பொ.புனிதா | P.Punitha[1]

Abstract: As the Tamil classic literature is called Perilakkiyankal, the Perilakkiyankal component from the literature that literary can be classified as fragments. Constitional Dhamma, Meaning, Pleasure, tenant  All of the emerged Interpreted that come across are perilakkiyankal (gregarious) Only one of special these is a paaduporul Getting to work is called a literary. (lid.) AD Starting in the 8th century, the literarys began to grow the number of unrelated literarys has emerged. Such things are Signification Pillaitamil, Thoothu, Ula, Parani, Anthathi, Kovai, Kalambaham, Kuravanji, Pallu, Madal, Malai, Sadaham, Venba, Thogai and etc. The Literary environments take a fight and include the Literary Imagine, Epic Story; the rise is Uyarvu Navirchi Faction, Parable, distinguished by the radical teams and illustrations. The Literary of the grammatical texts suggests Sciences, Paatiyal Books. Literature with its character (Ethos) category. Explore type explanation. Before the Origin (emergence) of the Differentiability Research (fragrance) analyzing the type with news. The formation of the type of species is characterized by type and Category, Differentiability. The nature of literature molecules of type and classification can be indicated.

Keywords: Na.Vanamamalai, Palluppaattu aaraichi, Tamil Literature, Ethnology, பழந்தமிழ், வகைமைச் சிந்தனைகள், சிற்றிலக்கிய வகை, பேரிலக்கியங்கள், பன்னிரு பாட்டியல், வச்சணந்தி மாலை என்னும் வெண்பாப் பாட்டியல், நவநீதப் பாட்டியல், சிதம்பரப் பாட்டியல், இலக்கண விளக்கப் பாட்டியல்.

முன்னுரை

பழந்தமிழ் இலக்கியங்களைப் பேரிலக்கியங்கள் என்று அழைப்பதைப் போல் பேரிலக்கியங்களிலிருந்து தோன்றிய இலக்கியங்களைச் சிற்றிலக்கியங்கள் என்று வகைப்படுத்திக் கூறலாம். யாப்பமைப்பில் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய தன்மைகள் முழுதும் உள்ளடங்கித் தோன்றியவையெல்லாம் பேரிலக்கியங்களாகும். சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை முதலான காப்பியங்கள் இதற்குச் சான்றாகும். யாப்பமைப்பு மாறுபட்டு அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய தன்மைகளில் ஏதேனும் ஒரு கூறினுள் சிறுபகுதியை மட்டும் அடிப்படையாகவும், கடவுளர்கள், மன்னர்கள், கொடை வண்மையில் சிறந்த வள்ளல்கள், புகழில் நிலைக்கும் தலைவர்கள் போன்ற பிறவுமான ஒருவரின் வாழ்வின் சிறுபகுதியை மட்டும் பாடுபொருளாகவும் கொண்டவை சிற்றிலக்கியங்கள் என்பதன் பாற்படும். இதனை, பிரபந்தங்கள் என்றும் அழைப்பதுண்டு.

கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டு முதல் தமிழில் சிற்றிலக்கிங்கள் வளரத் தொடங்கி எண்ணிக்கையில் அடங்காத இலக்கியங்கள் தோன்றியுள்ளன. இவற்றில் பிள்ளைத்தமிழ், தூது, உலா, பரணி, அந்தாதி, கோவை, கலம்பகம், குறவஞ்சி, பள்ளு, மடல், மாலை, சதகம், வெண்பா, தொகை போன்றவை முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. உலகியல் கடந்த கற்பனை நிகழ்ச்சிகளும், புராணக் கதைகளும், உயர்வுநவிற்சி அணிகளும், திரிசொல்லாட்சிகளும், இல்பொருள் உவமைகளும் நிறைந்து சிற்றிலக்கியங்களை வளம் சேர்க்கின்றன. சிற்றிலக்கியங்களைத் தொண்ணுற்றாறு வகைப்படும் என்று இலக்கண நூல்களும், பாட்டியல் நூல்களும் குறிப்பிடுகின்றன. பன்னிரு பாட்டியல், வச்சணந்தி மாலை என்னும் வெண்பாப் பாட்டியல், நவநீதப் பாட்டியல், சிதம்பரப் பாட்டியல், இலக்கண விளக்கப் பாட்டியல் போன்ற பாட்டியல் நூல்கள் சிற்றிலக்கியத்திற்கு இலக்கணம் கூறுபவை. இவற்றில் தொண்ணூற்றாறு வகை பிரபந்தங்கள் என்று குறிப்பிடுகிறதே தவிர, அவற்றினைப் பற்றிய பட்டியல்களைக் குறிப்பிடவில்லை. தொண்ணூற்றாறு என்ற வரையறைக்குள் அடங்காத நொண்டி நாடகம், கப்பற்பாட்டு, ஆநந்தக் களிப்பு, கிளிக் கண்ணி, விலாசம் புலம்பல் உந்தி பறத்தல், சாழல், தெள்ளேணம், வள்ளைப்பாட்டு, கவசம், ஓடப் பாட்டு, காதல், ஏற்றப்பாட்டு முதலான பல சிற்றிலக்கியங்கள் உள்ளன. இத்தகைய கருத்துநிலைகளில் சிற்றிலக்கியங்களின் வகை எண்ணிலடங்காதது எனத் தெரிகிறது. இத்தகைய சிற்றிலக்கியங்கள் முகிழ்த்தது என்பது பண்டைய இலக்கண, இலக்கிய நூல்களாலேயே என்பதனை இக்கட்டுரை நிறுவ முயலுகிறது.

இலக்கிய வகை குறித்த சிந்தனை

இலக்கிய வகை என்ற தமிழ்ச் சொல்லுக்கு இணையாக Genre என்ற ஆங்கிலச் சொல் கையாளப்படுகிறது. இது இலத்தீன் சொல்லின் வேர்ச்சொல்லாகக் குறிக்கப்படுகிறது. இலக்கண இலக்கியங்களில் வகுக்கப்பட்டுள்ள சான்றுகளிலிருந்தே வகைமை மூலக்கூறுகள் தோன்றுகின்றன. ஓர் இலக்கியம் முகிழ்ப்பதற்கான மூலக்கூறுகள் பல்வேறு பண்புகளைக் கொண்டவை. அதுவே பின் இலக்கிய வகையாக உருப்பெறுகிறது. இலக்கிய மூலக்கூறினை இலக்கிய வகையாக வளர்த்துக் காட்டும் பண்புக்கூறுகளே இலக்கிய வகைமைகள்1 என்று கி.ராசா விளக்குகின்றார். “இலக்கியத்தை இனம் பிரித்துப் பண்பு அடிப்படையில் அதன் உள்ளும் புறமும் உணர வழிசெய்யும் வாயில்களாக இலக்கிய வகைகள் அமைகின்றன”2 என்று தமிழண்ணல் குறிப்பிடுகிறார். இலக்கிய வகை வகைமைகளைத் தோற்றம், வளர்ச்சி, மலர்ச்சி, தளர்ச்சி போன்ற படிநிலைகளில் குறிப்பிடலாம். சங்க இலக்கியப் பாடல்களை அகம், புறம் ஆகிய தன்மைகளில் நூற்றுக்கணக்கானப் புலவர்கள் பாடியுள்ளனர். அகத்துறைப் பாடல்கள் நாடக வழக்காகவும் அமைந்துள்ளன என்பதற்குக் கலித்தொகையைச் சான்றாகக் கொள்ளலாம். கி.பி. ஐந்து ஆறு நூற்றாண்டுகளில் பக்திப் பாடல்கள் தோன்றின. பின் காப்பியங்களும், புராணங்களும் எழுந்தன. அதன்பின் சிற்றிலக்கியங்கள் தோன்றின என்று இலக்கிய வரலாற்றாய்வுகள் இலக்கியங்களை வரிசைப்படுத்துகின்றன.

இலக்கிய வகை, வகைமைக் கோட்பாடு

வகை பற்றியதான ஆய்வும் வகைமை பற்றியதான ஆய்வும் வேறுவேறானதாகத் தெரிகிறது. இலக்கியத்தினை அதன் பண்பமைதியுடன் விளக்குவது வகை ஆய்வு. அதன் தோற்றத்திற்கான முன்பின் செய்திகளுடன் ஆராய்வது வகைமை ஆய்வு. வகைமை ஆய்வை இலக்கிய மூலக்கூறு ஆய்வு என்றும் குறிப்பிடலாம். உதாரணமாக, பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களைத் திரட்டி, வகுத்தும் தொகுத்தும் தருவது வகை ஆய்வு என்றும், பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியத்தின் தோற்றம், வளர்ச்சி முதலியவற்றை விளக்குவதும் அதன் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சியை உய்த்துணர்த்துவதும் வகைமை ஆய்வு என்றும் தெளியமுடிகிறது.

இலக்கியத்தின் வகையைப் பகுப்பு என்றும் கூறுவர். தொல்காப்பியர் காலத்திலேயே இலக்கிய வகைமைப் பகுப்புமுறை தோன்றிவிட்டது. தொல்காப்பியர் செய்யுளியலில் குறிப்பிடும் பாட்டு, உரை, நூல், வாய்மொழி, பிசி, அங்கதம், முதுசொல்3 ஆகியன பிற்காலத்தில் தனித்த இலக்கிய வகைகளாகக் கருதுவதும் வளர்வதுமாக இருந்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது. “பாட்டு என்பது தனிப்பாடல், காப்பியம், இலக்கியம் என உருவெடுப்பது என்றும், உரை என்பது நான்கு வகை என்றும், நூல் என்பது இலக்கணம் என்றும், வாய்மொழி என்பது மந்திரம் முதலியன என்றும், பிசி என்பது விடுகதை என்றும், அங்கதம் என்பது சித்த வைத்தியம், இலக்கணம் முதலியன என்றும், முதுசொல் என்பது பழமொழியால் அமைந்த இலக்கிய வகை”4 என்று ச.வே. சுப்பிரமணியன் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், எண்வகை வனப்பான, அம்மை, அழகு, தொன்மை, தோல், விருந்து, இயைபு, புலன், இழைபு என்பதும் இலக்கிய வகைகளில் இடம்பெற்றதைக் காணமுடிகிறது. இதில் “அம்மை என்பது அறநூல் வகை இலக்கியத்தையும், தொன்மை இதிகாச வகை இலக்கியத்தையும், தோல் மகா காவிய வகை இலக்கியத்தையும், விருந்து பிரபந்த வகை இலக்கியத்தையும், இயைபு காப்பிய வகை இலக்கியத்தையும், புலன், கூத்துவகை இலக்கியத்தையும், இழைபு, இசைவகை இலக்கியத்தையும் குறிப்பிடும்”5 என்று ச.வே. சுப்பிரமணியன் குறிப்பிடுகிறார். இதனையன்றி, தன்னுணர்ச்சிப் பாடல்கள், இறைநெறி பாடல்களை, தாம் கலந்து பாடிய இலக்கிய வகைகள் என்றும், காப்பியம், நாடகம் ஆகியவற்றை பிறர் அனுபவம் பற்றிய இலக்கிய வகைகள் என்றும், நாடகத் தன்னுணர்ச்சிப் பாடல்களை இரண்டும் கலந்தவை என்றும் வகைப்படுத்துகின்றனர்.

சிற்றிலக்கியம் எனும் சொல்லாட்சியும் பாடற்பொருண்மைகளின் அமைப்பும்

சிற்றிலக்கியம் என்பது தொடக்க காலத்தில் பிரபந்தம் என்று அழைக்கப்பட்டது. பிரபந்தம் என்பதற்கு நன்கு கட்டப்பட்டது எனப் பொருள். இதனை தா.ஈசுவரபிள்ளை, பிரபந்தம் என்ற சொல் சிற்றிலக்கியம் என்பதை மட்டும் குறிப்பிடாமையை உணர்ந்து சிற்றிலக்கியத்தைச் சுட்டச் சிறுபிரபந்தம் அல்லது சில்லறைப் பிரபந்தம் என்ற சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர்”6 என்று குறிப்பிடுகிறார். இதன் விளக்கமாக ந.வீ.செயராமன் “தமிழில் எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு, காப்பியங்கள், பக்தி நூற்கள் ஆகியன இலக்கியம் என்னும் சொல்லால் குறிப்பிடப்பட்டமையால் அந்தாதி, சதகம், பிள்ளைத்தமிழ், பரணி போன்ற இலக்கியங்கள் எழுந்த காலத்தில் அவைகளைக் குறிக்கப் பிரபந்தம் என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டது என்றும், பிரபந்தம் என்ற சொல் இலக்கியம் என்பதைக் குறிக்கும் என்ற பொருளுணர்ச்சியின் விளைவாக அந்தாதி முதலியவற்றைச் சிறு பிரபந்தங்கள் அல்லது சில்லறைப் பிரபந்தங்கள் என அடை கொடுத்து வழங்கும் வழக்காறு ஏற்பட்டது என்றும், தனித்தமிழாட்சி வளர்ச்சியுற்ற காலத்தில் சிறு பிரபந்தங்கள் என்ற சொல்லால் குறிப்பிடப்பெறும் அந்தாதி முதலியவற்றைச் சிற்றிலக்கியம் என்று கூறும் வழக்கு ஏற்பட்டது”7 என்று குறிப்பிடுகிறார்.

பிரபந்தம் என்னும் சிற்றிலக்கியத்தைத் தொண்ணூற்றாறு வகைப்பட்ட நூல். இலக்கியத்தின் ஒரு பகுதியான ஒரு துறையை மட்டும் பாடுபவை. அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய உறுதிப்பொருட்களைக் கொண்டுள்ள பேரிலக்கியத்திலிருந்து வேறுபட்டு அதன் ஒரு கூறினை மட்டும் கருப்பொருளாகக் கொண்டுள்ளது. தெய்வங்கள், மன்னன், வள்ளல், தலைவன் ஆகியோர;களின் மீதுள்ள அருள் குறித்தும் பொருள் குறித்தும் கொடை குறித்தும் பாடியவை. அதன், பாடுபொருள் அகமாகவோ அல்லது புறமாகவோ அல்லது அகப்புறமாகவோ இருக்கலாம். இதனை, ஆசிரியம் தொடங்கி கலிவெண்பா ஈறாக தொடர்ந்தும் கலந்துமான யாப்பமைப்பில் பாடப்பட்டடுள்ளது. அதாவது, 5,8,20,40,70,400 ஆகிய எண்ணிக்கையிலும் வரையறுத்துப் பாடப்பட்டுள்ளது. இதனைத் தமிழண்ணல், “நெடும்பாட்டு போல்வன. முற்ற முடிந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளின் மேலன. பலதுறை சார;ந்த பெருநூல்கள் போலாது ஒரு சில துறைகளைப் பற்றிய செய்திகளை முடிக்கக்கூடியன. இவை வட்டாரச் சார்பு மிக்கன. சங்க காலத்துப் பாட்டுக்கள் போலக் குறிப்பிட்ட இறைவனை, மன்னனை, வள்ளலைப் பற்றிப் புகழ்வதற்காகச் சிறப்பாக எடுத்துரைப்பதாக எழுதப்பட்டன”8 என்று விளக்கமளிக்கிறார்.

சிற்றிலக்கியங்கள் அகப்பொருள், புறப்பொருள், துதிப்பொருள் ஆகிய பொருள்களின் அடிப்படையில் பாடப்பெற்றுள்ளன. பத்து, பதிகம், சதகம், பஞ்சகம் ஆகிய எண்ணிக்கையில் பாடப்பட்டுள்ளன. அந்தாதி, ஊர்வெண்பா, ஊரின்னிசை, ஊர் நேரிசை ஆகிய யாப்பமைவிலும், ஆசிரியம் முதல் கலிவெண்பா ஈறாகவும் இவற்றின் கலப்பாகவும் பாடப்பெற்றுள்ளன. தூது, உலா, பிள்ளைத்தமிழ் ஆகியன பொருள் அடிப்படையில் பாடப்பெற்றுள்ளன. ஊசல், அம்மானை, சிற்றில், சிறுதேர், கழங்கு போன்றன விளையாட்டு அடிப்படையில் பாடப்பட்டுள்ளன. பள்ளு, குறவஞ்சி, குறம் போன்றன நாட்டுப்புறத் தன்மையில் பாடப்பட்டவை. அல்லி, அரசாணி மாலை போன்றன கதைப்பாடல் அமைப்பில் உள்ளன. புகழ்ச்சி மாலை, தாரகை மாலை போன்றன பெண்களை முன்னிறுத்தியவை. தெம்மாங்கு, கும்மி, சிந்து, கீர்த்தனை போன்றன இசையின் தன்மையில் பாடப்பட்டவை. பள்ளு, குறவஞ்சி போன்றன இசையோடு நாடகத் தன்மையும் பெற்றவை. மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ் போன்றன பக்தி அடிப்படையில் பாடப்பட்டுள்ளன. நெஞ்சு விடு தூது, பழையது விடு தூது, செருப்பு விடு தூது போன்ற தூது இலக்கியங்கள் தத்துவ அமைப்பில் உள்ளன. ஓடப்பாட்டு, வண்டிக்காரன் பாட்டு போன்றவை தொழில் அடிப்படையில் அமைந்தவை.

சிற்றிலக்கியங்களின் தோற்றச் சூழல்

சிற்றிலக்கியங்கள் தோன்றுவதற்குப் பல்வேறு காலத்தின் அரசியல், பொருளாதார, சமூக, சமயக் காரணிகளைச் சுட்டலாம். இலக்கண, இலக்கிய மூலங்களை அடியாகக் கொண்டும், அரசியல், சமூக மாற்றங்கள் காரணமாகவும் சிற்றிலக்கிய வகைகள் தோன்றலாயின. உதாரணமாக, அரசனைப் பாடும் நிலையிலிருந்து மாற்றம் பெற்று, இறைவனைப் பாடும் நிலை ஏற்பட்டதும், துயிலெடை நிலை என்ற இலக்கிய வகையிலிருந்து பள்ளியெழுச்சி என்ற இலக்கிய வகை தோன்றியதாகக் கூறலாம். பரணி இலக்கியங்கள், மரபு வழியாக வந்த இலக்கியங்களை இணைத்துப் புதிய இலக்கியம் படைக்கும் ஆவலில் தோன்றியது எனலாம். பின்பு சங்கப்பொருள் இலக்கியங்களைத் தனித்தனியாக படைக்கும் சிந்தனையில் நெஞ்சுவிடு தூது, வேனில் மாலை, கோவை, எண் செய்யுள் போன்றன தோன்றியதாகத் தெரிகிறது. பிள்ளைத்தமிழ், உலா, கலம்பகம், அந்தாதி போன்றன சமய உணர்வை வெளிப்படுத்துவதற்காகத் தோன்றிய சிற்றிலக்கியங்கள் எனத் தெரிகிறது. தல இறைவனைப் புகழும் நோக்கில் தலபுராணம், தலக்கோவை போன்றன பாடப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது.

இலக்கியத்தின் உள்ளடக்கத்தினைக் கொண்டு சிற்றிலக்கியங்கள் தோன்றியன. புறப்போர், அகப்போராக மாற்றம் கொண்ட நிலையின் வெளிப்பாடுதான் இரணியவதைப் பரணி. உலா மடல் என்பது பாட்டுடைத் தலைவனின் இயற்பெயருக்கு ஏற்பப் பாடுவது வளமடல் இலக்கிய பண்பாகும். ஓர் இலக்கிய வகைக்குப் போட்டியாக இன்னோர் இலக்கிய வகை தோன்றியதைக் குறிப்பிடலாம். அத்தகைய வடிவில் நாமமாலை தோன்றியது. இது ஆடவரைப் புகழ்ந்து பாடும் மரபில் தோன்றியது. இதன் எதிரிடையாக புகழ்ச்சி மாலை தோன்றியது. இது பெண்டிரைப் புகழ்ந்து பாடுதலாகத் தோன்றியது என அறியமுடிகிறது. மரபு வழிப்பட்ட உறுப்புக்களையும் நாட்டுப்புற உறுப்புக்களையும் பல்வேறு பாவினங்களையும் கலந்து பாடும் புலமை விளையாட்டின் விளைவாகத் தோன்றிய இலக்கியம் கலம்பகமாகும். மடக்கு, திரிபு, யமகம் முதலிய சொல்லணிகளை அமைத்துப் பாடும் புலமை விளையாட்டின் அடிப்படையில் தோன்றியது வருக்கக்கோவை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. வாழ்க்கையின் அன்றாட நிகழ்ச்சிகளைப் பள்ளு, குறவஞ்சி இலக்கியங்கள் பதிவு செய்கின்றன.

ஊசல், கழங்கு, அம்மானை போன்றன மகளிர் விளையாட்டினைப் பாடுகின்றன. சதகம், பல்லாண்டு, குறத்திப்பாட்டு ஆகியவை சமுதாயத்தில் காணப்படும் வழக்கங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு இலக்கியம் படைக்கப்பட்டுள்ளன. அட்டமங்கலம், நவமணி மாலை, தாரகை மாலை ஆகியவை குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில் பாடப்பட்டவையாக அமைகின்றன. இரட்டை மணிமாலை, இணை மணிமாலை, நான்மணி மாலை ஆகியவை வேறு வேறு பாக்களை இணைத்துப் பாடுபவையாக அமைவனாகின்றன. பன்மணி மாலை பல்வேறு யாப்புக்களை பயன்படுத்தும் புலமையில் பாடப்பட்டுள்ளது. நூற்றந்தாதி ஒரே யாப்பைப் பயன்படுத்தி நூறு பாடல்களில் பாடப்பட்டுள்ளன. தசாங்கம், தசாங்கத்தயல் ஆகியவை ஒரே பொருண்மையை யாப்பினால் வேறுபடுத்திப் பாடும் தன்மை கொண்டவை. இவை ஒரே பொருண்மையில் பல்வேறுபட்ட இலக்கிய வகைகளைக் கொண்டவை. அலங்காரப் பஞ்சகம் பல்வேறு பாவகைகளை அமைத்துப் பாடப்பட்டது. நாற்பது, இருபது, பத்து போன்றவை குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில் பாடப்பட்டவை. சிற்றிலக்கிங்கள் பல்வேறு சூழல்களில், பொருளமைப்பில், யாப்பமைப்பில் பாடப்பட்டவை என்பது புலனாகிறது.

இலக்கண இலக்கியங்களில் சிற்றிலக்கிய வகைக்கான குறிப்புக்கள்

இலக்கியங்கள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாகத் தோன்றியவை. ஒன்றிலிருந்து வேறொன்றாக மாறியவை. வெவ்வேறு வடிவங்களைப் பெற்றவை என்பதான கொள்கைகளை முன்னிறுத்தியவை. தமிழ் இலக்கியங்கள் தோற்றம் பெற்ற காலம் இன்னதென்று வரையறுத்துச் சொல்லமுடியாத போதிலும், பண்டைய இலக்கியங்களாக இன்றளவும் அடையாளம் காணப்பட்டவை சங்க இலக்கியங்களே. முதுநாரை, முதுகுருகு, பரிபாடல், களரியாவிரை, அகத்தியம், மாபுராணம், பூதபுராணம், பெருங்கலி, வெண்டாழி, அகவல், குருகு, வியாழமாலை ஆகியவை சங்க இலக்கியத்திற்கு முந்தைய நூல்களாக அறியப்பட்ட போதிலும் அவை முழுவதுமாக கிடைத்தில. தொல்காப்பியத்திற்கு முந்தைய பழமையான இலக்கண நூல்கள் உண்டென்று தொல்காப்பியத்திலேயே குறிப்புக்கள் இருந்தபோதிலும் அவற்றை அறிதற்கியலவில்லை. ஆகையால் இன்றளவும் நமக்குக் கிடைக்கப் பெற்ற இலக்கிய, இலக்கணங்களில் தொன்மையானது தொல்காப்பியமும், சங்க இலக்கியமுமாகும். எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டுமாகிய பதினெட்டு நூல்கள் சங்க இலக்கியங்கள். பிற்காலத்தில் தோன்றிய சிற்றிலக்கியங்களின் தோற்றத்தினையும், அவை தோன்றியதற்கான மூலக்கூறுகள் தொல்காப்பியத்திலும், சங்க இலக்கியங்களிலும் விரவிக் கிடக்கின்றன. தொல்காப்பியத்திலிருந்து தோன்றிய இலக்கிய வகைமைகளைக் கி.ராசா, “தொல்காப்பியர் காலத்திலேயே மூலக்கூறு அளவில் நின்றவை. அவர் காலத்திலேயே வகைமைப் பண்பினைப் பெற்றவை. வகைகளாக எய்தியவை.”9 ஆகிய மூன்று நிலைகளில் பாகுபடுத்துகிறார்.

தொல்காப்பியர் அகமரபுகளை நாடகவழக்கு என்றும், களன் என்றும், முன்னம் என்றும், நோக்கு என்றும் பாகுபடுத்தியுள்ளார். இதில் நாடகவழக்கு என்பதற்கு இளம்பூரணர், “நாடக வழக்காவது, சுவைபட வருவனவெல்லாம் ஓரிடத்து வந்தனவாகத் தொகுத்துக் கூறுதல். அஃதாவது செல்வத்தானும், குலத்தானும், ஒழுக்கத்தானும், அன்பினாலும், ஒத்தார் இருவராய்த் தமரின் நீங்கித் தனியிடத்து எதிர்ப்பட்டார் எனவும், அவ்வழிக் கொடுப்போருமின்றி அடுப்போருமின்றி வேட்கை மிகுதியாற் புணர்ந்தார் எனவும், பின்னும் அவர் களவொழுக்கம் நடத்தி இலக்கண வகையான் வளர்ந்தெய்தினார் எனவும், பிறவும் இந்நிகரனவாகிச் சுவைபட வருவனவெல்லாம் ஒருங்கு வந்தனவாகக் கூறுதல்”10 என்று குறிப்பிடுகிறார். அகத்திணையில் நிகழும் அகமாந்தர்களின் செயல்களை உள்ளத்தின் வேட்கை என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும், அதனை, களவொழுக்கம் நிகழ்த்தும் வாழ்வில் இலக்கண வகை என்று குறிப்பிடுவது கருதத்தக்கது. இதனை, வகைமை நோக்கில் தோன்றும் சிந்தனை என்றே கருதமுடிகிறது.

பொருட்கூறுகளின் கருத்தியலுக்குக் களன் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. களனைத் தொல்காப்பியர்,

“ஒருநெறிப் பட்டாங் கோரியல் முடியுங்

கரும நிகழ்ச்சி யிடமென மொழிப”11

என்று குறிப்பிடுகிறார். இதற்குப் பேராசிரியர், “ஒரு நெறிப்படுத்த லென்பது, ஒருவழிப் பலவுந் தொகுத்தல். ஓரிய லென்பது அவற்றுக்கெல்லாம் இலக்கண மொன்றாதல்: அஃதாவது காட்சியும் ஐயமுந் துணிவும் புணர்ச்சியும் நயப்பும் பிரிவச்சமும் வன்புறையுமென்று இன்னோ ரன்ன எல்லாம் ஒருநெறிப்பட்டு இயற்கைப் புணர்ச்சியென்னும் ஓரிலக்கணத் தான் முடியும்”12 என்று தம் உரையில் குறிப்பிடுகிறார். இதில் காட்சி, ஐயம், துணிபு, புணர்ச்சி, நயப்பு, பிரிவச்சம், வன்புறை ஆகிய களன்கள் இயற்கைப் புணர்ச்சி தொடங்கிய களவின் செல்நெறிகள் அனைத்தும் உள்ளடக்கியதாக பேராசிரியர் விளக்கத்திலிருந்து தெளிகிறது. இதனை இறையனார் களவியல் உரை முன்னுற உணர்தல், குறையுற உணர்தல், தலைவன் தலைவியும் உள்வழி வரவுணர்தல் ஆகிய மூன்று நிலைகளில் இயற்கைப் புணர்ச்சியின் போது தோழியின் உணர்ச்சியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இக் கருத்தினை உணர்த்தும் பாடல் வருமாறு;

“முன்னுற உணர்தல் குறையுற உணர்தல்

இருவரும் உள்வழி அவன்வர வுணர்தலென்று

அம்மூன் றென்ப தோழிக் குணர்ச்சி”13

திணை, துறை அமைப்பில் பாடப்பட்ட அகத்திணை இலக்கியங்கள் புதிய பொருண்மையில் சிற்றிலக்கியத்தில் பாடப்பட்டுள்ளன. தொல்காப்பியத்தில் அகத்திணைப் பாடல்களுக்கு அகத்திணையியல், களவியல், கற்பியல், பொருளியல், உவமவியல், மெய்ப்பாட்டியல் ஆகிய பகுதிகளில் இலக்கணம் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. புறத்திணைப் பாடல்களுக்குப் புறத்திணையியலில் இலக்கணம் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. செய்யுளியல், மரபியல் ஆகியவை பாடல்களின் அமைப்பைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறது. அகத்திணைப் பாடல்களில் உள்ள திணை, துறை பகுப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. துறைகளை முதன்மையாகக் கொண்டு கோவை இலக்கியங்கள் வளர்ச்சியுற்றன. கோவை நூல்கள் நாடகப்போக்கில் அமைந்துள்ளன. துறை வகைகளுக்கு ஒத்தது.

‘கனவும் உரித்தால் அவ்விடத்தான’14

எனவரும் பொருளியல் நூற்பா பாங்கனொடு கழறல் என்னும் அகப்பொருள் துறையில் தோன்றியதாக அநுராக மாலை என்னும் இலக்கிய வகை தோன்றியுள்ளதை அறியமுடிகிறது. ‘நன்னயம் உரைத்தல்’15 என்னும் களவியல் நூற்பா வரி புகழ்ச்சி மாலை என்னும் இலக்கியம் தோன்ற வித்தாக அமைந்ததைக் குறிக்கிறது. ‘பெற்றவழி மகிழ்ச்சி’16 என்னும் களவியல் நூற்பா இயற்கைப் புணர்ச்சியிலும், இடந்தலைப் பாட்டிலும் தலைவன் தலைவியைப் பெறுவதும், தலைவி தலைவனைப் பெறுவதுமான சூழலைக் குறித்தது. இது பெருமகிழ்ச்சி மாலை என்னும் இலக்கிய வகை தோற்றத்திற்கு காரணமாக உள்ளது. ‘வேனில்’16 (1) என்னும் பாலைத்திணையின் பெரும் பொழுதினைக் குறிப்பிடும் சொல் வேனில் மாலை என்னும் இலக்கியத் தோற்றத்திற்கு வழிவகுத்தது. ‘ஊரும் பேரும் வினவுதல் உண்டு’16 (2) என்னும் களவியல் நூற்பா எண், செய்யுளிசை, பெயரின்னிசை, பெயர் நேரிசை, ஊர் நேரிசை, ஊர் இன்னிசை என்னும் இலக்கியங்கள் தோற்றத்திற்கு வழி வகுத்தன.

‘கனவும் உரித்தால் அவ்விடத்தான’17 என்னும் பொருளியல் நூற்பா அநுராக மாலை என்ற இலக்கிய வகை தோன்ற வழிவகுத்திருந்த போதிலும், உலாமடல் என்னும் இலக்கிய வகை தோன்றவும் காரணமாகியது. ‘மடல்மா கூறும் இடனுமா ருண்டே’18 எனவரும் களவியல் நூற்பாவும் உலாமடல் இலக்கியத்திற்கும், வரிமடல் என்னும் இலக்கிய வகை தோன்றுவதற்கும் காரணமாக இருந்ததைக் காணமுடிகிறது.

தலைவியின் விழிகள் பேசும் மொழியின் சிறப்பு, கொங்கைகளின் சிறப்பை உணர்த்தும் விதமாக நயனப்பத்து, பயோதரப் பத்து தோன்றியுள்ளதாக அறியமுடிகிறது. இதற்குச், ‘சிறந்துழி ஐயம் சிறந்தது என்ப’19 என்னும் களவியல் நூற்பா வித்தாக அமைகிறதாகக் கருதமுடிகிறது.

“கிழவோன் அறியா அறிவினள் இவளென

மையறு சிறப்பின் உயர்ந்தோர் பாங்கின்

ஐயக் கிளவி அறிதலும் உரித்தே”20

என்னும் களவியல் நூற்பா தலைவன் தலைவியின் பிரிவுக்காலத்தில் ஏற்பட்ட ஆற்றாமையால் பசலை மிகுந்த தலைவியின் துன்பத்தை அறிய, செவிலித்தாய் கட்டு வைத்தும், கழங்கு வைத்தும் காண்பாள் என்ற செய்தியின் மூலமாக குறத்திப்பாட்டு என்னும் இலக்கிய வகை தோற்றம் பெற்றதாக அறியமுடிகிறது. இவ்வாறாக அகப்பொருள் இலக்கணங்கள் கலம்பகம், பன்மணி மாலை, நாம மாலை ஆகிய இலக்கிய வகைகள் வளர்ந்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

தொல்காப்பியம் புறத்திணையியலில் வரும் திணை, துறை அமைப்புக்கள் பிற்காலத்தில் தனித்த இலக்கிய வடிவங்களாக மாறியுள்ளதைச் சிற்றிலக்கியங்களின்வழி அடையாளம் காணமுடிகிறது. பாடாண் திணையில் வரும் ‘குழவி மருங்கினும் கிழவ தாகும்’21 என்ற துறையும், வாகைத்திணையில் வரும், ‘களவழி தேரோர் தோற்றிய வென்றி (மறக் களவழி’21(1) என்னும் துறையும், காஞ்சித்திணையில் வரும், ‘முதுமொழிக் காஞ்சி, பொருண்மொழிக் காஞ்சி’ 21(2) ஆகிய துறைகளும், ‘ஊரொடு தோற்றமும் உரித்தென மொழிப’22 என்னும் துறையும், ‘துயிலெடை நிலை’23 என்னும் துறையும், ஆற்றுப்படை23 (1) அறத்தொடு நிற்றல்24 ஆகிய துறைகளும் சிற்றிலக்கியங்களின் தோற்றத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் இலக்கிய மாற்றத்திற்கும் வழிவகுக்கும் மூலக்கூறுகளாகின்றன எனத் தெரிகின்றது.

சங்க இலக்கியங்களில் சிற்றிலக்கியக் கூறுகள்

எட்டுத்தொகை நூல்களில் அகத்திணை நூல்களான கலித்தொகை, குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, அகநானூறு, நற்றிணை ஆகியவற்றின்வழிச் சிற்றிலக்கியங்கள் முகிழ்த்துள்ளன. குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய திணைகளில் முதற்பொருள், கருப்பொருள், உரிப்பொருள் தன்மைகளில் சிற்றிலக்கியக் கூறுகள் மிகுதியாகும். அத்தகைய சிற்றிலக்கியங்களைத் தொகைவழி, இலக்கியங்கள், கதைவழி இலக்கியங்கள் என்று பாகுபடுத்தலாம். பத்துப்பாட்டில் திருமுருகாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, மலைப்படுகடாம் என்னும் கூத்தராற்றுப்படை ஆகிய ஆற்றுப்படை நூல்களிலும், மதுரைக் காஞ்சி ஆகிய புறப்பொருள் நூல்களிலும், முல்லைப் பாட்டு, குறிஞ்சிப் பாட்டு, பட்டினப் பாலை, நெடுநல் வாடை ஆகிய அகப்பொருண்மை இலக்கியங்களிலும் சிற்றிலக்கியக் கூறுகள் விரவிக் காணப்படுகின்றன.

பத்துப்பாட்டு நூல்களில் பாதாதிகேசம், கேசாதிபாதம் பற்றிய சிந்தனைக் கூறுகளும், ஐங்குறுநூற்றில் அமைந்த தொண்டிப் பத்தில் அந்தாதி இலக்கியக் கூறுகளும், அகநானூறு, நற்றிணை, குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு கலித்தொகை ஆகிய நூல்களில் தூது இலக்கியக் கூறுகளும், குறத்தி, குறி பார்த்துக் கூறுவதாக குறவஞ்சி இலக்கியப் பொருண்மையும் அமைந்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது. ஆற்றுப்படைப் பாடல்களில் இயன்மொழி வாழ்த்து, புறநிலை வாழ்த்து, வாயுறை வாழ்த்து, செவியறிவுறூஉ, கையறுநிலை ஆகிய வஞ்சிப்பா கூறுகளும் காணமுடிகின்றன.

சங்கப் பாடல்கள் மிகுதியானது நாடகத் தன்மையிலானது என்று கைலாசபதி, கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி, தெ.பொ.மீனாட்சி சுந்தரம், வ.சுப.மாணிக்கம் உள்ளிட்ட பல்வேறு ஆராய்ச்சியாளர்கள் நிறுவியுள்ளனர். அகப்பொருள் இலக்கியங்களில் திணை, துறை பகுப்பு, கூற்று போன்றவை நாடகத் தன்மைக்கு வழிவகுக்கின்றன. தலைவன், தலைவி, தோழி, செவிலி, நற்றாய், கண்டோர் ஆகியோர்களின் கூற்றும் உரையாடல் நயமும் நாடகத்திற்கு வித்தாக அமைகின்றன. நாடகப்பாங்கும் மிகுதியாக உள்ளதைக் காணமுடிகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து பிற்காலத்தில் தோன்றிய சிற்றிலக்கியங்களும் நாடகத்தன்மை கொண்டதோடு, ஒரு தொடர்ச்சியை மையமாகக் கொண்டு உரையாடல் தன்மையில் அமைந்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியத்தில் பாட்டுடைத் தலைவனின் புகழைப் பாடுவதற்காக மகளிர் பலர் குழுமி ஆடிப் பாடி ஊஞ்சலில் ஏறி விளையாடுகின்றனர். அம்மானைக் காய்களை வைத்து மூவர் மூவராகப் பாடுகின்றனர். ஆடுகின்றனர். வட்டமாக நின்று கும்மியாட்டம் ஆடிப் பாடுகின்றனர். பந்தை அடித்துப்பாடி விளையாகின்றனர். எழுவர் அல்லது ஒன்பதின்மராகக் கூடி கையைப் பிணைத்துக் குரவையாடி மகிழ்கின்றனர். வள்ளைப்பாட்டு பாடுகின்றனர். இத்தகைய விளையாட்டுக்களையும் செயல்களையும் கொண்டு ஒவ்வொரு விளையாட்டிற்கும் தக்கவாறு தனித்த சிற்றிலக்கியங்கள் தோன்றியுள்ளன.

அதாவது ஊசல், அம்மானை, கும்மி, ஒயில் கும்மி, பந்தடிப்பாட்டு, குரவைப்பாட்டு, வள்ளைப்பாட்டு போன்றவை சிற்றிலக்கிய வகைகளில் தோன்றி ஒரு தனித்த கூறாக உருவாகியுள்ளன. உலா வந்த தலைவனைக் கண்டு காதலுற்ற தலைவி, தலைவனை மீண்டும் காணாமல் காதல் நோயால் வருந்தி தனது ஆற்றாமையைப் புலப்படுத்த உயர்திணை மனிதர்களிடத்தும், அஃறிணைப் பொருள்களிடத்தும் கூறிப் புலம்புவதும், அப்பொருட்களைப் பாட்டுடைத் தலைவனிடத்துத் தூது விடுப்பதுமாக அமைவதைத் தூது இலக்கியங்கள் எனலாகிறது.

உலா வந்த தலைவனிடத்தில் காதல் கொண்ட தலைவி, தன் காதலால் ஆற்றாமைத் துயரில் வருந்துகிறாள். மலைவளம் மிக்க குறிஞ்சி நிலத்தினைச் சேர்ந்த குறப்பெண், அவளைக் கண்டு விரைந்து தலைவனைச் சேருவாள் என்று குறி கூறுகிறாள். தலைவியின் ஆற்றாமை மிகுதியைக் கண்டு குறி கூறும் குறப்பெண் தன்மைகளையும் குறத்தியின் தன்மைகளையும் எடுத்துக் கூறும் இலக்கிய வகை குறிவஞ்சி என அழைக்கலாயிற்று. தலைவன் தலைவியைக் கண்டு அவளிடம் ஐம்புல இன்பங்களை அடையுமாறு கனவு காண்கிறான். பின்பு இதனைத் தன் பாங்கனிடம் கூறுகிறான். மகிழ்கிறான். தன் தலைவியைக் காண்பது, கனவில் அவளிடம் இன்பம் துய்ப்பது போன்றவைகளைப் பாங்கனிடம் கூறி மகிழ்வதுமான செயல்களை இலக்கியத் தன்மையாகப் பெறும் இலக்கிய வகை அநுராக மாலை எனப்படுகிறது. கனவில் இன்பம் கொண்ட பெண்ணைக் காமம் மிகுதியால் மணமுடிக்க விரும்பிய தலைவன் அவளுக்காக மடலேறுகிறான். இதனை உலாமடல் என்னும் இலக்கிய வகையில் காணமுடிகிறது. இவ்வாறாக சிற்றிலக்கியங்கள் உலாவிலிருந்து, குறவஞ்சி, அநுராக மாலை என்று தனக்குள்ளேயே பல்வகை இலக்கியங்களை உள்ளடக்கியும், வேறுபட்டு புதிய வகைமைத் தோற்றத்தையும் கொண்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

சிற்றிலக்கியங்களிலிருந்து கிளர்ந்தெழுந்த சிற்றிலக்கியங்கள்

தெய்வத்தன்மை மிக்க திருக்கோயில்களைக் களமாகக் கொண்டு கோயில்களில் வீற்றிருக்கும் அருட்கடவுளர்களையே பாடுபொருளாகக் கொண்டு எழுந்த சிற்றிலக்கியங்களே மிகுதியானது. இத்தெய்வங்களில் பெரும்பாண்மையானது மக்களின் நடைமுறையோடு கூடிய மனித வரலாற்றைக் கொண்ட கருத்துருக்களையே பாடல்களாகக் கொண்டன. ஒட்டக்கூத்தர், உமாபதி சிவாச்சாரியார், குமரகுருபரர், தாயுமானவர், பட்டினத்தடிகள், சொக்கநாதர், பகழிக்கூத்தர், மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளை, வெள்ளைவாரணர் போன்ற புலவர்கள் சிற்றிலக்கிங்களில் நுட்பமும், இலக்கிய நயமும் பொருந்தப் பாடியுள்ளனர்.

சிற்றிலக்கியங்கள் பண்டைய இலக்கியங்களிலிருந்து கிளர்ந்து எழுந்தவை என்று அறியப்பட்ட போதிலும் சிற்றிலக்கியங்களிலிருந்து கிளர்ந்தெழுந்த சிற்றிலக்கியங்கள் மிகுதியாக உள்ளன. சிற்றிலக்கியங்கள் என்பதே ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாக உதித்தெழுவது என்பது பொதுப்பண்பாகிறது. அம்மானை என்னும் விளையாட்டு வகையை அம்மானை என்றும் சிற்றிலக்கியங்களில் குறிப்பிடுவதும் உண்டு. “மகளிர் மூவர் கூடியிருந்து ஆடுவதாக வரும் பொருண்மை இச்சிற்றிலக்கியத்திற்கு உரியது. கலம்பகம் என்னும்  பொருளுறுப்புக்களுள் ஒன்றாக அம்மானையும் அமைந்துள்ளது. மேலும் பெண் மக்களைத் தலைவியாக வைத்துப் பாடப்பெறும் பெண்பாற் பிள்ளைத்தமிழில் இறுதியில் அமையும் மூன்று பருவங்களில் ஒன்றாக அம்மனைப் பருவமும் சேர்த்துக் கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் உலா இலக்கியங்களில் தலைவன் உலா வருமுன்னர் எழுபருவப் பெண்டிரும் விளையாடும் விளையாடல் வகைகளில் ஒன்றாகவும் அம்மானை விளையாடலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.”25 என்று ந.வீ. செயராமன் குறிப்பிடுகிறார்.

ஊசல் என்ற விளையாட்டும் மகளிர் ஆடும் விளையாட்டுக்களுள் குறிப்பிடத்தக்கது. கலம்பம், பிள்ளைத்தமிழ், உலா ஆகிய இலக்கியங்களில் ஊசல் என்னும் விளையாட்டு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஊசல், அம்மானை, கும்மி, பந்தடிப் பாட்டு, குரவைப் பாட்டு, வள்ளைப்பாட்டு முதலான விளையாட்டுக்கள் உலா இலக்கியத்திலும் மற்றைய சிற்றிலக்கியங்களிலும் குறிப்பிடத்தக்கது. இத்தகைய இலக்கிய வகைகளை வகைப்பிரிவு என்று அடக்கலாம். இலக்கிய வகைகளின் தோற்றத்திற்கு இலக்கிய வகைகளின் கூறுகள் சில வழிவகுக்கின்றன. ஓர் இலக்கிய வகையின் கூறுகள் சிலவற்றில் புதிய வளர்ச்சி எய்துவதும், பிறிதொரு இலக்கிய வகைகளின் கூறுகள் தோன்றியும் இணைந்தும் மற்றொரு கூறுகளுள் உருவாவதும் இயல்பாகிறது. இதனை, வகைப்பிரிவு, வகை இணைவு என்று பகுப்பர்.26 “கோவை இலக்கியத்திலிருந்து பாடப்பெறும் நானூறு துறைகளிலிருந்து ஒருதுறை மட்டும் பிரிந்து ‘ஒருதுறைக் கோவை’ என்னும் கிளை வகையாக வளர்வதும், தூது இலக்கிய வகையினின்று ‘விறலிவிடு தூது’ எனும் இலக்கிய வகை கிளைப்பதும் வகைப் பிரிவுக்குச் சான்றுகளாகும். வகை இணைவு வகைக்குக் குழமகன் எனும் இலக்கிய வகையைச் சான்று காட்டலாம். பாட்டுடைத் தலைவனைப் பிள்ளைப்பருவத்தானாக எண்ணி உருவகித்துப் பாடுதல் பிள்ளைத்தமிழ் எனும் இலக்கிய வகையாகும்”27 என்று இலக்கிய வகை இணைவு பற்றி கி.ராசா குறிப்பிடுவது கருதத்தக்கது. வீதியில் உலா வரும் தலைமகனைக் குழவிப் பருவமுடையனாக அமைத்துப் பாடும் இலக்கிய வகை குழமகன் என்று குறிப்பிடப்படும். குழவியைப் பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கொண்டு பாடப்பட்ட குழமகன் இலக்கியம் பிள்ளைத்தமிழையும் தூதினையும் ஒத்தது. பிள்ளைத் தமிழில் ஒரு பருவமாகவும் குழமகன் உள்ளது. இவ்வாறு சிற்றிலக்கியங்கள் வெவ்வேறு இலக்கியங்களிலிருந்து முகிழ்த்ததாகவும், சிற்றிலக்கியத்திற்குள்ளே உருவான சிற்றிலக்கியங்களாகவும் அடையாளம் காணப்படுகின்றன.

முடிவுரை

சிற்றிலக்கியங்கள் சங்க காலத்திலிருந்தே தோற்றம் பெற்றவை. பல்வேறு இலக்கிய வகைகளையும் மூலக்கூறுகளையும் உள்ளடக்கியவை. இலக்கியப் பண்புகளில் பேரிலக்கியங்களுக்கு நிகரானவை. சமயங்களின் அமைப்பையும் பண்பையும் உள்ளடக்கியவை. இவை அரசியல், பொருளாதாரம், சமூகம் ஆகிய பல்வேறு கூறுகளில் பாடப்பெற்று இலக்கிய நயம் பெறுகின்றன என்று அறிய முடிகிறது. சிற்றிலக்கியங்களின் தோற்றம் என்பது சங்ககாலம் முதற்கொண்டு இருந்தபோதிலும் அது தற்காலத்திலும் அதே இலக்கியக் கூறுகளையும் தன்மைகளையும் பெற்றுப் புதிதாகத் தோன்றிய வண்ணம் உள்ளன என்பதையும் அறிய முடிகிறது. இத்தகைய வளர்ச்சிப்போக்குகள் குறித்து விரிவான ஆய்வு நிகழ்த்தப்பட வேண்டிய தேவை உள்ளது.

சான்றெண்விளக்கம்

    1. கி.ராசா, தொல்காப்பியமும் இலக்கிய வகை வளர்ச்சியும், ப.3
    2. தமிழண்ணல், சங்க இலக்கிய ஒப்பீடு, ப.3
    3. தொல். பொருள். செய். நூற்.75
    4. ச.வே. சுப்பிரமணியன், இலக்கிய உணர்வுகள், ப. 1-2.
    5. ச.வே. சுப்பிரமணியன் (ப.ஆ.), இலக்கியக் கொள்கைகள் (தொகுதி – 1), ப.10
    6. தா. ஈசுவரபிள்ளை, தமிழில் சிற்றிலக்கிய வரலாறு – முதல் பகுதி, ப.18
    7. ந.வீ. செயராமன், சிற்றிலக்கியத் திறனாய்வு, ப.12
    8. தமிழண்ணல், புதிய நோக்கில் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, ப.275
    9. கி.ராசா, தொல்காப்பிய இலக்கிய வகை வளர்ச்சி, ப.2
    10. மு.அருணாச்சலம் பிள்ளை, தொல்காப்பியம் அகத்திணையியல் உரைவளம், ப.585
    11. தொல். பொருள். செய். நூற்.113
    12. க.வெள்ளை வாரணர், தொல்காப்பியம் செய்யுளியல் உரைவளம், ப.948
    13. இறையனார் களவியல் உரை, நூற்.121
    14. தொல். பொருள். பொருளி. நூற்.3
    15. தொல். பொருள். கள. நூற்.10
    16. மேலது, நூற்.11
    17. தொல். பொருள். பொருளி. நூற்.3
    18. தொல். பொருள். கள. நூற்.11
    19. மேலது, நூற்.3
    20. மேலது, நூற்.25
    21. தொல். பொருள். புறத். நூற்.24
    22. மேலது, நூற்.25
    23. மேலது, நூற்.30
    24. மேலது, நூற்.49
    25. ந.வீ.செயராமன், சிற்றிலக்கியத் திறனாய்வு, ப.62
    26. மேலது, ப.149
    27. கி.ராசா. தொல்காப்பியமும், இலக்கிய வகை வளர்ச்சியும், ப.10.

துணைநூற் பட்டியல்

அருணாச்சலம் பிள்ளை, ம. (1994). தொல்காப்பியம் அகத்திணையியல் உரைவளம். மதுரை: பதிப்புத் துறை, மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம்.

இளம்பூரணர், (1969). தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம். சென்னை: கழக வெளியீடு.

ஈசுவரப்பிள்ளை, த. (2005). தமிழில் சிற்றிலக்கிய வரலாறு (முதற்பகுதி). தஞ்சாவூர்: தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக மறுதோன்றி அச்சகம்.

சுப்பிரமணியன், ச.  (1980). தமிழ் இலக்கியக் கொள்கை. தரமணி, சென்னை: உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்.

சுப்பிரமணியன், ச. (1984). தமிழ் இலக்கிய வகையும் வடிவும். சென்னை: தமிழ்ப் பதிப்பகம்.

செயராமன், ந. (1980). சிற்றிலக்கியத் திறனாய்வு. சென்னை: இலக்கியப் பதிப்பகம்.

தமிழண்ணல். (1979). சங்க இலக்கிய ஒப்பீடு (இலக்கியக் கொள்கைகள்). 60, மேலக் கோபுரத் தெரு, மதுரை: மீனாட்சி புத்தக நிலையம்.

தமிழண்ணல். (1992). புதிய நோக்கில் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு. 60, மேலக் கோபுரத் தெரு, மதுரை: மீனாட்சி புத்தக நிலையம்.

ராசா, க. (1991). தொல்காப்பியமும் இலக்கிய வகை வளர்ச்சியும். A-12, எல்.ஐ.சி. காலணி, திருச்சி: பார்த்திபன் பதிப்பகம்.

வெளியீடு, க. (1953). இறையனார் களவியல் என்னும் இறையனார்அகப்பொருள். சென்னை: சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.

வெள்ளைவாரணர், க. (1996). தொல்காப்பியம் செய்யுளியல் உரைவளம். மதுரை: பதிப்புத் துறை, மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம்.

……………………

[1] உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழக உறுப்புக் கல்லூரி, திருமங்கலம். +91 94877 30426, [email protected]

……………………

Date of submission: 2019-03-20

Date of acceptance: 2019-04-02

Date of Publication: 2019-05-02

Corresponding author’s

Name: பொ.புனிதா

Email: [email protected]