகம், சென்னை.
  • …………….., 2015, “பெருங்கற்காலத் தமிழ்ச்சமூகமும் தமிழி எழுத்துப் பொறிப்புகளும்”, இனம் – தமிழ் இணைய ஆய்விதழ்(ஆகஸ்ட்), கோயம்புத்தூர்.
  • மதிவாணன் இரா., 2010, “சிந்துவெளித் தமிழ் எழுத்துகள்”, உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு, கோவை.
  • மாதையன் பெ., 2010, சங்க இலக்கியத்தில் வேளாண் சமூகம், நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், சென்னை.
  • ராஜ்கௌதமன், 2009, ஆகோள் பூசலும் பெருங்கற்கால நாகரிகமும், தமிழினி பதிப்பகம், சென்னை.
  • ராஜன் கா., 2010, தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், தரமணி, சென்னை.
  • விசய வேணுகோபால் கோ., 2011, “தமிழகத்தின் எழுத்துவழக்கம் அசோகன் காலத்திற்கும் முந்தையது”, மணற்கேணி ஆய்விதழ்(நவம்பர்-டிசம்பர்), தஞ்சாவூர்.

…….

பின்னிணைப்புப் படங்கள்

படம்-1 கற்பதுக்கை

படம்-2 கற்பதுக்கை , சாய்ந்த நிலையில் முதுமக்கள் தாழி

 

படம்-3 கற்பதுக்கை பக்கவாட்டுப் பகுதி

 

படம்-4 கற்பதுக்கையுடன் முதுமக்கள் தாழி

படம்-5 கற்பதுக்கையும் தாழியும்

 

படம்-6 பெருங்கற் பதுக்கைகள்

 

படம்-7 கற்பதுக்கைக்குக் கீழே முதுமக்கள் தாழி

 

படம்-8 கலயம், சிறுகலயம்

 

படம்-9 கருப்பு-சிவப்பு நிறப் பானைகள்

படம்-10 கலயத்துடன் முதுமக்கள் தாழி

 

படம்-11 தாங்கி [மண் பிரிமனை]

படம்-12 வட்டில் இவ்விரு பொருட்களும் மாணவர் இர.தியாகராசன் கள ஆய்வில் கண்டறிந்தது.

படம்-13 குறியீடு உள்ள பானை ஓடு

படம்-14 சூதுபவளம்

படம்-15 துளையமைந்த சூதுபவளம்

படம்-16 முதுமக்கள் தாழிகள்

படம்-17 அருகருகே அமைந்த இரு முதுமக்கள் தாழிகள்

படம்-18 மனித எலும்பு மற்றும் பற்கள்

…..

முனைவர் . பாலாஜி,

தமிழ் உதவிப்பேராசிரியர்,

பூ.சா.கோ. கலை அறிவியல் கல்லூரி,

கோயம்புத்தூர் – 641 014.

[email protected]