Abstract: The Folk arts in early period had a major role in disseminating good relations between people and helped to live in humanitarian manner. Since those arts are rare nowadays, this Research aims to study the Ethical problems which have arisen in the society due to reducing those arts. This research uses historical, descriptive analysis and comparative approaches.

Keywords: disappearance, village art, நாட்டுப்புறப் பாடல், நாட்டுப்புறக் கதைகள், நாட்டுப்புறக் கதைப்பாடல்கள்

ஆரம்பகாலங்களில் பின்பற்றப்பட்டு வந்த கிராமியக்கலைகள் மக்களிடத்தில் நல்லெண்ணங்களை வளர்த்தன. மனிதன் சமூகத்தில் மனிதனாக வாழ வழிசமைத்துக் கொடுத்தன. ஆனால் தற்காலங்களில் கிராமியக்கலைகள் அருகி வருகின்றமையால் தனிமனித ஒழுக்கம் கெட்டுச் சமுதாயத்தில் எத்தகைய பிரச்சினைகள் எழுந்துள்ளன என்பதை ஆராய்வதே இவ்வாய்வுக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும். இவ்வாய்வுக் கட்டுரையானது வரலாற்று ஆய்வு, விவரணப் பகுப்பாய்வு, ஒப்பீட்டு ஆய்வு ஆகிய ஆய்வுமுறைகளின் ஊடாகப் பார்க்கப்படுகின்றது.

ஆய்வு அறிமுகம்

குறித்த ஒரு சமூகம் அல்லது இனம் காலங்காலமாகப் பின்பற்றி வருகின்ற நம்பிக்கை, அறிவு, சட்டம், வழக்காறு முதலியனவும் அச்சமூகத்தில் இருந்து ஒருவன் கற்றுக்கொள்ளுகின்ற இன்ன பிறவும் பண்பாடு எனப்படும். பண்பாட்டின் தலையாய அம்சம்தான் கலையாகும். ஒரு கிராம மக்களது வாழ்வியல் கூறுகளையும், அவர்களது பழக்கவழக்கங்களையும் படம்பிடித்துக் காட்டுவன அவர்களது கிராமியக் கலைகளாகும்.

அதாவது ஒரு நாட்டு மக்களின் நாகரிகம், பண்பாடு, பழக்கவழக்கம், வரலாறு போன்ற நாட்டு நடப்புக்களை உண்மையான முறையில் படம் பிடித்துக் காட்டுவன நாட்டுப்புற மக்களின் மரபு வழிப்பட்ட கலைகள் ஆகும். இவை சமுதாய வளர்ச்சியைக் காட்டும் கண்ணாடி எனலாம்.

நாட்டுப்புறப் பாடல், நாட்டுப்புறக்கதைகள், நாட்டுப்புறக் கதைப்பாடல்கள், நாட்டுப்புறக் கைவினைப் பொருட்கள், நாட்டுப்புற விளையாட்டுக்கள், நாட்டுப்புற மருத்துவம், நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகள், பழக்கவழக்கம், சடங்கு, நாட்டுப்புற நடனம் முதலானவை கிராமியக் கலைகளாகும்.

இத்தகைய கிராமியக்கலைகள் இன்று மறைந்துகொண்டே வருகின்றன. காரணம் உலகமயமாக்களின்கீழ் மக்கள் நவீனத்துவத்தை விரும்பிச் செல்கின்றமையால்  இக்கலைவடிவங்களை விரும்புகின்றவர்கள் சமூகத்தில் குறைவாகவே காணப்படுகின்றனர். சிறந்த வாழ்வியல் சிந்தனைகளைத் தரும் கிராமியக் கலைவடிவங்களை அவர்கள் மறந்து விடுகின்றனர். இத்தகைய நிலையும் இன்று சமூகத்தில் பாரிய பிரச்சினைகள் எழக் காரணமாக அமைந்துள்ளது என்பதனை விளக்குவதாகவே இந்த ஆய்வுக்கட்டுரை அமைகிறது.

கிராமியக் கலைகளின் மறைவினால் இன்றைய சமூகம் ஏதிர்நோக்கும் பிரச்சினைகள்

மனிதனுடைய மனதினைப் பண்படுத்தி வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழக்கூடியவாறு அந்த மனிதனைச் சிறந்த மனிதனாக உருவாக்கிச் சமூகத்திற்குப் பரிசளிப்பதில் கிராமியக்கலைகளின் வகிபங்கு மிகவும் முக்கியமானது. ஆரம்பகாலங்களில் கிராமத்தவர்கள் மட்டுமல்லாது எல்லா மக்களும் இக்கலைவடிவங்களை ஒன்றாகக் கூடி இரசித்து மகிழ்ந்தார்கள். இதனால் சாதி, மத, இன வேறுபாடு இல்லாது ஒழிந்து ஒற்றுமையுணர்வு ஊட்டப்பட்டு நல்லெண்ணங்கள் வளர்க்கப்படும். ஆனால் தற்காலங்களில் மக்கள் மனதைக் கவர்ந்துள்ள நவீன தொழில்நுட்பம் கிராமியக் கலை வடிவங்களை மறையச் செய்துள்ளது. இதனால், கிராமியக் கலைகளினால் பண்பட்ட மனிதன் புண்பட்டுக் கிடக்கிறான்.

சோகத்தில் வாடுகின்ற உள்ளங்களை இனிமைப்படுத்தி மகிழ்ச்சி எனும் வட்டத்திற்குள் கொண்டு வருவதே இசை. கிராமியப்பாடல்களுக்குள் தாலட்டுப் பாடல்கள், குழந்தைப் பாடல்கள், காதல் பாடல்கள் கொண்டாட்டப் பாடல்கள் ஒப்பாரிப் பாடல்கள் முதலியன அடங்கும். இவற்றுள் தாலட்டுப்பாடல்கள் பிரதானமானவையாகும். அதாவது குழந்தையை தொட்டிலில் போட்டு நித்திரையாக்கும் பொருட்டு தாயினால் தாலாட்டுப்பாடல் பாடப்படும். “தாய்மை உலகுக்கு வழங்கிய முதல் இலக்கியப்பரிசுதான் தாலாட்டு” என்று கூறியுள்ளார் தமிழண்ணல்.

நாட்டார் பாடல்களின் அமைப்பைக் கொண்ட தாலாட்டுப்பாடலை முதன்முதலில் தமிழில் பாடியவர் பெரியாழ்வாராவார். இவர் கண்ணனைக் குழந்தையாக உருவகித்து தாலப்பருவம் என்ற பெயரில் தாலாட்டுப் பாடல்களைப் பாடியுள்ளார்.

மாணிக்கம் கட்டி வயிரம் இடைகட்டி

      ஆணிப்பொன்னால் செய்த வண்ணச் சிறு தொட்டில்

      ……

      வையம் அளந்தானே தாலேலோ

என்ற திருப்பாசுரத்தில் கண்ணனைத் தாலாட்டுவதாக இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.

குழந்தையை உறங்க வைப்பதற்கும், உணவு ஊட்டுவதற்கும் தாலாட்டுப்பாடல்கள் தாய்மாரினாலும், மற்றவர்களினாலும், இசையுடனும், இனிமையுடனும் பாடப்படுகின்றன.

“குழந்தையை நித்திரையாக்கல், அமைதியாக்கல், பாலூட்டல், உடற்பயிற்சி, இசையுனர்வு, இறையருள் வேண்டல், தாயின் மகிழ்ச்சி வெளிப்பாடு, எதிர்கால இலட்சியம், பரம்பரைப் பெருமை கூறல், அருகில் இருப்போர்க்குத் தமது கருத்தை அறிவித்தல் போன்ற உபயோகங்களை உள்ளடக்கியதே தாலாட்டு” என்ற விரிவான விளக்கத்தை தனது “ஈழத்து நாட்டார் பாடல்கள்” என்ற நூலில் கலாநிதி இ.பாலசுந்தரம் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஆராரோ ஆராரோ

ஆரவரோ ஆரவரோ

ஆரடித்து நீயழூறாய்

கண்மணியே கண்ணுறங்காய்

 

கண்ணையடித்தா ரார்

கற்பகத்தைத் தொட்டாரார்

தொட்டாரைச் சொல்லியழூஇ தோள்

விலங்கு போட்டு வைப்போம்

 

அடித்தாரைச் சொல்லியழூ

ஆக்கினைகள் பண்ணி வைப்போம்

பாட்டி அடித்தாளோ

பாலூட்டுங் கையாலே

 

அத்தை அடித்தாளோ

அமுதூட்டுங் கையாலே

மாமன் அடித்தானோ

மகிழ்ந்தெடுக்கும் கையாலே

அண்ணன் அடித்தானோ

அணைத்தெடுக்கும் கையாலே

என்ற தாலாட்டுப்பாடலை தாயானவள் இசைக்க, குழந்தை இனிமையாகத் தூங்கும். இத்தகைய தாலாட்டுப் பாடலுக்கேற்ப வளர்கின்ற குழந்தைகள் தாய் அன்பு, தாய் கட்டளை, அமைதி, ஒழுக்கம், கடவுள் பக்தி, தீங்கு செய்யாமை, அறம் முதலான நற்பண்புகளையே பெற்றிருக்கும். அதாவது குழந்தையில் இருந்தே இந்த இனிமையான இசையினை கேட்க கேட்க வளர்கின்ற அக்குழந்தைக்கு இனியவைகளே பிடிக்கும். ஆனால் தற்காலத்தில் இந்த தாலாட்டுப் பாடல்கள் அருகிப் போய்விட்டன. இதனால் இன்றைய சமூகம் பெரும்பாலான குழந்தைகள் இனியவைகளை விட்டு தீயவைகளை நாடிச்செல்கின்றனர். இதனால் சமூகத்தில் பல பிரச்சினைகள் எழுகின்றன. உதாரணமாக தந்தையர் தினத்தன்று வலைத்தளமொன்றில் கண்ட காட்சி இது அங்கே தொட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தை அரைத்தூக்கத்தில் கண் விழித்து அழுகின்றது.

இதனைக் கண்ட தந்தையானவர் அக்குழந்தையை மீண்டும் தூங்க வைப்பதற்கு பல சிரமமான முயற்சிகள் எடுத்தும் அது பயனிக்கவில்லை. அக்குழந்தை முரட்டுத்தனமாக அடம்பிடித்து அழுது கொண்டே இருந்ததது. இதற்கு உண்மையான காரணம் இந்த கிராமியத் தாலாட்டுப் பாடல் அருகி வருகின்றமையே ஆகும். அதாவது அங்கே தந்தை தாலாட்டுப்பாடலை அறிந்திருக்கவில்லை. அத்துடன் அக்குழந்தையை ஆரம்பத்திலேயே தாலாட்டுப்பாடல் பாடித்தூங்க வைக்கவில்லை. கிராமப்புறங்களில் பாதி நித்திரையில் எழுந்த குழந்தையை தாலாட்டுப்பாடி மீண்டும் அமைதியாகத் தூங்க வைக்கலாம். இதனால் அக்குழந்தை சமூகத்தில் ஒழுக்கமுள்ள அல்லது ஒரு அமைதியான குழந்தையாகவே வளரும்.

ஆனால் பெரும்பாலான குழந்தைகள் தாலாட்டுப்பாடல் என்ற இனிமைச் சுரங்கத்திற்குள் வாழவில்லை. அக்குழந்தைகளிடம் அமைதி, அன்பு, ஒழுக்கம் முதலான நற்பண்புகள் எப்படி வளரும்? தாலாட்டுப்பாடல் மூலம் ஒரு குழந்தை நற்பண்புகளைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பது உளவியலாளர்களின் கருத்து. இத்தகைய தாலாட்டுப்பாடல்களே இல்லாத சமூகத்தில் வளர்கின்ற குழந்தைகள்தான் இன்று வளர்ந்து சமூகத்தில் முரடர்களாகவும், அன்பற்றவர்களாகவும் மாறுகின்றனர்.

எனவே, தாலாட்டுப்பாடல் என்ற கிராமியக்கலை அருகி வருகின்றமையால் தாய், தந்தை மட்டுமல்லாது வளர்ந்து சமூகத்திற்கு சேவை செய்யக்கூடிய குழந்தைகள்கூட நல்ல பாதையை மறந்து தீய பாதையைத் தேடிக்கொள்கின்றனர். இதனால் இன்றைய சமூகம் பல சவால்களை எதிர்நோக்குகின்றது.

குழந்தை சற்று வளர்ந்ததும் தானாகவே நிமிர்ந்து இருக்கும். அவ்வாறு இருக்கும் குழந்தைக்குச் சாய்ந்தாடம்மா சாய்ந்தாடு பாடலைப் பாடும்போது குழந்தை சாய்ந்தாடிக் குதூகலிக்கும். அந்த ஆட்டத்தைப் பார்ப்பவர்கள் யாவரும் பரவசமடைவார்கள்.

சாய்ந்தாடம்மா சாய்ந்தாடு

தாமரைப்பூவே சாய்ந்தாடு

குத்து விளக்கே சாய்ந்தாடு

கோவிற் புறாவே சாய்ந்தாடு

பச்சைக்கிளியே சாய்ந்தாடு

பவளக்கொடியே சாய்ந்தாடு

சோலைக்குயிலே சாய்ந்தாடு

தோகை மயிலே சாய்ந்தாடு

கண்ணே மணியே சாய்ந்தாடு

கற்பகத் தருவே சாய்ந்தாடு

கண்ட தேனே சாய்ந்தாடு

கனியே பாலே சாய்ந்தாடு

என்ற சாய்ந்தாடம்மா பாடலைப் பாடிக் குழந்தையைச் சாய்ந்தாட வைப்பர். இவ்வாறு வளர்கின்ற குழந்தையானது மகிழ்ச்சியான குழந்தையாகவும், திடமான உடல், உள ஆரோக்கியம் உள்ள குழந்தையாகவும் வளரும்.

ஆனால் இன்றைய சமூகத்தில் இச்சாய்ந்தாடம்மா பாடல் பாடிக் குழந்தையை மகிழ்ச்சிப்படுத்துகின்ற நிலை அருகிவிட்டது. இதனால் இன்றைய சமூதாயத்தில் வளர்கின்ற பெரும்பாலான குழந்தைகள் முகமகிழ்ச்சி யற்றவர்களாகவும், அத்துடன் பலவீனமான உடல், உள ஆரோக்கியத்துடனும் வளர்கின்றனர். இவர்கள் வளர்ந்து சமூகத்திற்கு, நாட்டிற்கு தொண்டு செய்யும் போதும் சுறுசுறுப்பற்றவர்களாகவே செயற்படுகின்றனர்.

ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன் முதலில் அறிந்து கொள்வது தாயைத்தான். அதன்பின் அந்தத்தாய் பாடுகின்ற இப்பாடல்கள் மூலம் தான் தந்தை, பாட்டி, மாமன், மாமி முதலியோரை அடையாளம் காண்கிறது. ஆனால் இப்பாடல்களின் இன்றைய மறைவினால் அச்சமூகத்தில் வளர்கின்ற பிள்ளைகளுக்கு தங்களுடைய சொந்த உறவு முறைகளே தெரியாமல் இருக்கின்றது.

அடுத்து இறந்த ஒருவரின் அருமை, பெருமைகளைச் சொல்லிப்பாடுவதே ஒப்பாரிப் பாடலாகும். இப்பாடல்கள் துயரப்படுபவர்கள் தம்மை தேற்றிக் கொள்வதற்காகவும் துயரத்தில் பங்கு கொள்பவர் பிறரைத் தேற்றிக் கொள்வதற்காகவும் துயரத்தில் பங்கு கொள்வதற்காகவும் இறந்த வீடுகளில் பாடப்படுகினறன.

“முத்துப் பதித்த முகமோ

முதலிமார் மதித்த முகமோ

எங்க ராகவே அப்புவடா

தங்கம் பதித்த முகம்

தரணி மார் மதித்த முகம்

……ஓ…..ஓ……”

ஆனால் தற்காலத்து இறந்த வீடுகளில் இந்த ஒப்பாரிப்பாடல்கள் பாடப்படுவதில்லை. காரணம் அவை வழக்கொழிந்து விட்டன. இதனால் எவ்வளவுதான் பெரிய மனிதர்கள் இறந்தாலும் அவரது அருமை,பெருமைகளைச் சொல்லியழ யாருமில்லை இதனால் இறந்தவர்களின் நற்செயல்களைப் பிறர் அறியாமல் போய்விடுகின்றனர். ஒப்பாரிப்பாடல்கள் துயரப்படுகின்றவர்களைத் தேற்ற வைக்கும். ஆனால் ஒப்பாரிப் பாடல்கள் பாடப்படுகின்றமை அருகிவிட்டதனால் இறந்த வீடுகளில் துயரப்படுபவர்கள் கூட தேறிக்கொள்ள முடியாதுள்ளது.

அடுத்து கிராமியக்கலை வடிவங்களுக்குள் சிறப்பிடம் பெறுவது கிராமிய விளையாட்டுக்களாகும். அதாவது கிராமப்புறங்களில் கிட்டியடிததல், கிளித்தட்டு, வட்டக்காவடி, முதலான விளையாட்டுக்களும் தமிழகத்து கிராமபுரங்களில் ஜல்லிக்கட்டு, சிலம்பாட்டம் முதவான வீர விளையாட்டுக்களும் வழக்கில் இருந்து வந்தது.

இக்கிராமப்புற விளையாட்டுக்களில் உடற்பயிற்சி, உளவலிமை, ஒற்றுமை, கூட்டுணர்வு, விட்டுகொடுக்கும் மனப்பாங்கு முதலானவை நிறைந்திருந்ததுடன் அவ்விளையாட்டுக்களை விளையாடும் கிராமப்புறத்து மக்கள் அத்தனை அம்சங்களையும் பெற்றுக் கொண்டனர்.

உதாரணமாக கிராமப்புரங்களில் சிறுபிள்ளைகள் கிட்டியடித்துவிளையாடி மகிழ்வர். கிட்டியடிக்கும் போது பாடிப்பாடிப் ஒடுவர் மூச்சுப் பிடித்த வண்ணம் ஒவ்வொரு பாட்டின் கடைசி சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் பாடுவர். அப்படிப்பாடும் போது மூச்சு விடாமல் சொல்லிக்கொண்டு ஓட வேண்டும்.

ஆலையிலே சோலையிலே

ஆலங்காடிச் சந்தையிலே

கிட்டிப்புள்ளும் பம்பரமும்

கிறுகியடிக்கப் பாலாறு பாலாறு…..

என்பதே அந்த கிட்டி விளையாட்டுக்கான பாடல். இந்த விளையாட்டின் மூலமாக மூச்சுப்பயிற்சி, உடற்பயிற்சி, கிரகித்தல் இத்துடன் கூட்டாகசேர்ந்து விளையாடுவதினால் ஒற்றுமையுணர்வும் விட்டுக் கொடுக்கும் மனப்பாங்கும், கூட்டாகச் சேர்ந்து ஒரு வேலையினைச் செய்யும் திறனும் வளர்க்கப்படுகின்றன.

ஆனால் இன்று வளர்ந்து வருகின்ற இளம் சமுதாயத்திடம் இந்த கிராமிய விளையாட்டுக்கள் இல்லை. கிராமபுரங்களில் இந்த விளையாட்டுக்கள் இல்லாது போய்விட்ட காரணத்தினால் இன்றைய சமூகம் எநடதஎவாரு செயற்பாட்டிலும் ஒற்றுமையாக கைகோர்க்க மறுக்கின்றது. அத்துடன் சமுகத்தில் இன்று வஞசகத்தன்மை, பொறாமை, விட்டுக்கொடுக்காத தன்மை, ஒற்றுமையின்மை முதலான தீய செயல்கள் மலிந்து கிடப்பதற்கு காரணம் இந்த விளையாட்டுககளின்; மறைவே ஆகும். அத்துடன் சமுகத்தில் உள்ளவர்கள் உடல் நலமற்றவர்களாகவும், உள்ளம் உறுதியற்றவர்களாகவும், எதையும் தாங்கும் சக்தியற்றவர்களாகவும், அடிக்கடி நோய்க்கு உள்ளாகுபவர்களாகவும் காணப்படுவதற்குக் காரணம் உடலுக்குப் பயிற்ச்சியளித்து உள்ளத்தை உறுதியடைய வைக்கின்ற இந்த விளையாட்டுக்கள் போன்ற கிராமியக்கலைகளின் மறைவே காரணமாகும்.

அடுத்து, கிராமப்புற விளையாடடுக்களில் சிறுபிள்ளைகள் வீடு கட்டி விளையாடுவதும் வழக்கம். வீட்டிலே செங்கல் அடுப்புப் போட்டு சிறுபொங்கல் பொங்கி, கறி என்பன சமைப்பார்கள். அதாவது இந்த விளையாட்டின் மூலம் எதிர்காலத்து வாழ்க்கையை அறிந்தவர்களாகவும் அதனை நன்கு திட்டமிடுபவர்களாகவும் அவர்கள் விளங்குவர்.

ஆனால், தற்காலத்து பிள்ளைகளிடம் இந்த விளையாட்டுக்கள் மரபொழிந்து விட்டதன் காரணத்தால் தான் சமூகத்தில் அவர்கள் வளர்ந்து பெரியவர்களாகி திருமணம் முடித்துவிட்டு அந்த வாழ்க்கையை கொண்டு நடத்த முடியாதபடி பலர் தள்ளாடுகின்றனர்.

அடுத்து, கிராமியக்கலைகளில் அம்மக்களது கைவினைப் பொருட்களும் ஒன்றாகும். அதாவது கிராமப்புரங்களில் மக்கள் பனை ஓலை, பண், தென்னை ஓலை முதலியவற்றால் இயற்கையான பாத்திரம், பாய், சில அலங்காரப்பொருட்கள் தங்களுடைய கைகளால் தயாரிப்பர். இதனைச்செய்து விற்பனை செய்து அந்தப்பணத்தை தங்களுடைய வாழ்வியல் செலவுகளுக்காகவும் செலவிடுவர். இதனால் அது தொழிலாகவும் கருதப்பட்டது.

ஆனால் இன்றைய சமூகததில் இந்த கைவினைப்பொருட்கள் தயாரிப்பது அரிதாகிவிட்டது. அதாவது பிளாஸ்டிக், இரும்பு, அலுமினியம் என்பவற்றால் ஆன பொருட்களையே மக்கள் பயன்படுத்த பழகியுள்ளதால் அவர்கள் மத்தியில் அந்த கிராமியக் கலை மறைந்துவிட்டது. அவர்கள் பயன்படுத்தும் அலுமினியம், இரும்பு, பிளாஸ்டிக் போன்றவற்றாலான பொருட்களினாலே புதிய புதிய நோய்கள் ஏற்படுகின்றன. அத்துடன் இத்தகைய பாவனையினால் தங்களுடைய பாரம்பரிய கைவினைப் பொருட்களை மறந்து விடுகின்றனர். இதனால் அதனைச் செய்து வியாபாரம் செய்யும் தொழிலும் பாதிப்படைகின்றது.

அடுத்து, கிராமியக்கலைகளுள் பிரதானமானது கிராமிய நடனமாகும். இது கிராமப்புறங்களில் கூத்து வடிவில் ஆடப்படுகின்றது. அதாவது புராண, இதிகாசகதைகளுக்கு ஏற்ப வேடம் புனைத்து ஊரின் நடுவில் மேடை அமைத்து கூத்து ஆடப்படும். இது விடியும் வரை இடம்பெறும். இக்கூத்தினை பல மக்களும் வந்து கண்டு களிப்பர்.

அவ்வாறு கூத்துக்கள் மூலம் அன்பு, கருணை, சகோதரபாசம், தீமை செய்யாமை, பிறர்மனை கவராமை, முதலான பல நறசெயல்கள் வெளிப்படுத்தப்படும். இதனால் அம்மக்கள் இந்த நற்கலாசார வட்டத்திற்குள்ளே இருப்பார்கள். இதனால் அவர்கள் வாழுகின்ற சமுதாயமும் நன்னெறி சமுதாயமாக இருக்கும்.

ஆனால் இன்றைய சமூகத்தில் இந்த நடனக் கூத்துக்கலை பெருமளவு மறைந்து விட்டது. இதனால் இன்றைய சமூகத்தில் வாழ்கின்றவர்கள் காட்டுமிராண்டிகளாகவும், பிறர்மனை கவர்கின்றவர்களாகவும், பாசமற்றவர்களாகவும் உள்ளனர். இதனால் இன்றைய சமுதாயமும் மிகவும் மோசமான நிலையில் உள்ளது. இதற்கெல்லாம் முதற்காரணம் அறத்தை வளர்க்கும் இந்த கூத்துக்கலை போன்ற பல கிராமியக்கலைகளின் மறைவேயாகும்.

அடுத்து, கிராமியக்கலைகளுள் மக்களது சடங்குகளும் அடங்கும். கிராமப்புறங்களில் ஒரு பெண் பிள்ளை பூப்படைந்து விட்டால் அங்கே மஞ்சள் குளிப்பு இடம்பெறும். இதனால் பகையானவர்கள் கூட தங்களது பகையை மறந்து உறவு பட்டு விடுவார்கள். அத்துடன் விஞ்ஞான ரீதியாக யோசித்தால் இந்த பூப்படைந்த வீடுகளில் மஞ்சள் குளிப்பானது ஒருவரை நோக்கியே அவர் நனையும் படி இடம்பெறுகின்றது. இதனால் அவரது உடலில் இருக்கும் கிருமிகள் கூட அழிந்து போய் உடலுக்கு ஒருகுளிர்ச்சி ஏற்படும்.

ஆனால் இன்றைய சமூகத்தில் மஞ்சள் குளிக்கும் விளையாட்டு முற்றாக ஒழிந்து விட்டது. இதனால் பெண் பூப்படைந்த இல்லம் கலகலப்பாக கூட இருக்காது. அத்துடன் இக்கலை மறைவினால் மேற்கூறிய பயன் அனைத்தையும் தற்கால சமூகம் இழந்து விடுகின்றது. அடுத்து கிராமப்புறங்களில் ஆலயச்சடங்கில் தெய்வமாடல் இடம்பெறும். தெய்வமாடுகின்ற தெய்வாதி மக்களுக்கு கட்டுச்சொல்லுவார். அதாவது அவர்களுக்கு நடக்கவிருக்கும் நன்மை, தீமைகளை தெய்வாதி தெய்வமாடி உரைப்பார். இதனை பக்தர்கள் தெய்வவாக்காக நினைத்து அதற்கான பரிகாரங்களை தேடிக்கொள்ளுவர்.

ஆனால் இன்று சமுதாயத்தில் ஆலயங்கள் குடமுழுக்குச் செய்யப்பட்டு சமஸ்கிருதமயமாக்கப்படுகின்ற காரணத்தினால் இக்கலை மறைந்துள்ளது. இதனால் பக்தர்கள் தங்களுக்கு நடக்கவிருக்கும் நன்மை, தீமைகளைத் தெய்வத்திடம் நேரடியாக கேட்டு தெரிந்து கொள்ளாதவர்களாக்கப்பட்டுள்ளனர். அத்துடன் தெய்வம் ஆடுகின்ற பொழுது தெய்வாதி பக்தனுக்குக் கட்டுச் சொல்வதனால் தெய்வத்திற்கும், பக்தனுக்கும் ஒரு நேரடி தொடர்பும், உறவு முறையும் காணப்படும். ஆனால் இன்று இக்கலை மறைந்ததனால் பக்தர்கள் ஆலயங்களில் இறைவனை விக்கிரக வடிவிலே கண்டு வணங்கி விட்டு வருகின்றனர். இதனால் மக்களுக்கும், தெய்வத்திற்கும் உள்ள அந்த நேரடி தொடர்பு இல்லாமல் போகின்றது.

முடிவுரை

ஆகவே, தொகுத்து நோக்குமிடத்து சில வருடங்களுக்கு முன் வீடுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த தாலாட்டுப்பாடல்களும், இளம்பெண்களின் கும்மிப்பாடல்களும், ஊஞ்சல் பாடல்களும், பாட்டிமாரின் விடுகதைகளும், பழமொழிகளும், நாட்டுப்புற மருத்துவ முறைகளும், சிறுவர்களின் விளையாட்டுப்பாடல்களும், கேட்கின்றவர்களின் சிந்தனைகளையும், சொல்லாட்சியையும் வளர்ப்பதில் எவ்வளவு தூரம் பங்கெடுத்துள்ளது என்பதை இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தால் வியப்பாகத்தான் உள்ளது.

இத்தகைய கிராமியக்கலை வடிவங்களை இன்றைய சமூகம் மறந்து விட்டதனால்தான் சமூகத்தில் அன்பு, அமைதி, ஒழுக்கம், விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பாங்கு, சமாதானம் முதலியவை எட்டப்படமுடியாத இலக்குகளாகி விட்டதோடு சமுதாயமும் இன்று சீரழிந்து காணப்படுகின்றது.

ஆகவே, மறைந்த கிராமியக் கலைவடிவங்களுக்குப் புத்துயிர் அளிப்பதன் மூலமே சமுதாயத்தில் எழுகின்ற சவால்களை வெற்றி கொள்ள முடியும்.

உசாத்துணை நூல்கள்

  • அனந்தராஜ் ந., 2002, “வடபுல நாட்டார் வழக்கு”, நந்தி பதிப்பகம், வல்வெட்டித்துறை.
  • இளம்பரிதி, 2003, முத்தமிழ் விழாச் சிறப்பு மலர், கலாச்சாரப் பேரவை, பிரதேச செயலகம், கோறளைப்பற்று, வாழைச்சேனை.
  • கருணாநிதி மூ., 2001 “நாட்டுப்புறச் சிறுவர் விளையாட்டுக்கள்”, தி பார்க்கர் – சென்னை.
  • சிவத்தம்பி கா., (ஆ.வி.இ.), தமிழில் நாட்டார் பற்றிய கட்டுரை (பண்பாட்டியல் சஞ்சிகை)
  • சுகந்தி சுப்பிரமணியம்., 2006, “மட்டக்களப்பு மாவட்டத்துக் கிராமிய வழிபாட்டுச்சடங்குகளும் அவை தொடர்பான பாடல்களும்”, குமரன் புத்தக இல்லம்.
  • மௌனகுரு சி., 1998, “மட்டக்களப்பு மரபுவழி நாடகங்கள்”, விபுலம் வெளியீடு.
  • …, 1993, நாட்டார் வழக்காற்றியல் கட்டுரைகள் இந்து சமயப் பண்பாட்டுத் திணைக்களம்.

……………..

இளஞ்சைவப்புலவர் ஜீ.பால்ராஜ் B.A.(Hons)

தற்காலிக விரிவுரையாளர், இந்து நாகரிகத்துறை

கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம், இலங்கை.

0754263201, [email protected]