Abstract: Some Kind of tantric songs are available in Eastern part of India (Bihar, Odisha, Assam, and west Bengal) which were written between the period of 1050-1200. This Easy concentrates to introduce the tantric songs to the Tamil Researchers. Haraprasad Sastri (1853 – 1931) who was working as a librarian in Asiatic society was used to go Nepal for Official work. In the third time of his visit (1907) he found some tantric songs manuscript  which was translated to Nepali in 14th century. Haraprasad Sastri himself published the manuscript on 1916 in the original language of the manuscript— Apabhramsa which is origin language of the Mithila, Assam, Bihar, Orissa and Bengal.  Fifty songs are available now. But Scholars tell that It would have been more than fifty. These songs are called in various names like Charyachaya, bhoudha Gana O dhoka, charyakeeththi. These songs were written by twenty four saint poets. The Songs Itself has the poet’s name in the last line.  These songs are written on Buddhist traditions of Tantra. Some kind of continuation of the tantric tradition can be traceable in vaishnava tantric songs of Bauls.

இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதிகளில் (பீகார், ஒடிஸா, அஸ்ஸாம், மேற்கு வங்காளம்) கி.பி.1050-1200 இடைப்பட்ட காலக்கட்டத்தில் இயற்றப்பெற்ற ஒருவகையான மறைத்தன்மை பொருந்திய பாடல்களே தாந்திரீகப் பாடல்கள் என்று அழைக்கப்பெறுகின்றன. இப்பாடல்களைத் தமிழ் ஆய்வுப்பரப்பிற்கு அறிமுகம் செய்யும் நோக்கம் கொண்டே இக்கட்டுரை எழுதப்பெறுகிறது.

இக்கட்டுரைக்கான முதன்மைத் தரவுகள் இரண்டு ஆகும். அவையாவன: தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட வங்காள இலக்கிய வரலாற்று நூலில் உள்ள ‘பண்டைக்கால வங்காளிக் கவிதையும் மறைஞானமும்’ என்ற கட்டுரையும் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பெற்றுள்ள இந்த மறைஞானப் பாடல்களும் (கையெழுத்துப் பிரதி வெளியிடப்படாதது) ஆகும். மேலும், இப்பாடல்கள் குறித்து ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்திருக்கிற ஆய்வாளருக்குக் கிடைத்த நூல்கள், கட்டுரைகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு இக்கட்டுரை வடிவமைக்கப்பெறுகிறது.

நூல் கிடைத்த வரலாறு

மகாமகோபாத்யாய ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரி (Mahamahopaadhyaaya Haraprasad Sastri)* அவர்கள் வங்காளத்தின் ஆசிய சமூக (Asiatic Society) நூலகத்தின் நூலகராகப் பணியாற்றினார். இவர் வங்காள மொழியின் பழமையான கையெழுத்துச் சுவடிகளைச் சேகரிக்கும் பொருட்டு 1897, 1898 ஆகிய இரண்டு ஆண்டுகளிலும் நேபாளம் சென்றார். அப்போதுதான் அவரால் சமஸ்கிருதம், பாலி  ஆகிய மொழிகளில் எழுதப்பெற்ற பல நாட்டுப்புறக் கதைகளையும் சேகரிக்க முடிந்தது. மூன்றாவது முறையாக 1907-ஆம் ஆண்டு மீண்டும் நேபாளத்திற்குச் சென்றார். அங்கு நேபாள நீதிமன்ற நூலகத்தில் கையெழுத்துப் பிரதிகள் (ஓலைச்சுவடிகள்) பல பாதுகாத்து வைக்கப்பட்டு இருப்பதையும் அவற்றில் சில மறைஞானப் பாடல்களும் அவற்றுக்கான விளக்க உரையும் இருந்ததைப் பார்வையிட்டார். இப்பாடல்கள் அனைத்தும் 14-ஆம் நூற்றாண்டில் திபெத்திய மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பெற்ற மொழிபெயர்ப்புப் பாடல்களாகும். அங்குத்தான்  12.8×0.9 inches அளவுள்ள இன்று கிடைக்கும் ‘சரியகீத்தி’(Caryagiti), ‘சரியபதா’(The Charyapada), ‘சரியகீத்தி கோசா(Caryagiti Kosa)’, ‘புத்த கானா ஓ தோகா பாடல்கள் (Baudha Gana O Doha & Baudha Songs And Dohas)’, ‘ஆச்சாரியா சர்யாச்சயா’(Ascharya  Charyachaya), ‘சரியபத்’(Charyapad) எனப் பலவாறு அழைக்கப்பெறும் நூலின் ஓலைச்சுவடிகளையும் கண்டார். பின்பு அவரே அந்நூலை பாங்கியா சாகித்திய பரிசத்(Bangiya Sahitya Parishad) என்ற நிறுவனத்தின் மூலம் 1916 -ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார்.

மொழி

ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரி தனது பெளத்த கானா ஓ தோகா** புத்தகத்தின் அறிமுகத்தில் இம்மொழிக்கான பெயரை சந்திய பாஷா (Sandhya – bhasha) என்று குறிப்பிடுகிறார். இதன் பொருள் ஒளிரும் மொழி என்பதாகக் கொள்ள வேண்டியதாகிறது. மேலும், இதற்கான பொருளாக ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரி ‘பாதி ஒளிரும் பாதி இருள் நிறைந்த மொழி’ (ālo ā dhāri) எனும் பொருளிலேயே பயன்படுத்தியிருக்கிறார். ஆனால், புதிரான இம்மொழியானது சமஸ்கிருதத்தின் ஒரு வடிவம். இதனை முனிதத்தா இப்பாடல்களுக்கு எழுதிய உரையின் வழியும் எடுத்துக்காட்டுகிறார். மேற்கூறியவற்றை விளக்கி விதுசேகர சாஸ்திரி(Vidhushekhara Shastri) புத்த ஆவணங்களின்வழி இம்மொழியானது சமஸ்கிருதத்தின் ஒரு வடிவம் என்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.[1]

ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரியார் சந்திய பாஷா என்பதைப் பாடல்களுக்கான பொருள் விளக்க அடிப்படையில் சமஸ்கிருதத்தின் வடிவம் என்றாலும் அது பழைய வங்காள மொழியின் முன்வடிவம் என்றே குறிப்பிடுகிறார். இதனை எஸ்.கே.சட்டர்ஜி, டி.முகர்ஜி இருவரும் ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்; மேலும், டி.முகர்ஜி பழைய பீகாரிலோ, ஒடிய மொழியிலோ எழுதப்பெற்றிருக்கலாமென்றும் கூறுகிறார். எஸ்.ஜா என்பவர் அப்பாடல்களில் வங்காள மொழியைவிட, பழைய மைத்திலி மொழியினுடைய கூறுகள் அதிகம் உள்ளதைச் சுட்டுகின்றார்.[2]

பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பெற்றது, இப்பாடல்கள் மத்திய ஆரிய-இந்திய மொழிகளில் ஒன்றான அபப்ரன்ச மொழியில் (Apabhransa language) இயற்றப்பெற்றது என்பதாகும். இது சமஸ்கிருத மொழியின் திரிந்த வடிவம் என்றும் கருதுகின்றனர். இந்த அபப்ரன்ச மொழியானது கிழக்கிந்தியாவின் (மிதிலா, அசாம், பீகார், ஒடிசா, வங்காளி (Mithila, Assam, Bihar, Orissa and Bengal) மொழிகளுக்கு முந்து வடிவமாகும்.

காலம்

இப்பாடல்கள் எப்போது பாடப்பட்டவை என்பதை உறுதியாகக் கூறுவதற்கு இல்லை என்றாலும் கி.பி.1050-1200 இடைப்பட்ட காலத்தில்தான் இருந்திருக்க முடியும் என்று சுகுமார் சென் குறிப்படுகிறார்.[3] இப்பாடல்களின் அமைப்பு முறையில் அமைந்த இரண்டு பழம்பாடல்களின் சிதைந்த வடிவம் பழைய குஜராத்தி, இராஜஸ்தானி, மராத்தி கலந்த மொழி வடிவத்தில் கிடைக்கின்றது. இப்பாடல்கள் இரண்டும் கி.பி.1130 காலக்கட்டத்தில் சாளுக்கிய ஆட்சியில் தொகுக்கப் பெற்றவையாகும். இதனைக் கொண்டே சுகுமார் சென் மேற்கூறிய காலத்தை வரையறை செய்கிறார். இப்பாடல்கள் ஒடியமொழிப் படைப்பாளர் சரளாதாசர் காலத்திற்கு முற்பட்டவை என்று ஒடிய இலக்கிய வரலாற்று நூல்கள் கூறுகின்றன. புத்த தாந்திரீகப் பாடல்கள் எனும் தலைப்பில் விரிவான முறையில் சர்யபதா பாடல்களை ஆராய்ந்த பென் கவர்னே, இப்பாடல்களை 8-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 12-ஆம் நூற்றாண்டு வரை வாழ்ந்த  ‘நாத சித்தர்களால்’ (Natha Siddhas) இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்ற இராகுல் சாங்கிருத்தியாயன் கூற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், இக்கூற்று வெறுமனே பொதுவான வரையறை என்று கூறி, பின்னர்த் தானும் அதே முடிவிற்கு வருகிறார். அதாவது, இப்பாடல்கள் அனைத்தும் கி. பி. 1200க்கு முன்பாகத்தான் இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்கிறார். இவர் இப்பாடல்களை இயற்றிய ஆசிரியர்களின் காலத்தின் அடிப்படையில் இப்பாடல்களின் காலத்தையும் வரையறை செய்கிறார்.

இக்காலக்கட்டப் பாடல்களைப் பொதுவாக இஸ்லாமியர்கள் கிழக்கிந்தியாவை ஆக்கிரமிக்காத இடைக்காலப் பாடல்கள் எனும் அடிப்படையிலும் புரிந்து கொள்ளலாம். ஏனெனில், இப்பாடல்களில் அரபு, பார்ஸியன் மொழிகளின் தாக்கம் இல்லை என்பதாக பென் கவர்னே குறிப்பிடுகிறார். மேலும், இப்பாடல்கள் இரண்டு அல்லது மூன்று தலைமுறை ஆசிரியர்களின் தொகுப்பு என்பதும் புலனாகிறது. நான்கு தலைமுறையாகக் கூட இயற்றி, பின் தொகுக்கப்பட்டு இருக்கலாம் என்பதாக சுகுமார் சென் குறிப்பிடுகிறார்.[4] இப்பாடல்கள் கி.பி 6-ஆம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகுதான் இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும். கி.பி 5, 6–ஆம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகுதான் புத்தமதத்தில் மகாயானம் என்ற பெரும் பிரிவு தோன்றியது.[5] மகாயான பெளத்தத்தின் தோற்றத்திற்குப் பிறகுதான் இம்மறைஞானப் பாடல்கள் இயற்றப்பட்ட வஜ்ராய்ன புத்தத் தத்துவம்(யோகாசாரம்) தோற்றம் பெற்றிருக்கிறது.

எழுதப்பட்ட நிலப்பகுதி

இப்பாடல்கள் எந்தெந்த மொழிகளுக்கானது என்பதில் இருந்தே இவை எந்நிலத்திற்குச் சொந்தமானது என்பதை வரையறை செய்யலாம். மைதிலி, வங்காளம், ஒடிசா, அசாமி போன்ற கிழக்கிந்திய மொழிகள் வழங்கும் இன்றைய இந்தியா, நேபாளம், வங்கதேசம் ஆகிய நாடுகளைச் சொல்லலாம். மேலும், இம்மூன்று நாடுகளின் இலக்கிய, சமய, பண்பாட்டு மரபுகளுக்கும் சொந்தமானது.

பாடல்களின் எண்ணிக்கை

இன்று ஐம்பது பாடல்கள் கிடைக்கின்றன. ஆனால், அவை ஐம்பதிற்கும் மேல் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதாகவும் குறிப்பிடப்படுகின்றது. முதலில் இந்நூல் ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரியால் கையெழுத்துப் பிரதியாக நேபாள அரசு நூலகத்தில் கண்டெடுத்த போது நாற்பத்தெட்டு (48) பாடல்கள் மட்டுமே கிடைத்தன. மீதம் இரண்டு பாடல்கள் திபெத்திய மொழிபெயர்ப்பில்தான் கிடைத்தன. மேலும், பல பாடல்கள் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை உரைக்கு மேற்கோள்களாக அமைந்த பாடல்கள்வழி அறிய முடிவதாக இலக்கிய வரலாற்று நூல் சுட்டுகிறது.

சுவடியைப் பதிப்பித்த ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரி முதலில் 46 முழுமையான  பாடல்களையும் முழுமையடையாத ஒரு பாடலையும் பதிப்பித்திருந்தார். உண்மையில் சுவடியானது இரண்டு பக்கங்களும் எழுதப்பட்ட 69 ஏடுகளைக் கொண்டிருந்தது. ஐந்து ஏடுகள்(35-38, 69) இல்லாமல் இருந்தன. தொலைந்து போன ஐந்து ஏடுகள், மூன்று முழமையான பாடல்களையும் ஒரு பாடலில்(23-வது பாடல்) இறுதி இரண்டு அடிகளையும் கொண்டிருந்தன. தொலைந்த பாடல்கள் எல்லாமே திபெத்திய மொழிபெயர்ப்பில் இருந்திருக்கின்றன. இங்குப் புலப்படுவது மூலப்பிரதி நெடுங்காலமாக ஐம்பது பாடல்களைக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும் என்பதாகும்.

பெயர்க்காரணம்

இம்மறைஞானப் பாடல்கள்  சர்யாச்சயா (Charyachaya) ‘பெளத்த கானா ஓ தோகா¥, ‘சரியகீத்தி’, ‘சரியப்பதா’ என்றும் பலவாறு அழைக்கப்படுகின்றன. இப்பாடல்களை முதன்முறையாக 1916-இல் பதிப்பித்த ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரி இப்பாடல்களுக்கு “ஆயிரமாண்டு பழைய வங்காள மொழியின் பெளத்த கான ஓ தோகா” (Hajar Bachhare purana bangala bhasay bauddha gan o doha) எனும் தலைப்பில் வெளியிட்டார். இத்தலைப்பின்வழி இப்பாடல்கள் குறித்து ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரி கொண்டுள்ள இரண்டு புரிதல்கள் விளங்குகின்றன. ஒன்று இப்பாடல்களின் மொழி பழைய வங்காளம் என்றும், பாடல்களின் பொருண்மை பௌத்த மதம் சார்ந்தது என்றும் புலனாகிறது.

ஆசிரியர்கள்

          மொத்தம் உள்ள ஐம்பது பாடல்களை 24 ஆசிரியர்கள் (பின்னிணைப்பு-1) இயற்றியிருக்கிறார்கள். பாடல்களின் இறுதி அடியில் அப்பாடல்களின் ஆசிரியர் யார் என்ற குறிப்பும் இடம்பெற்றுள்ளதைக் காணலாம்.

எகா:

மூலம் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு
কাআ তরুবর পঞ্চ বি ডাল।

চঞ্চল চীএ পইঠো কাল।। [ধ্রু]।।

দিট করিঅ মহাসুহ পরিমাণ।

লুই ভণই গুরু পুচ্ছিঅ জাণ।। [ধ্রু]।।

সঅল সহিঅ কাহি করিঅই।

সুখ দুখেতেঁ নিচিত মরিআই।। [ধ্রু]।।

এড়িএউ ছান্দক বান্ধ করণক পাটের আস।

সুনু পাখ ভিতি লাহু রে পাস।। [ধ্রু] ।।

ভণই লুই আম্‌হে সাণে দিঠা।

ধমণ চমণ বেণি পান্ডি বইণ।। [ধ্রু]।।

 

உடலானது ஐந்து கிளைகள் கொண்ட நேர்த்தியான மரம் போன்றது.

இருள் ஓய்வற்ற மனதை அடைகிறது.

பேரின்பத்தின் பண்பு வலிமை என லூயி கூறுகிறார்.

குருவைக் கேட்டலின்வழி அறி.

ஏன் ஒருவன் தியானம் செய்ய வேண்டும்?

நிச்சயம் இன்பமோ துன்பமோ ஒன்று இறக்க வேணடும்.

பொய்யான நம்பிக்கையில் கட்டுதலையும் இறுக்குதலையும் ஒதுக்கி வை.

வெற்றிடத்தின் இறக்கைகளைத் தழுவு.

லூயி கூறுகிறார்: நான் இதைத் தியானத்தினால் கண்டடைந்தேன்.

உள்ளிழுத்தலும் வெளிவிடுதலும் இரண்டு குந்துமணை (நாற்காலி) அமைந்திருக்கின்றன.

சர்யா பாடல்களில் மூன்று பாடல்களைப் பாடிய புலவர்களின் பெயர்களை அறிவதற்கில்லை. அவற்றின் ஆசிரியர்களை வீணா(17), சவரா(28) என உரையாசிர்களின்வழி அறியமுடிவதாக சுகுமார் சென் குறிப்பிடுகிறார்.[6] மேலும், ஆசிரியர்கள் இயற்றியதாகக் கூறப்பெறும் பாடல்களில் ஆசிரியர்களின் மாணவர்களும் கூட இயற்றி, ஆசிரியர்களின் பெயர்களைச் சேர்த்திருக்கலாம் என்றும் கூறுகிறார். பென் கவர்னே எட்டு ஆசிரியர்கள் இத்தொகுதியில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட பாடல்களை இயற்றியிருப்பதாகக் கூறிப்பிடுகிறார்.[7] ஆனால், சுகுமார் சென் நான்கு புலவர்கள் மட்டுமே ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட பாடல்களை இயற்றியிருக்கக் கூடும் என்கிறார்.[8]

எப்படியாயினும் வேறுபட்ட காலத்தில் வாழ்ந்த ஆசிரியர்கள் பலரின் தொகுப்பு இந்நூல் என்பது தெளிவாகிறது. மேலும், ஆசிரியர்கள் சிலரின் பாடல்கள் ஒன்றிற்கு மேலும் உள்ளன. ஆசிரியர்கள் சிலரின் மாணவர்களும் பாடல்களை இயற்றியுள்ளனர் என்பதும் தெளிவாகிறது. (பெளத்த கானா ஓ தோகா பாடலுக்கான ஆசிரியர் பெயர், பாடல் எண்களுக்காண அட்டவணை பிண்ணிணைப்பு: 1 -இல் கொடுக்கப்பெற்றுள்ளது.)

மதம் சார்ந்த பிண்ணனி

இந்த யோகாசாரத்தின் வழிநெறியாக, தாநத்ரீகமெனும் வைஜ்ராயன பௌத்தப் பின்னணியோடு இப்பாடல்கள் இயற்றப்பெற்றதாகும். ஹரப்பிரசாத் சாஸ்திரி இப்பாடல்களைப் பதிப்பிக்கும் போதே பெளத்த கான ஓ தோகா எனும் தலைப்பைக் கொண்டே பதிப்பித்திருக்கிறார் என்பதை இங்குச் சுட்ட வேண்டியுள்ளது. பென் கவர்னேவும் (Anthology of Buddhist Tantric songs) இப்பாடல்களை பௌத்தம் சார்ந்த மதப் பின்னணி என்றே குறிப்பிடுகிறார். இவருக்கு முன் ஆராய்ந்த முன்னாய்வுகளில் பெரும்பான்மை பௌத்த மதப் பிண்ணனியையே சுட்டுகின்றன. இதனை பென் கவர்னே குறிப்பிடும் முன்னாய்வின்வழிக் காணமுடிகிறது.

சுகுமார் சென் இப்பாடல்களின் மதப் பின்னணியை மூன்றாக வகைப்படுத்துகிறார்.

  1. பௌத்தமத தாந்திரிகப் புலவர்கள்
  2. தாந்திரிக ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றிய சைவப் புலவர்கள்
  3. தாந்திரிக ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றிய வைணவப் புலவர்கள்

இவ்வகைப்பாட்டை அவர் பாடல்களில் உள்ள சொற்களைக் கொண்டு இது பௌத்த மதத்தோடு தொடர்புடையது. இது சைவத்தோடு தொடர்புடையது என வகைபடுத்திப் பிரிக்கிறார். இறுதி விவாதத்தில் இப்பாடல்களை எழுதிய பெரும்பான்மையான புலவர்களில் ஸகஜாயனம் எனும் புத்த மதத்தின் தாந்திரிகப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார்.

தத்துவம் சார்ந்த பிண்ணனி                                                                         இப்பாடல்கள் எம்மதப் பின்னணியோடு எழுதப்பட்டவை எனபவற்றில் ஆய்வாளர்களுக்குள் வேறுபாடு இருப்பினும் தாந்திரீக தத்துவப் பின்னணி என்பதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருப்பதாக அறிவதற்கில்லை.

பௌத்த மதத்தின் வஜ்ராயினப் பிரிவின்µ தாந்திரிகப் பின்னணியில் இப்பாடல்கள் இயற்றப்பெற்று இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. வைஜ்ராயன பௌத்தம் என்பது இடைக்காலத்தில் மத்திய இந்தியா பகுதிகளில் தந்திரங்களையும் இரகசிய மந்திரங்களையும் நம்பக்கூடிய, அதைப் பின்பற்றக்கூடிய ஓர் இயக்கம் தோற்றம் பெற்று, அது கிழக்கிந்தியா வழியாகக் கிழக்காசிய பகுதிகளுக்குப் பரவியது. இப்பிரிவு மகாயானத்தின் ஒரு பிரிவாகக் கருதப்பட்டாலும் மற்ற இரண்டு பிரிவுகளாக மஹாயானம் ஹீனயானம் ஆகியவற்றிற்கும் வஜ்ராயனத்திற்கும் உள்ள முக்கிய வேறுபாடே தந்திர பயிற்சி முறையே ஆகும். இந்த தாந்திரீகப் பயிற்சி நான்கு வகைகளில் பின்பற்றப்படுகிறது.

குரு யோகம் : ஆசிரியர் தன்னுடைய மாணவனுக்கு மந்திரங்களை இந்த யோகத்தின்போது கற்றுத் தரலாம். இதன் முக்கியமான கூறு மறைபொருள்வாதம் ஆகும். மறைபொருள் வாதத்தின் படி போதனைகள் ஆசிரியரிடமிருந்து நேரடியாக மாணவக்குக் கற்றுத்தரப்பெறும். நூல் வாயிலாகவோ அல்லது பிற முறையிலோ அதைக் கற்றுத்தரலாம். இப்படிப் பல தந்திரமுறைகள் மறைமுகமாக வைக்கப்பெற்றிருக்கின்றன. எனினும், சில வஜ்ராயன ஆசிரியர்–மாணவர் மரபில் மட்டுமே இந்த முறைகளுக்குப் பொருள் உள்ளதையும் இதற்கு வெளியே இவை பொருளற்றவையாக உள்ளதையுமே இந்த மறைமுகப் போதனை என்ற குறிப்பால் உணர்த்துகிறது. மேலும், இந்த மறைமுக தந்திர முறைகளை முறையாகக் கற்காவிடின் கற்பவருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கலாம் எனவும் கருதப்பெறுகிறது.

வஜ்ராயனத்தின்படி, மரணம், உடலுறவு, கனவு மற்றும் இதைப்போன்ற பிற நிலைகளில் உடலும் மனமும் ஒருவகை நுட்பமான நிலையில் இருக்கின்றன. ஆகவே, முறையான பயிற்சி வழியில் மேம்பட்ட தந்திர சாதகம் செய்பவர்கள் இந்த நிலையினைப் பயன்படுத்தி நடுநிலையை (மைய நீரோட்டத்தை) முறையாக முற்றிலும் மாற்ற இயலும். வஜ்ராயன மரபின்படி, ஒருவர் சில நுட்பங்களைக் கையாளவதன்வழி ஒரே பிறப்பில் போதிசித்தநிலையை அடைய இயலும்.

தேவதா யோகம்: இந்து தந்திரத்தில் மிகவும் அடிப்படையான ஒன்றாகும். இதில் ஒருவர் தன்னையே யிதமாக± கருதிக்கொண்டு தியானம் செய்வர். இந்த யோகத்தின்வழி தியான மூர்த்தியும் தானும் ஒன்று என்பதை ஒருவர் அறிகின்றார்.

மேலும், மரண யோகம், இணைதல் யோகம் ஆகியனவும் தந்திர முறைகளாகச் சுட்டப்படுகின்றன (யோகமுறைகளை விரிவாக விளக்க வேண்டியதில்லை.)

பாடல் அமைப்பு முறை

பெரும்பாலும் எல்லாப் பாடல்களும் ஈரடிப் பாடல்களாக அமைந்துள்ளன. பாடலைப் பாட வேண்டிய இராக தாளங்கள் (பின்னிணைப்பு:2) பாடலின் தலைப்பில் தவறாமல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. பாடல் ஆசிரியரின் பெயர் இறுதி இரண்டு அடிகளில் கொடுக்கப்பெற்றுள்ளதை முன்பே சுட்டினோம். ஒவ்வொரு பாடலும் பத்து அடிகளைக் கொண்ட ஐந்து ஈரடிப் பாடல்கள் ஆகும். இரண்டாவது ஈரடிப் பாடல் பல்லவியாக மீண்டும் மீண்டும் வழங்கப்பெறும். மூன்று பாடல்கள் மட்டும் பதினான்கு அடிகளாக உள்ளன. இப்பாடல்கள் ஹிந்தி இராஜஸ்தானி – குஜராத்தி மொழிகளில் வழங்கும் சௌபயீ எனும் செய்யுள் வகைமையோடு தொடர்புடையனவாக இருக்கலாம் என சுகுமார்சென் கருதுகிறார். தொடக்கத்தில் ஒவ்வொரு ஈரடியும் அசை அடிப்படையில் பிரிக்கப்பெற்றன. 15 அல்லது 16 அசைகளாகப் பிரித்து எட்டாவது அசைக்குப் பிறகு ஒரு நிறுத்தம் கொண்டு படிக்க கூடியவனாக அமைந்துள்ளன.

 

மூலம் எழுத்துப்பெயர்ப்பு
এক সে শুন্ডিনী দুই ঘরে সান্ধঅ ।

চীঅণ বাকুলঅ বারুণী বান্ধঅ ।। [ধ্রু] ।।

ஏக ஸே ஸு²ன்டி³னீ து³இ க⁴ரே ஸாந்த⁴அ |

சீஅண பா³குலஅ பா³ருணீ பா³ந்த⁴அ ||  [த்⁴ரு] ||

பின்னர், அசை முறை கைவிடப்பெற்று மாத்தரை அமைப்பு முறைக்கு மாற்றப்பெற்றது. இது வங்காளத்தின் சிறப்புடையதாகப் பிற்காலத்தில் கருதப்பெற்ற திரிபதிβ அமைப்புப் பாடல்களாக உருமாறித் தோன்றின. இப்பாடல்களில் ஒவ்வோர் ஈரடியிலும் 25 அல்லது 26 மாத்திரைகள் காணப்பெறுகின்றன.

பாடுபொருள்

இப்பாடல்களின் பாடுபொருள் முன்பு குறிப்பிட்டது போன்று, மறைபொருள் தன்மையைக் கொண்டிருக்கின்றன. புற அமைப்பில் வாசிக்கும்போது ஒரு பொருளைக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், உண்மையில் பாடலை எழுதிய ஆசிரியர்கள் அதற்குள் ஒரு மறைபொருளை மறைத்து வைத்திருப்பதாக அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். சான்றிற்கு:

இரு அறைகளில் நுழைகிற கள் தயாரிக்கும் பெண்மணி

ஒருவள் இருக்கிறாள்.

அவள் சிறந்த மரப்பட்டைகள் கொண்டு திராட்சை ரசத்தை

நொதிக்கச்செய்கிறாள்.

என்னை அசைக்காமல் பிடி, ஷாஹஜா பிறகு திராட்சை ரசத்தை

நொதிக்கச்செய்.

ஆகையால் உன்னுடைய தோள்கள் திடமாகப் பிடிக்கப்படுகின்றன.

மற்றும் உன்னுடைய உடல் வயதடைதலில் இருந்தும் இறப்பில் இருந்தும்

விடுவிக்கப்படுகிறது.

பத்தாவது அறையின் மீது குறியீடு பார்க்கப்பெறும் போது

உள்ளே நடக்க முடிந்த ஆனால் வெளியேற முடியாத வாடிக்கையாளன்.

ஒரு சிறிய மட்பாண்டம். சிறிது என்பது அதன் முனைத்துவாரம்

கவனமாய் ஊற்று, திடமாய் பிடி, விருபா சொல்கிறார்.

இப்பாடலைப் புற அடிப்படையில் புரிந்து கொள்வதிலேயே சிக்கல் எழுகிறது. இதில் பல குறிப்புச் சொற்கள் மக்கள் பயன்படுத்தும் மொழியிலேயே இருக்கின்றன. (திராட்டை ரசம், மரப்பட்டை, பத்து அறைகள், போன்ற பல) இவற்றிற்கு இச்சித்தர் மரபுத் தொடர்ச்சியில் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே மறைத்து வைக்கப்பெற்றுள்ள மறைபொருள் வெளிப்படும்.

இன்றைய வரையிலான தொடர்ச்சி

இப்பாடல்களின் தொடர்ச்சி நிலை இன்று வரையிலும் பித்தர் எனப் பொருள்படும் பவுலர்கள் வங்காளப் பகுதிகளில் வாழும் வைணவ தாந்திரீகர்களின் பாடல் வடிவில் பெரிதும் ஒத்து அமைகிறது. அமைப்பு முறையிலும் பெரிய வேறுபாடு இல்லாமல் உள்ளது.

சர்யபதா பவுலர் பாடல்
রাগ: গুঞ্জরী          রচয়িতা: চাটিল্ল পা

 

ভবণই গহণ গম্ভীর বেগেঁ বাহী।

দুআন্তে চিখিল মাঝেঁ ন থাহী ।। [ধ্রু] ।।

ধামার্থে চাটিল সাঙ্কম গটই।

পারগামী লোঅ নিভর তরই ।। [ধ্রু] ।।

ফাডিডঅ মোহতরু পটি জোড়িঅ।

আদঅদিট টাঙ্গী নিবাণে কোহিঅ ।। [ধ্রু] ।।

সাঙ্কমত চড়িলে দাহিণ বাম মা হোহী।

নিয়ডডী বোহি দূর ম জাহী ।। [ধ্রু] ।।

জই তুম্হে লোঅ হে হোইব পারগামী।

পুচ্ছিতু চাটিল অনুত্তরসামী ।। [ধ্রু] ।।

 

শিরোনামঃ খাঁচার ভিতর অচিন পাখি
লালনগীতিখাঁচার ভিতর অচিন পাখিকেমনে আসে যায়

তারে ধরতে পারলে মন বেড়ি

দিতাম পাখির পায়ে।

আট কুঠুরী নয়

দরজা আটা মধ্যে মধ্যে

ঝরকা কাঁটা

তার উপরে সদর কোঠা

আয়না মহল তায়ে।

কপালের ফের নইলে কি আর

পাখিটির এমন ব্যবহার

খাঁচা ভেঙ্গে পাখিয়ামার কোন খানে পালায়।

মন তুই রইলি খাঁচার আসে

খাঁচা যে তোর কাঁচা বাঁশের

কোন দিন খাঁচা পড়বে খসে

ফকির লালন কেঁদে কয়।

வாழ்க்கையின் ஆறு, இருளும் ஆழமும், கொண்டது.

 

வேகமாக ஒடும் ஆற்றின் கரை மருங்கும் சேறு நிறைந்தது,நடுப்பகுதி அளவற்ற ஆழமானது.

 

சடில்லா தர்மத்தின் பாலத்தை கட்டியுள்ளார்.

 

விருப்பம் கொண்டோர் நம்பிக்கையின் துணைகொண்டு பாலத்தைக் கடக்கலாம்.

 

துறத்தலால் கோடாரியைக் கூராக்கி மாயையின் மரத்தைப் பிளந்து பலகைகளை இணை.

 

பாலத்தை ஏறுமிடத்து வலப்பக்கமும் போகாதே இடப்பக்கமும் போகாதே.

 

போதி உன் அருகில், தொடர்ந்து எங்கும் போகாதே

 

உங்களில் பாலத்தின் மறுபக்கத்தை அடைய விரும்புபவர்கள் சட்டில்லாவைக் கேளுங்கள் அவர் மிகச்சிறந்த குரு.

 

கூட்டிற்குள் பெயர்தெரியாத பறவை எப்படி வருகிறது போகிறது.

 

பிடிக்க முடிந்தால் அதை என் மனதின் காலில் விலங்கிடுவேன்.

 

எட்டு அறைகள் ஒன்பது மூடிய கதவுகள், ஜன்னல்கள் இடையிடையே

அதன் மேலே கண்ணாடி மாளிகை முக்கிய அறையாக உள்ளது

விதி அப்படித்தான் இல்லாவிட்டால் பறவை ஏன் இவ்வாறு நடந்து கொள்ளப் போகிறது.

என் அன்பிற்கினிய பறவையே கூண்டை உடைத்துக்கொண்டு எங்கேயும் எந்த நேரமும் பறக்க முடியுமா

ஒ மனமே, பச்சை மூங்கிலால் வேயப்பட்ட ஆசைக் கூண்டில் கலந்து விட்டாய்,

ஒருநாள் கூடு உடையும் லலோன் ப்கிர் அழுகிறார்

 

ஒப்பீடு

சித்தர் என்ற சொல்லுக்கு  (புத்தி) சித்தி பெற்றவர் என்பது பொருளாகும். உலகம் முழுதும் தத்துவார்த்த பொருள்விளக்கத்தோடு சாமானிய மக்களிடம் இருந்து விலகி உயர்ஞான நிலையில் மக்கள் சிலர் காலந்தோறும் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் பல்வேறு காலக்கட்டங்களில் வாழ்ந்தவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். தமிழில்கூட, அகத்தியர் தொடங்கி பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த குணங்குடி மஸ்தான் சாகிபு (1792–1838) வரை சித்தர் பட்டியல் நீள்கிறது. ஆனால், தலையாய சித்தர்களாகப் பதினெட்டு பேர் மட்டுமே குறிக்கப்பெறுகின்றனர். தமிழில் சித்தர் இலக்கியங்கள் குறித்த அடிப்படைப் புரிதல் உள்ளமையாலும் அவற்றில் பாடுபொருள் குறித்த பொதுவான புரிதல் கொண்டு நோக்குமிடத்து கிழந்திந்திய மறைஞானப் பாடல்களைத், தமிழ்ச் சித்தர் பாடல்கள் முதலியவற்றோடு ஒப்பிட்டு விளக்கலாம்.

இப்பகுதி ஒப்பீட்டுக் கூறுகளை மட்டுமே சுட்டிக்காட்டுகின்றது. ஒரு விரிந்தநிலை ஒப்பீடாக அமையவில்லை என்பதையும் இங்குச் சுட்ட வேண்டியுள்ளது.

கீழுள்ள இரண்டு சித்தர்களின் (குதம்பை, அகப்பேய்) இரண்டு பாடல்களை மட்டும் சுட்டி பொதுத் தன்மையைப் பட்டியலிடலாம்.

குதம்பை அகப்பேய்
1.    பூரணங் கண்டோர் இப்பூமியிலே வரக் காரணம் இல்லையடி குதம்பாய் காரணம் இல்லையடி.

 

 

2.    போங்காலம் நீங்கநற் பூரணம் கண்டோர்க்குச் சாங்காலம் இல்லையடி குதம்பாய் சாங்காலம் இல்லையடி

1.    நஞ்சுண்ண வேண்டாவே அகப்பேய் நாயகன் தாள்பெறவே நெஞ்சு மலையாதே அகப்பேய்
நீயொன்றும் சொல்லாதே.2.    பராபர மானதடி அகப்பேய்
பரவையாய் வந்ததடி தராதல மேழ்புவியும் அகப்பேய்
தானே படைத்ததடி.

 

 

1.மறைஞானப் பாடல்கள் எட்டு எட்டு அசை என இரண்டு அடிகளைக் கொண்டுள்ளதை முன்பே சுட்டினோம். மேற்கூறிய பாடல்கள் மூன்று நான்கு அடிகளைக் கொண்டிருந்தாலும் புற அமைப்பில் ஒப்புமையைக் காணமுடிகிறது. பொருள் நிறைவு பெற்றுள்ளமை, இரண்டு அடிகளோடு நேரடியாகப் பொருந்தும் தன்மை ஆகிய பண்புகளைக் கொண்டு கண்ணிப் பாடல்களைச் சுட்டலாம். தாயுமானவர் கண்ணிப்பாடல்கள், அவரைப் பின்பற்றிய எழுதிய குண்ணங்குடி மஸ்தான் சாகிபு கண்ணிப் பாடல்களைச் சுட்டலாம். இவர்களும் சித்தர் மரபின் தொடர்ச்சி என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

2.சர்யபதா பாடல்களில் இறுதி அடிகளில் ஆசிரியர் பெயர் உள்ளது சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. மேலே கூறப்பட்டுள்ள அகப்பேய், குதம்பைச் சித்தர் பாடல்களிலும் இத்தன்மை உள்ளதைக் காணலாம். தமிழில் உள்ள எல்லாச் சித்தர்ப்பாடல்களுக்கும் இப்பண்பு பொருந்தும் என்று கூறுவதற்கில்லை.

3.எழுதப்பட்ட காலநிலையில் ஒற்றுமை உள்ளதை உணரலாம். சர்யபதா பாடல்கள் 8-12 ஆம் நூற்றாண்டிற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம். பெரும்பாலான சித்தர்களின் பாடல்கள் கூட இடைக்காலக் கட்டத்தைச் சார்ந்தவையாக இருக்கின்றன.

4.பாடுபொருள் தன்மையில் மிகுந்த ஒற்றுமையைக் (மறைத்தன்மையை) காணமுடிகிறது.  கூறவிழையும் பொருளை மறைத்துக் கூறும் தன்மை இரண்டு பாடல்களுக்கும் பொதுவான பண்பாகும்.

தொகுப்புரை

          இக்கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கம் சர்யபதா பாடல்களைத் தமிழில் அறிமுகம் செய்வதாகும். அதனை, தமிழ்ச் சித்தர் மரபு பாடல்களோடு ஒப்பிடுதல் என்பது இரண்டாம் நிலையாகும். மேற்கூறிய விளக்கத்தின்வழி ஒரு சிறு புரிதல் தெளிவாகக் கிடைக்கிறது. அப்புரிதலாவது, கிழக்கிந்தியப் பகுதிகளில் பௌத்த மதத்தின் தாந்திரீகப் பின்னணியோடு ஒரு மறைமுகக்குழு போல, சித்தர்கள் கூட்டம் இயங்கியிருந்திருக்கிறது. அக்குழுக்கள் இவ்வாறான மறைஞானப் பாடல்கள்வழித் தங்களுக்கான மரபுத் தொடர்ச்சியை அறுபடாமல் சுமார் மூன்று நூற்றாண்டுக்கும் மேல் காத்து வந்திருக்கின்றன என்பதே ஆகும்.

துணைநூற்பட்டியல்

  • அப்புஸ்வாமி, பெ, நா.(த) சுகுமார் ஸென். (1965). வங்க இலக்கிய வரலாறு, சென்னை: கலைமகள் காரியாலயம்(சாகித்திய அகாதமிக்காக)
  • கந்தசாமி, சோ, ந. (2012). தமிழும் தத்துவமும், சிதம்பரம்:மெய்யப்பன் பதிப்பகம்
  • Pen kvaerne, (2010).(3th ), An Anthology of Buddhist Tantric Songs: A Study Of the Caryagiti, Thiland:Orchid Press.
  • Vidhushekhara Shastri. (—-). Indian Historical Quarterly, Vol. 4 pg 287-94
  • //ta.wikipedia.org/
  • சர்யபதா தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு (கையெழுத்துப் பிரதி)

 

பின்னிணைப்பு-1:

வ. எண்          ஆசிரியர் பெயர் பாடல் எண்கள்
1. லூயிப்பதா 1, 29.
2. குக்குறிப்பா 2, 20, 48.
3. விருப்பபதா 3.
4. குண்டலிப்பா 4.
5. சட்டிலப்பதா 5.
6 . புசுக்குப்பதா 6, 21, 23, 27, 30, 41, 43, 49.
7. கண்குபதா 7, 9, 10, 11, 12, 13, 18, 19, 24, 36, 40, 42, 45.
8. கம்பளம்பரபடா 8.
9. தொம்பிபதா 14.
10. சாந்திபதா 15, 26.
11. மகித்தாரபதா 16.
12. வினாபதா 17.
13. சாரகப்பதா 22, 32, 38, 39
14. தந்திப்பதா 25.
15. சபாரபதா 28.
16. ஆரியதேவபதா 31.
17. தேன்தோன்பதா 33.
18. தாரிகாப்பா 34.
19. வதேபதா 35.
20. தடாகப்பதா 37.
21. கங்கன்பதா 44.
22. ஜோயானந்தி 46.
23. தருமபதா 47.
24. பாரபதா 50.

 

 

 

 

பின்னிணைப்பு-2:

வ.எண் இராகம் (Raka) பாடல் எண்கள் (Pada)
1. பட்டமஞ்சிரி (Patamanjari) 1, 6, 7, 9, 11, 17, 20, 29, 31, 33, 36.
2. குபடா (Gabadā ) 2, 3.
3. அரு (Aru) 4.
4. குர்ஜரி, குஞ்சரி (அ) கங்கா – குஞ்சரி (Gurjari, Gunjari or Kanha-Gunjari) 5
5. தேவகி (Devakri) 8
6 . டெஷாகா (Deshākha) 10, 32.
7. காமோட் (Kāmod) 13, 27, 37, 42.
8.  தனாசி (Dhanasi ) 14.
9. குஞ்சரி (Gunjari) 24, 47.
10. இராமக்ரி (Rāmakri) 15, 50.
11. பராடி (Barādi) 21, 23, 28, 34.
12. சபரி (Shabari) 46.
13. மல்லாரி (Mallāri) 30, 35, 44, 45, 49.
14. மாலசி (Mālasi) 39.
15. மாலசி – கபூரா (Mālasi-Gaburā) 40.
16. பங்கால் (Bangāl) 43.
17. பைரவி (Bhairavi) 12, 16, 19, 38.

 

(நன்றி : இப்பாடல்களில் தனது முனைவர்பட்ட ஆய்வினை மேற்கொண்டு வரும் MGR சச்சிதானந்தம் அவர்கள் (JNU) இக்கட்டுரை குறித்த சில கருத்துகளையும் பின்னிணைப்புத் தொடர்பான சில செய்திகளையும் வழங்கி உதவினார்.)

 

*ஹரப்ரசாத் சாஸ்திரி (1853 –1931), இவர் நன்று அறியப்பட்ட இந்திய கல்வியாளர், சமஸ்கிருத அறிஞர், ஆவணக் காப்பாளர், மேலும் வங்காள இலக்கியத்தின் ஆவணக் காப்பாளர்.

** பெளத்த கானா ஓ தோகா நான்கு பிரிவுகளைக் கொண்ட ஒரு தொகுப்பு நூலாகும். 1.சர்யாசர்யாவினசயா தொன் – வங்காளப் பாடலகளின் தொகுப்பு, 2. சரோஷ்வச்ராவின் தோகா கோஷா, 3. கன்ஹபதாவின் தோகா கோஷா, 4. தாகாண்வா. இதில் முதலில் உள்ள சர்யாசர்யாவினசயாவே சர்யபதா ஆகும்.

இம்மறைஞானப் பாடல்களுக்கான திபெத்திய மொழிபெயர்ப்பின் விளக்கவுரை ஆசிரியர்.

[1]Sandhyabhasha, Indian Historical Quarterly Vol. 4 pg:287-94.

[2] Pen kvaerne(2010), pg:3-4

[3] வங்க இலக்கிய வரலாறு(1965), ப:41

15-ஆம் நூற்றாண்டில் இன்றைய ஒரிஸா மாநிலம் ஜகத்சிங்கபூர் மாவட்டத்தில் பிறந்தவர். இவர் ஒரிய மொழியில் மகா பாரதம், வில்லங்க இராமாயணம், சண்டி புராணம் ஆகிய மூன்று முக்கிய நூல்களை எழுதியவர். எழுத்து ஒரிய மொழியின் முதல் கவிஞர்.

[4] வங்க இலக்கிய வரலாறு(1965) ப:42

[5] சோ.ந.கந்தசாமி(2012), தமிழும் தத்துவமும், ப:262

¥ தோகா என்பது இருவரிப் பாடல் ஆகும்.

[6] வங்க இலக்கிய வரலாறு(1965), ப:44

[7] An Anthology of Buddhist Tantric Songs: A Study Of the Caryagiti (2011), P:4

[8] வங்க இலக்கிய வரலாறு(1965), ப:45

வஜ்ராயன பௌத்தம் என்பது மகாயான பௌத்தத்தின் ஒரு நீட்சியாகக் கருதப்பெறுகிறது. வஜ்ராயனம் தருமத்தை அறிந்து கொள்ள பல கூடுதல் வழிமுறைகளைக் கையாள்கிறது. இதை தந்திரயானம், மந்திரயானம் என்ற பெயர்களிலும் அழைப்பர். வஜ்ராயனம் என்ற சொல் வழக்கத்தில் வருவதற்கு முன், புத்தகுஹ்யர்  போன்ற பௌத்த அறிஞர்கள், மகாயானத்தை பாரமித-யானம்மந்திர-யானம் என இரு வகையாகப் பிரிக்கின்றனர். தேரவாதம் மற்றும் மகாயானத்துக்கு அடுத்து மூன்றாவது பெரும்பிரிவாக வஜ்ராயன பௌத்தம் கருதப்பெறுகிறது. (//ta.wikipedia.org/wiki/ வஜ்ராயன பௌத்தம்)

µவஜ்ரம் என்ற சொல்லுக்கு மின்னல் மற்றும் வைரம் என்று பொருள். இது அனைத்தையும் அழிக்கக்கூடிய ஊடுருவக்கூடிய மிகவும் உறுதிவாய்ந்த ஆயுதத்தையும் குறிக்கிறது. எனவே வஜ்ரம், என்பது உறுதியான ஒரு பொருளைக் குறிக்கிறது. எனவே, போதிநிலை அடைய ஒரு உறுதியான வழி என்ற முறையில் இது வஜ்ராயனம் என அழைக்கப்பட்டிருக்கலாம். மேலும், இது இதைப் பின்பற்றுபவர்கள் உறுதியான மனநிலையைக் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் குறிப்பதாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆக, வஜ்ராயனம் என்ற சொல்லுக்கு வைரவழி அல்லது உறுதியானவழி என பொருள் கொள்ளலாம் (யானம் என்ற வடமொழிச்சொல்லுக்கு வழி, பாதை எனப் பொருள் கொள்ளலாம்) (//ta.wikipedia.org/wiki/ வஜ்ராயன_பௌத்தம்)

±வஜ்ராயன பௌத்தத்தில் யிதம் அல்லது இஷ்ட தேவதை (வடமொழி) என்பது தியானத்திற்கான கருப்பொருளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பெறும் முழுவதும் போதிநிலை அடைந்த ஒரு தேவதாமூர்த்தியை குறிக்கும். ஒருவர் தன்னுடைய யிதத்தை தேர்ந்தெடுத்தும் அந்த யிதத்தை நோக்கியே அவருடைய தியானம் அமைந்திருக்கும். எனவே யிதம் என்பதை தியானமூர்த்தி என்றும் கொள்ளலாம். (//ta.wikipedia.org/wiki/ யிதம்)

β மூன்றடிப் பாடல் அமைப்பு

முனைவர் ஆ.ஈஸ்வரன்

தமிழ் இளநிலை வள நபர் (கல்விப்புலம்)

இந்திய தேசிய தேர்வுப்பணி

இந்திய  மொழிகளின் நடுவண் நிறுவனம்

மைசூர்-570006

அலைபேசி:9013942343, 948581815

மின்னஞ்சல் – aeswar94@gmail.com