முனைவர்.கண்ணதாசன்/Dr.S.Kannadasan[1]

Abstract: Among the Epic literatures, there are lot of general characteristics between the two Epics Silappathikaram and Periyapuranam. The first one was written based on the human and the second on the God. This also applies to the mythologies which were written afterward. One of the strategies used by the author of epics is called Supernatural or the incidents where the natural does not exist, i.e. unnatural thing. This technique is not only used to praise the characters but also for the many reasons such as the flow of the story, the incidents which needs to be taken to the next stage and to give the good turning points. For an instance, In the Manimegalai Epic, the story of which moves to the next stage when the Goddess Manimegala takes the heroin Manimegala to the Manipallava island. So the ‘supernatural thing’ is essential in the component of the epics. This happens in the form of divine command (voice from the sky), dream and transformation. Hence, the aim of the study is to know how the scenes related to the dream when it comes within the supernatural incidents in Thiruvilaiyadal Puranam, were written by the author Paranjothi for the flow of the story.

Keywords: Manimegala, Thiruvilaiyadal, dream and transformation, supernatural thing, Epic, S.Kannadasan, Thiruvilaiyadal Puranam, மீவியற்புனைவு, புராணம், கனவு, இயற்கை இகந்த நிகழ்வு, உத்தி, ச.கண்ணதாசன்.

ஆய்வுச்சுருக்கம்

காப்பிய இலக்கியங்களுள் மனிதனை முன்னிலைப்படுத்தி இயற்றப்பட்ட சிலப்பதிகாரமாக இருந்தாலும் தெய்வத்தை முன்னிலைப்படுத்தி எழுதப்பட்ட பெரியபுராணமாக இருந்தாலும் இருவகைக் காப்பியங்களுக்கும் பொதுத்தன்மைகள் பல உண்டு. பிற்காலத்தில் தோன்றிய புராணங்களுக்கும் இவை பொருந்தும். அவற்றுள் ஒன்று காப்பிய ஆசிரியர்களால் பின்பற்றப்படும் ‘மீவியற்புனைவு (அ) இயற்கை இகந்த நிகழ்வு’ எனும் உத்தி. அதாவது இயல்பு நிலைக்கு, இயற்கைக்கு மாறான நிகழ்வு. இவ்வுத்தி கதைமாந்தரின் பெருமையைப் பேசுவதற்காக மட்டும் படைப்பாளர்களால் படைக்கப்படவில்லை. கதைப்போக்கிற்கும், நிகழ்வை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்வதற்கும், நல்ல திருப்பத்தைக் கொடுப்பதற்கும் எனப் பல காரணங்களுக்காக இவ்வுத்தி பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சான்றாக மணிமேகலையை மணிமேகலா தெய்வம் மணிபல்லவ தீவிற்குத் தூக்கிச் சென்ற பிறகுதான் மணிமேகலைக் காப்பியம் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்கிறது. எனவே காப்பியக் கூறுகளுள் இன்றியமையாத ஒன்றாக ‘இயற்கை இகந்த நிகழ்வு’ அமைகின்றது.  இந்நிகழ்வு அசரீரி (வானிலிருந்து கேட்கும் ஒலி), கனவு, உருமாற்ற நிலை எனப் பல்வடிவங்களில் நிகழ்கிறது. அவ்வகையில் திருவிளையாடற்புராணத்தில் இடம்பெறும் இயற்கை இகந்த நிகழ்வுகளுள் ஒன்றாக வரும் கனவு தொடர்பான காட்சிகள் அக்கதைநகர்விற்கு எங்ஙனம் பரஞ்சோதி முனிவரால் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன என்பதைக் காண்பது இவ்வாய்வின் நோக்கமாகும்.

முன்னுரை

மனித ஆற்றலுக்கும் இயற்கைக்கும் உட்பட்டு நடக்கும் நிகழ்வுகளை இயல்புத் தன்மையுடையவை, இயற்கையானவை என்றெல்லாம் கூறுவர். அவையே மனித சக்திக்கும் இயற்கைக்கும் அப்பாற்பட்டு நடக்கும்பொழுது இவை சாத்தியமற்றவை, நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதவை என்பர். ஆனால் இப்படி மனித ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்டு நடக்கும் நிகழ்வுகள் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு இயலாததாயினும் இலக்கியக் கொள்கைக்குப் பொருந்தும். குறிப்பாகக் காப்பியங்களிலும் புராணங்களிலும் மிகுந்து காணப்படும் இத்தன்மையை  மீவியற்புனைவுகள் (அ) இயற்கை இறந்த நிகழ்வுகள் என்பர். அதாவது இயல்பு நிலைக்கு, இயற்கைக்கு மாறான இப்போக்கு கதைமாந்தரின் பெருமையைப் பேசுவதற்காக மட்டும் படைப்பாளர்களால் படைக்கப்படவில்லை. கதைப்போக்கிற்கும், கதையை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்வதற்கும், நல்ல திருப்பத்தைக் கொடுப்பதற்கும் எனப் பல காரணங்களுக்காக எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது. காப்பியங்களிலும் புராணங்களிலும் இம்மீவியற்புனைவு கதையை நகர்த்திச் செல்லும் ஓர் உத்தியாகவே அமைந்துவிட்டது எனலாம். அதிலும் இறைவனைத் தலைவனாகக் கொண்டு உருவாகும் படைப்புகளுள் இவ்வுத்தி பல்வேறு வகைகளில் அதிகமாக இடம்பெறுகின்றது. சைவ சமயத்தின் தலைமைக் கடவுளான சிவனைக் கதைநாயகனாக வைத்து பரஞ்சோதி முனிவரால் இயற்றப்பட்ட திருவிளையாடற் புராணத்தில் காணப்படும் மீவியற்கூறுகளுள் கனவுநிலையும் ஒன்று. இக்கனவுநிலை எவ்வாறு காப்பியப் போக்கிற்கு உறுதுணையாக அமைந்து கதைக்கு உயிரூட்டம் கொடுத்துக் கதையை நகர்த்திச் செல்கிறது என்பதை ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

மீவியற்புனைவுகள் பற்றிக் கருத்துரைக்கும் ந.இராமலிங்கம்,

“மனித ஆற்றலுக்கு மேம்பட்டும், அப்பாற்பட்டும் நிகழுகின்ற நிகழ்ச்சிகளை மீவியல் நிகழ்ச்சிகள் என்கின்றோம். இத்தகைய நிகழ்ச்சிக்குரிய காரண காரியங்கள் இயல்பு நிலைக்கு மாறுபட்டும், அறிவாராய்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் இருப்பதால் இவற்றை மீவியல்நிலை எனக் குறிக்கின்றோம். மனித நிலையைக் கடந்த அனைத்தையும் மீவியல் நிலை எனக் கொள்வதில் தவறில்லை. புராணங்களில் காணப்படும் கதைமாந்தர்கள் பெரும்பாலும் மீவியல்பு உடையவராகவே படைக்கப் பெறுவர். மீவியல்பில் மக்கள் கொண்டிருந்த நம்பிக்கையையும் மரபையும் வெளியிடவும், கற்போரைக் கவரவும் மக்கள் மனவுணர்வுக்கேற்பப் படைப்பாளர்கள் இவ்விலக்கியக் கூற்றினைப் பயன்படுத்துவர்.” (1988:145)

என்று கூறுவார். அவர் குறிப்பிட்டுள்ளதைப் போல படைப்பிலக்கியங்களில் காணப்படும் இக்கூறுகள் இன்று மக்கள் மத்தியில் பெரும் நம்பிக்கையாகவே நிலைத்து நிற்கின்றன எனலாம். இதுகுறித்து அவர் மேலும் கூறுகையில்,

“நாடகங்களைவிடக் காப்பியங்களில்தான் இவ்வற்புதங்கள் அமைவதற்கு வாய்ப்பு மிகுதி. அற்புதத்தை விளைவிக்கும் கூறுகளில் ‘நிகழவியலாதது’ என்னும் கூறு மிகவும் சிறப்பானது” என்று அரிஸ்டாட்டிலின் கவிதையியல் மொழிவதால் மீவியற்கை காப்பியக் கூறுகளுள் ஒன்றென உணர்கின்றோம். உலகக் காப்பியங்களில் காணப்படுவது போல் மீவியற்  கூறுகள் தமிழ்க்காப்பியங்களில் பயின்றுவரினும், பெருங்காப்பியத்திற்கு இலக்கணம் வகுத்த தண்டி போன்ற இலக்கணங்களில்  இவற்றை விளக்காது சென்றமை வியப்பாகவே உள்ளது.” (1988:145)

என்று இயற்கை இறந்த நிகழ்வு குறித்து விரிவான விளக்கம் கொடுக்கிறார்.

சிலம்பிலும் மணிமேகலையிலும்

தமிழ்க்காப்பியங்கள் என்றவுடன் முதலில் நினைவுக்கு வருவது                      சிலப்பதிகாரம். சிலம்பில் காய்கதிர்ச் செல்வன் கண்ணகியின் கேள்விக்கு விடையளித்தல், கண்ணகி மதுரையை எரித்தல், கண்ணகி புட்பக விமானத்தில் வான்வழிச் செல்லுதல் முதலான மீவியற்புனைவுகள் காணப்படுகின்றன. இந்நிகழ்வுகள் எல்லாம் கண்ணகியின் பத்தினித் தன்மையைப் பறைசாற்றுவதற்கே இளங்கோவடிகள் பயன்படுத்தியுள்ளார் எனலாம்.

இதைப்போல் மணிமேகலையில் “மணிமேகலா தெய்வம் மணிமேகலையை எடுத்துச்சென்று மணிபல்லவத் தீவில் சேர்த்தல், மணிமேகலையின் முற்பிறவியைத் தெரிவித்தல், தீவதிலகையின் வரவு, நினைத்தவுருவெடுக்க மணிமேகலை வரம் பெறல்” முதலானவை காப்பியத் தலைவியை மையமிட்டே நடக்கின்றன எனலாம். பெரியபுராணத்தில் ஒவ்வோர் அடியார்களின் வாழ்விலும் நடக்கும் அற்புதங்கள் இறைவனின் அருட்செயல் என்றாலும் அவை மீவியற்புனைவுகளாகவே பயில்வோரால் பார்க்கப்படுகின்றன.

திருவிளையாடற்புராணத்தில் மீவியற்புனைவுகள்

சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சீவகசிந்தாமணி போன்ற காப்பியங்களில் மனிதர்கள் மிகுதியாகவும், தெய்வங்கள் குறைவாகவும் இடம்பெறுவதால் அவற்றுள் மீவியற் கூறுகள் அருகியே காணப்படுகின்றன. ஆனால் அவற்றிற்கு மாறாக இறைவனே மனிதனாகவும், மன்னனாகவும், இறைத்தன்மையிலும் வரும் திருவிளையாடற் புராணத்தில் இம்மீவியற் கூறுகள் மிகுந்து காணப்படுகின்றன. திருவிளையாடற் புராணத்தில் அனைத்து மீவியற்புனைவுகளும் ஆண்டவன் மூலமாகவே நடக்கின்றன. இதன்மூலம் இறைவன் காப்பியத் தலைவன் எனும் கரு வலுப்பெற்று, ஆண்டவனை அணுகுகிறவர்களுக்கு எப்போதும் ஒரு குறையும் நேராது என்ற பரஞ்சோதியாரின் கருத்து வெளிப்படுத்தப்படுகின்றது.

திருவிளையாடற் புராணத்தில் காணப்படும் மீவியற் கூறுகள் கனவுநிலை, அசரீரி நிலை(வானிலிருந்து கேட்கும் ஒலி), இறைவனின் பல்வடிவநிலை முதலான தலைப்புகளின்கீழ் அமைகின்றன. இங்குக் கனவுநிலையில் இடம்பெறும் மீவியற்புனைவுகள் குறித்தே ஆராயப்படுகின்றன.

கனவுநிலை

‘கனவு’ என்பது காப்பியத்தில் ஓர் உத்தியாகப் பயன்படுத்தப்படுவதைச் சிலப்பதிகாரத்தின்வழி அறியலாம். கண்ணகிக்கு வரும் கனவு காப்பியத்தின் பிற்பகுதியில் நிகழப்போகும் அனைத்து நிகழ்வையும் சொல்லும் முன்னோக்கு உத்தியாக அமையும் என்பதை,

“கடுக்கும்என் நெஞ்சம் கனவினால் என்கை

பிடித்தனன் போய்ஓர் பெரும்பதியுள் பட்டேம்

பட்ட பதியில் படாதது ஒரு வார்த்தை

இட்டனர் ஊரார் இடுதேள் இட்டு என்தன்மேல்

கோவலற்கு உற்றதுஓர் தீங்குஎன்று அதுகேட்டுக்

காவலன் முன்னர்யான் கட்டுரைத்தேன் காவலனோடு

ஊர்க்கு உற்ற தீங்கும் ஒன்றுஉண்டால் உரையாடேன் (கனாத்திறமுரைத்த காதை) என்ற அடிகளின் வாயிலாக அறியலாம். கண்ணகிக்கு மட்டுமல்லாமல் கோவலன், பாண்டிமாதேவி ஆகியோருக்கும் கனவு வரச்செய்து, கனவைக் காப்பியத்தில் அடுத்து நிகழவிருப்பதைச் சொல்லும் ஒரு கருவியாக இளங்கோவடிகள் பயன்படுத்தியுள்ளதை அறிய முடிகிறது.

திருவிளையாடற் புராணத்தில் இறையருளையே இதயத்தில் நிறைத்து, அவன் திருவடியை அடைதலே பெரும்பேறு என எண்ணி வாழும் அடியார்களுக்கு அருள்புரியும் இறைவன் கனவுகளைத் தன் அருள் வெளிப்பாட்டு வாயில்களாகக் கொள்கிறான்.

“உமையொரு பாகத்தான் உள்ளக் கனவுகளில் எழுந்தருளி அவர்தம் உள்ளக் கவலைகளைப் போக்குகிறான். அடியாரின் மனத்தே நிறையும் ஐயக் கணைகளை அறவே அகற்றுகிறான். வாழ்வின் புறத்தேவைகளுக்குப் போராடும் நிலை ஏற்படும்போது நல்கிச் சேவை செய்கிறான். ஆம். உள்ளங்கவர் கள்வனாகிய சிவபிரான் அடியவர் உள்ளத்தில் தான் நீக்கமற நிறைந்திருந்திருப்பதைச் சாற்றும் பறையாகக் கனவுகளைக் காட்டுகின்றான்.”(2009,ப.9)

என்று பெரியபுராணத்தில் வரும் மீவியற்புனைவுகள் குறித்துக் கூறப்படும் கூற்று திருவிளையாடற் புராணத்திற்கும் பொருந்தும்.

திருவிளையாடற்புராணத்தில் திருநகரங் கண்ட படலம், மேருவைச் செண்டாலடித்த படலம், உலவாக்கிழி யருளிய படலம், திருமுகங் கொடுத்த படலம், பன்றிக்குட்டிகளை அமைச்சர்களாக்கிய படலம், கடல் சுவற வேல்விட்ட படலம் ஆகிய படலங்களில் கதைத் தலைவனான சிவன் கனவில் வந்து காட்சி தருகிறான். இக்கனவில் நடக்கும் மீவியற் காட்சிகளை,

  1. பொருள் வழங்குதல்               
  2. ஒன்றைச் செய்யுமாறு பணித்தல்

எனும் இரு தலைப்புகளின்கீழ்ப் பகுத்துக் காணலாம்.

பொருள் வழங்குதல்

ஒரு நாட்டின் மன்னன் என்பவன் மக்கள் மகிழும் வண்ணம் நாட்டை வழிநடத்திச் செல்ல வேண்டும். அவர்களுள்ளும் அந்தணர்களை அல்லல் படாமல் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பது அக்கால நியதி. ஆனால் திருவிளையாடல் புராணத்தின் ‘உலவாக்கிழி அருளிய படலத்தில்’ வரும் குலபூடண பாண்டியன் அந்தணர்களை மதிக்காது ஒதுக்கினான். எனவே அவர்கள் வேதம் ஓதாது, வேள்வி இயற்றாது வேற்று நாடுகளுக்குச் செல்லத் தொடங்கினர். ஆகையால் பாண்டியநாடு மழையின்றிப் பஞ்சத்தின் வசப்பட்டது. அரசரின் செல்வமும் தீர்ந்தது. இந்நிலையைப் பரஞ்சோதியார்,

“வள்ளல் குலபூ டணன்திங்கள் வாரந் தொடுத்துச் சிவதருமம்

உள்ள வெல்லாம் வாழாதுநோற் றொழுகும் வலியால் தன்னாட்டில்

எள்ள லில்லா வேதியரை இகழ்ந்தா னாதனான் மழைமறுத்து

வெள்ளம் அருக வளங்குன்றி விளைவஃகியது நாடெல்லாம்”    (தி.வி.பு.31;பா.2)

எனும் பாடலில் பாடுகிறார். மன்னன் அடைந்த வேதனையை உணர்ந்த இறைவன் பாண்டியனின் கனவில் தோன்றி “மறையே நமது பாதுகையாம், மறையே நமது பீடிகையாம்” என வேதத்தின் பெருமையைக் கூறி அள்ள அள்ளக் குறையாத உலவாக்கிழி (பொன் மூட்டை) ஒன்றைத் தந்தருள்கின்றான். விழித்து எழுந்த பாண்டியன் தன் கையில் உண்மையிலேயே பொற்கிழி இருப்பதைக் கண்டு வியந்தான். பல நாடுகளிலும் இருந்து மறையோரை வரவழைத்து வேதம் ஓதுவித்தான், யாகம் இயற்றினான், பொன்னை வாரி வழங்கினான். பாண்டிய நாட்டில் மழைபெய்து வளம் பெருகி நலம் நிலவிற்று. பாண்டியன் கனவில் இறைவன் வந்ததைப் பரஞ்சோதியார்,

“அங்கண் வெள்ளி யம்பலத்து ளாடுமடிக ளவன்கனவிற்

சங்கக் குழையும் வெண்ணீறுஞ் சரிகோவணமும் தயங்கஉரன்

சிங்க நாதங் கிடைந்தசையச் சித்தவடிவா யெழுந்தருளி

வெங்கண் யானைத் தென்னவர்கோன் முன்நின்றிதனை விளம்புவார்” (தி.வி.பு.31;பா.3)

என்ற பாடலின் வழியாகப் புலப்படுத்துகிறார்.

அந்தணர்களுக்கு ஓர் ஆபத்து என்றால் அதை ஆண்டவன் தானே முன்வந்து தீர்த்து வைப்பான் எனும் பார்ப்பன ஆதிக்கம் இங்கு வெளிப்படுகிறது. அக்காலச் சூழலில் அந்தணர்கள் சமூகத்தில் உயந்த இடத்தில் மன்னனையும் ஆட்டிவைக்கும் இடத்தில் இருந்துள்ளனர் என்ற சமூகப்பார்வையைத் தாண்டி, கனவில் வந்த பொருள் நனவிலும் கிடைக்கப் பெற்றதே இங்கு மீவியற்கை. மன்னனின் ஆணவத்தை அடக்க நினைத்த இறைவன் திருவிளையாடலை நிகழ்த்தி அவனுக்கு அறிவுரை வழங்கும் வகையில் இக்காட்சி அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஒன்றைச் செய்யுமாறு பணித்தல்

அடியார்கள் இடுக்கண் அடையும் பொழுது கனவில் தோன்றிப் பொருள் வழங்கும் இறைவன், இங்குக் கனவில் தோன்றினாலும் இவ்வாறு செய்தால் இன்னலிலிருந்து விடுபடலாம் என அறிவுறுத்தவும் செய்கிறார். திருநகரங் கண்ட படலம், மேருவைச் செண்டாலடித்த படலம், திருமுகங்கொடுத்த படலம், பன்றிக்குட்டிகளை அமைச்சர்களாக்கிய படலம், கடல் சுவற வேல்விட்ட படலம் ஆகிய படலங்களில் இப்போக்குக் காணப்படுகின்றது.

திருநகரங் கண்ட படலத்தில் இறைவன் கனவினில் வந்த அருள்பாலித்த திறம் பின்வருமாறு:

மதுரை தோன்றுவதற்கு முன் பாண்டிய மன்னன் ‘மணவூர்’ என்னும் ஊரைத் தலைநகரமாகக் கொண்டு ஆட்சிபுரிந்து வந்தான். அவ்வூரில் வாழ்ந்த வியாபாரிகளில் ஒருவன் தனஞ்செயன் என்பவன் சிறந்த சிவபக்தன். ஒருநாள் மேற்குத் திசையில் உள்ள பல ஊர்களுக்குச் சென்று வியாபாரம் செய்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். அவன் கடம்பவனத்தை அடையும்போது இருட்டிவிட்டது. அச்சமயம் விண்ணில் இருந்த விமானம் ஒன்று இறங்கி வருவதைப் பார்த்தான். இவ்விமானத்தில் சிவலிங்கமும் இருப்பதைக் கண்டவுடன் வணங்கினான். அன்று திங்கட்கிழமை நடுஇரவு, தேவர்கள் வந்து நான்கு யாமங்களிலும் சொக்கலிங்கருக்குப் பூசை செய்தனர்.

மறுநாள் பொழுது விடிந்ததும் தேவர்களைக் காணவில்லை. விமானமும் சிவலிங்கமும் மட்டுமே இருந்ததைப் பார்த்தான். ஊர் திரும்பிப் பாண்டிய அரசனிடம் தான் கண்டவற்றை,

“………வெந்திகிரியாய்

அக்க டம்பமா வனத்திலோ ரதிசயங் கண்டேன்” (தி.வி.பு.3;பா.13;3-4)

 

“வல்லை வாணிகஞ் செய்துநான் வருவழி மேலைக்

கல்ல டைந்து வெங்கதிர் கண்டனன் இரவிமண் டலம்போல்

அல்ல ருஞ்சுடர் விமானமு மதிற்சிவக் குறியும்” (தி.வி.பு.3;பா.14;1-2)

என்று எடுத்துரைத்தான். மகிழ்ச்சி அடைந்த பாண்டியன் அதே நினைப்புடன் உறங்கச் சென்றான். அப்பொழுது சிவன் சித்தராகப் பாண்டியன் கனவில் தோன்றி, “குலசேகரப் பாண்டியா! கடம்பவனக் காட்டைத் திருத்தி அழகிய நகரை உண்டாக்குக” என்றார்.

“வடிகொள் வேலினாய் கடம்பமா வனத்தினைத் திருந்தக

கடிகொள் காடகழ்ந்த தணிநகர் காண்கென உணர்த்தி

அடிக ளேகினார் கவுரியர் ஆண்டகை கங்குல்

விடியும் வேலைகண் விழித்தனன் பரிதியும் விழித்தனன்” (தி.வி.பு.3;பா.18)

இவ்வாறு கனவில் வந்து இறைவன் கூறியவுடனேயே மறுநாளே அமைச்சர்களுடன் கடம்பவனக் காட்டிற்குச் சென்றான் பாண்டியன். பலநாள், பலரின் உழைப்பில் கடம்பவனக் காட்டை ஓர் அழகிய நகராக மாற்றி அமைத்தான். நகரம் பூர்த்தியானதும் சாந்தி செய்ய நினைத்தான் மன்னன். இதை அறிந்த சொக்கலிங்கக் கடவுள் தம் சடையில் உள்ள சந்திரனிலிருந்து அமுதத்தைச் சிந்தினான். சிவனின் மதியிலிருந்து மதுரமான துளிகள் சிந்தியதால் ‘மதுராநகர்’ எனப் பெயர் பெற்று நாளடைவில் ‘மதுரை’ என மருவிற்று. நான்மாடக்கூடல், கடம்பவனம், ஆலவாய் எனப் பெயர்கொண்ட ஊருக்கு ‘மதுரை’ எனப் பெயர் வந்ததற்குப் புராணம் வாயிலாகச் சொல்லப்படும் காரணம் இதுவே.

மனிதப் பிறப்பில், மனிதன் ஒன்றைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டே இருந்து அதே நினைப்போடு படுக்கைக்குச் செல்லும்போது அவன் மனத்தில் நினைத்தது நடந்தேறியதாகவோ, நடக்காமல் போனதாகவோ கனவு வருவது இயற்கை. மகிழ்ச்சியான தருணமாக இருந்தால் கனவும் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்கும் எனலாம். ஆனால் இதைப் பரஞ்சோதியார் ஓர் உத்தியாகப் பயன்படுத்தித் தான் இட்ட திருநகரங் கண்ட படலம் எனும் தலைப்பிற்கு வலுவூட்டுவதற்கு அமைத்துக் கொண்டார் எனலாம்.

“மனம் அடங்கிய நிலையோடு நெருங்கிய தொடர்பு கனவுக்கு உண்டு. இது உண்மை போன்ற போராட்டம் உடையது. சில சமயங்களில் கனவு நம் இயக்கங்களை வெளிப்படுத்துவதாக  அமைகின்றது.” (2009:9)

எனும் கருத்தும் கவனிக்கத்தக்கது.

மதுரைக் காண்டத்தில் இடம்பெறும் மேருவைச் செண்டால் அடித்த படலமும் இதே பொருண்மையில் அமைகிறது. உக்கிரபாண்டியன் காலத்தில் பாண்டியநாடு வளமுற்று இருந்தது. பின் பல ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டும் வளம் குன்றியது. ஓராண்டு மழையே பெய்யாத நிலை ஏற்பட்டு மதுரை நகர் பஞ்சத்தின் வசப்பட்டது. துன்பம் அடைந்த உக்கிரபாண்டியன் இறைவனைத் தொழுது, அழுது வேண்டினான். இரவில் பாண்டியன் கனவில், சித்த மூர்த்தியாய் வந்த இறைவன் “பாண்டியா! மேருமலையில் அருகில் உள்ள குகையில் ஏராளமான பொருட்கள் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நீ உன் செண்டால் அடித்து, மேருவின் கர்வத்தை அடக்கி, வேண்டிய பொருட்களை எடுத்துக் கொள். குகைக்கு முத்திரையிட்டு மூடி வா! என்றார். இதனைப் பரஞ்சோதியார்,

“ கிடைத்தமற் றனைய மேரு கிரிசெருக் கடங்கச் செண்டாற்

புடைத்துநின் ஆணைத்து ஆக்கிப் பொன்னறை பொதிந்த பாறை

துடைத்துநீ வேண்டும் காறுந் தொட்டெடுத் ததனை மீள

அடைத்துநின் குறியிட்டைய வருதிஎன் றடிகள் கூற”        (தி.வி.பு.15;பா.11)

என்ற பாடலின்வழி இயம்புகின்றார். கனவில் சித்தராக வந்த சிவன், உக்கிரபாண்டியனுக்குத் தந்தையாக இருந்தாலும், அவனையும் ஓர் அடியவராக எண்ணிக்கொண்டு இவ்வாறு கட்டளையிடுகிறார். மேலும் இதன்மூலம் உக்கிரபாண்டியனின் வலிமையை உலகிற்குப் பறைசாற்றவும் முடியும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. எப்போதுமே தன் அடியவர்களைச் சோதிப்பது இறைவனின் பாங்கு. இங்கு மனைவி, மகன் என்று பாராமல் யாராக இருந்தாலும் ஆண்டவனின் சோதனைக்கு உட்பட்டவர்கள் என்பதைப் பரஞ்சோதியார் எடுத்துரைக்கிறார் எனலாம். சிவனின் முழுமுதற் தன்மையை உணர்த்தும் கருவியாகவும் இதைப் பார்க்கலாம்.

“கந்தபுராணத்தில் தலைமையும் முழுமுதற்றன்மையும் பெறும் கந்தக்கடவுளின் பேராற்றலைப் புலப்படுத்தும் வகையில் மீவியற் செய்திகள் கவிஞரால் விளம்பப்படும்” (1988:145)

என்பார் ந.இராமலிங்கம். இக்கருத்துத் திருவிளையாடற் புராணத்திற்கும் பொருந்தும் எனலாம்.

அடுத்து ‘பன்றிக்குட்டிகளை மந்திரிகளாக்கிய படலம். சுகலன் என்னும் வேளாளரின் பிள்ளைகள் பன்னிரண்டு பேர். இவர்கள் வியாழ பகவானின் சாபத்திற்கு ஆளாகி  குருவித்துறைக்கு அருகே உள்ள காட்டில் பன்றி அரசரின் குழந்தைகளாகப் பிறந்தனர். இராசராச பாண்டியன் வேட்டையாட வந்தபோது பன்றி அரசனும் அவனது மனைவியும் பாண்டியனுடன் போரிட்டு இறந்தனர். பெற்றோரை இழந்த பன்றிக் குட்டிகள் துயர்தீரச் சோமசுந்தரக் கடவுளே தாய்ப்பன்றியின் வேடம் தாங்கி வந்து முலைப்பால் தந்து சாபவிமோசனம் அருளினார். சாபம் நீங்கி, மனித உடலும் பன்றியின் முகமும் கொண்ட சகோதரர்கள் பன்னிரண்டு பேரும் சகல கலைகளிலும் சிறந்தவர்களாய்ப் பன்றிமலையிலேயே வசித்து வந்தனர். தன் அருள் விளையாட்டால் சாபம் நீங்கப்பெற்ற பன்றிமுகச் சகோதரர்களைப் பாண்டியனின் அமைச்சர்களாக்க நினைத்த சொக்கநாதர் பாண்டியனின் கனவில் தோன்றி,

“  …… மீனவன் கனவில்வந் தரசபேள் பன்றிக்

குன்றி லேனமா முகத்தராய்ப் பன்னிரு குமரர்

வென்றி வீரராய் வைகுநர் மிக்கறி வுடையார்” (தி.வி.பு.45;பா.8;2-4)

என்றார். அதாவது “பாண்டியா! பன்றிமலையில் வாழும் பன்றிமுக வீரர் பன்னிருவரை உன் அமைச்சர்களாக்கிக் கொள்” என்று மன்னனிடம் எடுத்துரைத்தவுடன், மன்னன் தன் அமைச்சர்களுக்குக் கட்டளையிட்டு அப்பன்றிமுக இளைஞர்களை வரவழைத்து, அவர்களை அமைச்சர்களாக்கி மகிழ்ந்தான் மன்னன். உயர்திணை, அஃறிணை என எவ்வகை உயிர்களுக்கும் இறைவன் அருளும் தன்மையினன் என்பதைப் பரஞ்சோதியார் இக்கதையின் வாயிலாகப் புலப்படுத்துகிறார்.

இதுவரை பார்த்த கனவுசார் மீவியற்காட்சிகள் அரசர்களுக்காக நிகழ்ந்தவை. இனிக் காணப்போகும் திருமுகங்கொடுத்த படலத்தில் இடம்பெறும் கனவு அடியார்க்காக நிகழ்த்தப்பெற்றது. பாணபத்திரன் என்னும் புலவர் இறைவனைப் பாடுவதையே தொழிலாகக் கொண்டவர். இறைவனைப் பாடுவதையே முழுமுதற் தொழிலாகக் கொண்டதால் பிற வேலைகளையும் விட்டுவிட்டார். எனவே வருமானமின்றி அவர் வீட்டில் வறுமை நிலவியது. இறைவன் பாணபத்திரனின் கனவில் தோன்றி, “பாணனே உன்னைப் போலவே என்மீது தீராப் பக்தியுடைய சேரமானிடம் நான் கொடுக்கும் திருமுகத்தைக் (ஓலை) கொண்டு செல், அவனிடமும் நான் அறிவித்து விடுகிறேன். அவன் உனக்கு வேண்டியதைத் தருவான் ” என்று சொல்லி,

“ மதிமலி புரிசை மாடக் கூடல்

பதிமிசை நிலவும் பானிற வரிச்சிறை

பண்பால் யாழ்வல பாண பத்திரன்

தன்போல் என்பால் அன்பன் தன்பால்

கனாண்பது கருதிப் போந்தனன்

மாண்பொருள் கொடுத்து வரவிடுப்பதுவே” (கூடற்காண்டம்)

என்ற பாடலை எழுதிப் பாணனிடம் கொடுத்து மறைந்தார். பதினோராம் திருமுறையில் இடம்பெற்றுள்ள இப்பாடலைப் பரஞ்சோதியார் தன்னுடைய படைப்பிற்குப் பயன்படுத்திகொண்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. கனவில் கொடுத்ததை நனவில் பெற்ற பாணபத்திரனும் ஆண்டவனின் கட்டளைப்படி, மறுநாளே சேரநாட்டுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். இறைவன் சேரமான் கனவிலும் தோன்றித் தன் திருமுகத்துடன் வரும் பாணபத்திரனுக்குப் பெருநிதியம் அளிக்குமாறு ஆணையிட்டார். அவ்வாறே பாணபத்திரனைச் சேரமான் எதிர்கொண்டு அழைத்து இறைவனின் திருமுகத்தைப் பெற்று, பெருமகிழ்ச்சியுடன்  ஏராளமான  பொருள்களைக் கொடுத்தனுப்பினார். குசேலனாய் மதுரையிலிருந்து புறப்பட்ட பாணபத்திரன், குபேரனாய் மதுரைக்கு வந்து சேர்ந்தான். பாணனின் கனவில் இறைவன் தோன்றியதைப் பரஞ்சோதியார் எடுத்துரைக்கும் பாங்கு பின்வருமாறு:

“ மறைக்குரை செய்த வாக்கான் மதிமலி புரிசை என்னும்

சிறப்பியல் சீர்சால் செய்யுட் பாசுரம் செப்பித் தீட்டிப்

பிறைச் சடைப் பொருமா னல்கி மறைந்தனன் பெரும்பாண் செல்வன்

றக்கநீத் தாடிப் பாடி உவகைமா கடலி லாழ்ந்தான்”  (தி.வி.பு.42; பா.10)

இதைப் போலவே சேரமான் கனவிலும் இறைவன் தோன்றி, “நின்னிடத்து வந்துளேமாகிய யாம், பாண்டியனது மதுரையிலுள்ள சித்தராவோம். உன்னைப் பார்த்து நல்ல பொருள் வேண்டுதற் பொருட்டு நமது திருமுகம் பெற்றுக் கொண்டு இன்னிசை பாடும் பாணபத்திரன் இங்கு வந்தனன்” என்று கூறுவதாகப் பரஞ்சோதியார் செய்யுள் அமைத்திருக்கிறார்.

முடிபுகள்

தமிழ்க் காப்பியங்களில் சிலப்பதிகாரத்திலேயே தொடங்கிவிட்ட மீவியற்புனைவு பிற்காலக் காப்பியங்களுள் குறிப்பாகத் தெய்வத்தைத் தலைமையாகக் கொண்ட காப்பியங்களுள் ஓர் உத்தியாகவே பயன்படுத்தப்பட்டு, கதையை நகர்த்திச் செல்லும் ஒரு கருவியாக அமைந்துள்ளது.

குறிப்பாக தனித்தனிப் படலமாக அமைந்துள்ள திருவிளையாடற் புராணத்தில் அந்தந்தப் பகுதியில் இடம்பெறும் மீவியற் புனைவுகளே படலத்தினை நிறைவுசெய்வதற்கு அடிப்படைக் கருவியாக அமைந்துள்ளதை அறியமுடிகிறது.

கதை நெடுகிலும் மீவியற்புனைவுகள் அமைக்கப்பட்டதன் நோக்கம் தன்னிகரில்லாத் தலைவனாக விளங்கும் சிவனின் பெருமைகளைப் பறைசாற்றுதற்கே என்ற பரஞ்சோதியாரின் உள்ளக்கிடக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றது.

இம்மீவியற்புனைவுகளின் வாயிலாகச் சிவனின் பெருமைகள் வெளிப்பட்டாலும், அறக்கருத்துக்களையும் எடுத்துரைக்கும் நிலையிலும் அவை அமைந்துள்ளமையும் புலப்படுகின்றது.

துணைநின்ற நூல்கள்

  • இராமலிங்கம் ந., 1988, கந்தபுராண ஆராய்ச்சி, பதிப்புத்துறை, மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம், மதுரை.
  • கமலம் சங்கர், 2009, பெரியபுராணத்தில் இயற்கை இறந்த நிகழ்வுகள், மணிவாசகர் பதிப்பகம், 31,சிங்கர் தெரு, பாரிமுனை, சென்னை.
  • சாமிநாதையர், உ.வே.,(ப.ஆ.) 2008(எ.ப.), சிலப்பதிகாரம் ( மூலமும் அரும்பதஉரையும் அடியார்க்கு நல்லார் உரையும்) டாக்டர் உ.வே.சாமிநாதையர் நூல்நிலையம், 2, அருண்டேல் கடற்கரைச் சாலை, பெசன்ட் நகர், சென்னை.
  • சுப்பிரமணிய பிள்ளை கா. (உ.ஆ), 2007, திருவாசகம் மூலமும் உரையும், பாரிநிலையம், 90,பிராட்வே, சென்னை.
  • வேங்கடசாமி நாட்டார்,.மு. (..), 2007(மு..) பரஞ்சோதி முனிவர் அருளிச் செய்த திருவிளையாடல் புராணம் மூலமும் உரையும் (மதுரைக் காண்டம், கூடற்காண்டம், திருஆலவாய்க்காண்டம்), முல்லை நிலையம், 9, பாரதி நகர், முதல் தெரு, தி.நகர், சென்னை.
  • ………., 1983 (மு..), திருக்குறள் மூலமும் பரிமேலழகர் உரையும், திருநெல்வேலித் தென்னிந்திய சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் லிமிடெட், சென்னை.

……………………………………………….

Date of submission: 2019-06-21

Date of acceptance: 2019-07-24

Date of Publication: 2019-08-05

Corresponding author’s

Name: முனைவர் ச.கண்ணதாசன்

Email: [email protected]

…………………………………………………………………..

[1] தமிழ் – உதவிப்பேராசிரியர், மன்னர் திருமலை நாயக்கர் கல்லூரி, பசுமலை, மதுரை- 625004, அலைபேசி – 9600484338, 8122270710, மின்னஞ்சல் – [email protected]