Abstract: The paper entitled as marutaianākaalkaṭṭum paṇṭaiya vaipāṭṭu muaika (ancient religious rituals and performance through the marutaianāka songs) is dealing with the ancient religious rituals of the Tamil land, especially in the Pandya kingdom, through the songs which were composed by the marutaṉiḷanākaṉ as one of the classical bard of that time in the Tamil Nadu. In those days the people of Tamil land was worshiped both the hero stone and ghost and territorial gods as well. The people worship shows the rituals and beliefs of the Tamil land. The paper concluded the statement that the period of ancient time’s people who believes where the spirit of nature was in the rituals and performance were there.

Keywords: Ancient religious, marutaṉiḷanākaṉ, மருதனிள நாகனார், மருதத் திணை

அறிமுகம்

சங்க இலக்கியப் பாடல் புனைவில் குறிப்பிடத்தகுந்த இடத்தைப் பெறுபவர் மருதனிள நாகனார் என்னும் கவிஞர் ஆவார். மதுரை மருதனிளநாகன் என்றும் சில பாடல் பதிவுகள் இவரைக் குறிப்பிடுகின்றன. கலித்தொகையில் மருதக்கலியில் அமைந்துள்ள அனைத்துப் பாடல்களையும்(35) இவர் பாடியுள்ளதால் மருதத் திணைப் பாடல் பாடுவதில் இவர் தனிச்சிறப்புப் பெற்றவர் என்று கூற்று அவ்வளவு பொருத்தமானதாக இல்லை எனலாம்(2007:29). இவர் மற்றத் திணைகளில் அமைந்துள்ள பாடல்களையும் சிறப்பாகவே புனைந்துள்ளார். குறிப்பாகப் பாலைத் திணைப் பாடல்கள் போதுமான கவனத்தைப் பெறும் வகையில் அமைந்துள்ளன எனலாம்.

இவர் பாடியனவாக சங்க இலக்கியத்தில் 77பாடல்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் அகத்தில் 74பாடல்களும் புறத்தில் மூன்று பாடல்களும் அடக்கம். இவற்றில் அகப்பாடல்களைத் திணைமுறையில் கீழ்க்கண்டவாறு அட்டவணைப்படுத்தலாம்.

திணை / நூல் நற்றிணை குறுந்தொகை அகநானூறு கலித்தொகை
குறிஞ்சி 05 01 03
முல்லை 01 01 02
மருதம் 01 01 35
நெய்தல் 01 01 03
பாலை 04 01 14

மருதனிளநாகன் பாடிய இப்பாடல்களில் கடவுள் / வழிபாடு / சமயம் தொடர்பான செய்திகள் இடம்பெற்றுள்ள பாடல்களை மட்டும் ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொண்டு அவற்றின்வழிப் பண்டைய தமிழகத்தில் வழிபாட்டு முறைகள் எவ்வாறு அமைந்திருந்தன என்பதை இக்கட்டுரை விளக்குகின்றது.

சமயம்சார் பாடற்குறிப்புகள்

இவருடைய பாடல்களில் நடுகல், கடவுள், தெய்வம், முருகன், மால், ஆலமர் செல்வன் போன்ற சமயம்சார் சொல்லாட்சிகள் காணக் கிடக்கின்றன. மருதக்கலிப் பாடலொன்றில்(28) பலவகைக் கடவுளரையும் அடுக்கிச் சொல்லும் முறையும் காணப்படுகின்றது.

சமயச் சிந்தனையின் முதல் நிகழ்வாக இருப்பது நடுகல் வழிபாடாகும். அச்சத்தின் விளைவாகத் தோன்றிய வழிபாட்டுச் சிந்தனைக்கான முதல் உருவ அமைப்பை நடுகல்லே நமக்குத் தருகின்றது. ‘ஆவி’ வழிபாடு குறித்த தற்கால மானிடவியல் கருத்துகள் பண்டைய சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் குறிப்பிடப்படுகின்ற நடுகல்லுடன் பொருந்திப் போவது நமக்கு வியப்பைத் தருவதாகும்.

இயற்கைப் பொருட்களிலும் பௌதிகப் பொருட்களிலும் உறைந்துள்ள ஆவிகள் ஆற்றல் மிகுந்தவை; அவையே மனித வாழ்வுக்குக் காரணமாக அமைகின்றன எனத் தொல்பழங்கால மக்கள் நம்பி ஆவிகளை வழிபட்டனர். இந்த ஆவி வழிபாடே சமயத்தின் தோற்றுவாய்… (2014:170)

என்ற இங்கிலாந்து மானிடவியல் அறிஞரின் கோட்பாட்டைப் பக்தவத்சல பாரதி மேற்கோள் காட்டுகின்றார்.

பண்டைய தமிழகத்தில் இந்த ஆவி வழிபாடு நடுகல் வழியாகவே பரவியிருந்தது என்பதற்கு மருதனிளநாகன் பாடல்களில் சில சான்றுகள் இருக்கின்றன.

இயற்கையைக் கண்டு அஞ்சிய மனிதன், தொடர்ந்து தனது இனக்குழுவில் இருந்து இறந்து போனவர்களின் ஆவிக்கும், எதிர்க்குழுவில் இருந்து இறந்து போனவர்களின் ஆவிக்கும் அஞ்சத் தொடங்கினான். இவ்விரண்டு ஆவிகளில் தனது குழுவில் இறந்து போனவரின் ஆவியைத் தனக்கு நல்லது செய்யக்கூடிய கடவுளாகவும், எதிர்க்குழுவில் இருந்து இறந்துபோனவரின் ஆவியைத் தனக்குக் கெடுதல் செய்யக்கூடிய பேயாகவும் எண்ணத் தொடங்கினான் (2015:44).

நடுகல் வழிபாடுகள்

மருதனிளநாகன் பாடிய பாலைத் திணைப் பாடல்களில் இடம்பெற்றுள்ள நடுகற்கள் குறித்த செய்திகளின்வழி, இத்தகைய ஆவி வழிபாடு பண்டைத் தமிழகத்தில் இருந்துள்ளது என்பதை உணர முடிகின்றது.

பெயரும் பீடு மெழுதி யதர்தொறும்

பீலி சூட்டிய பிறங்குநிலை நடுகல்

வேலூன்று பலகை வேற்றுமுனை கடுக்கும்

வெருவரு தகுந கானம்     (அகம்.131:10-13)

என்னும் அகநானூற்றுப் பாடற்பகுதி நடுகல் அமைந்துள்ள பகுதிகளில் நிலவியிருந்த அச்சத்தை வெளிக்காட்டுவதாக இருக்கின்றது. இறந்தவர்களின் பெயருடன் அவர்கள் இறந்ததற்கான காரணத்தையும் அதன் பெருமையையும் குறிப்பிட்டு எழுதப்பட்டிருக்கும் நடுகற்கள், தலைவன் கடந்து செல்லும் பாலைவழியில் காணப்படுகின்றன. அவற்றின் மேல் மயிலிறகு சூட்டப்பட்டு இருப்பது அக்கற்கள் அச்சத்தின் விளைவாக ஏற்பட்ட வழிபாட்டுக்கு உரியனவாக இருக்கின்றன என்பதையும் எடுத்துக்காட்டுகின்றது. வழிச்செல்வோருக்கு ஏற்படுகின்ற இவ்வச்சத்திற்கு உவமையாகவே அக்கற்களைச் சுற்றியும் நடப்பட்டிருக்கும் வேல்கள் பாடலில் காட்டப்படுகின்றன. இவ்வேல்கள் வேறுசில சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது போன்று இலைவடிவமாகவோ அல்லது முத்தலைச் சூலமாகவோ அமைந்திருக்கக் கூடும். வேலின் இத்தலைப்பகுதிக்குக் கீழே சதுரமான வடிவில் பலகை போன்ற ஒரு தோற்றம் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அதற்குக் கீழேதான் வேலின் கம்புப்பகுதி தொடங்குகின்றது. இவ்வமைப்பு முறை கொண்ட வேலை இப்போதும் சிற்றூர்ப் பகுதிகளில் நாம் காண முடியும். இது போன்ற வேல்கள் நடப்பட்டு இருப்பதைத்தான் மருதனிளநாகன் ‘வேலூன்று பலகை’ என்று குறிப்பிடுகின்றார். நடுகற்களும் அவற்றைச் சுற்றியும் இருக்கின்ற வேல்களும் என இத்தோற்றம் ஒரு பகைமுனை போன்று இருக்கின்றது என்ற கருத்தின்வழி, அந்நடுகற்கள் வழியைக் கடந்து செல்வோரின் பகைவருடைய நடுகற்களாக இருக்கலாம் என்னும் கருத்துப் பெறப்படுகின்றது.

தனக்கு அல்லது தனது குழுவுக்குப் பகையானவர்கள் / எதிரானவர்களின் நடுகற்கள் பேய்கள் உலவுகின்ற இடமாக இருக்கக் கூடும் என்னும் அச்சத்தை அக்கால இனக்குழு மக்கள் கொண்டிருந்தனர். இதற்கு இன்னுமொரு சான்றை அகநானூற்றிலிருந்து காண முடியும்.

கடுங்கண் மறவர் பகழி மாய்த்தென

மருங்கு னுணுகிய பேஎமுதிர் நடுகற்

பெயர்பயம் படரத் தோன்று குயிலெழுத்

தியைபுட னோக்கல் செல்லா தசைவுடை

னாறுசெல் வம்பலர் விட்டனர் கழியுஞ்

சூர்முத லிருந்த வோமையம் புறவு  (அகம்.297:6-11)

மறவர்கள் தம்முடைய அம்புகளைத் தீட்டியதனால் விளிம்புகள் மழுங்கி, பேய்கள் நிலையாக உறைகின்ற நடுகற்களில் உள்ள எழுத்துக்களையும் தொடர்ந்து நோக்காமல், திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்த வண்ணமே செல்லும், பாலை வழிக்குப் புதியவர்கள் விட்டுச் சென்ற பொருட்களும் அச்சத்தைத் தருகின்ற காடு’என்கிறார் மருதனிள நாகன்.

இங்குப் பேய்கள் நிலையாகத் தங்கி வாழ்கின்ற நடுகற்கள் என்னும் பொருளுள்ள பாடற் பகுதி ஆய்வுக்குரியதாகும். நடுகற்களில் தெய்வங்கள் அல்லது பேய்கள் உறைகின்றன என்று கொண்டாலும், அது குறிப்பிட்ட இரண்டு இனக்குழுக்களுக்கிடையேயுள்ள உறவைப் பொறுத்து அமைகின்றது. ஆனால், இவ்விரண்டு குழுக்களிலும் சாராத புதியவர்களுக்கு அந்நடுகற்கள் எவ்விதத்தில் நன்மை அல்லது தீமை செய்யும் என்னும் வினா நம்முள் எழுகின்றது. இந்த ஐயத்தைப் போக்குவதற்காகவே ‘பேஎமுதிர் நடுகல்’ என்று அழுத்தமாகக் கூறுகிறார் கவிஞர். இனக்குழு மக்களுக்கே அல்லாமல் எல்லோருக்குமே அச்சத்தைத் தருகின்ற பேய் ஒன்று (அல்லது பல) அவ்விடத்தில் நிலையாகத் தங்கியிருக்கின்றது என்னும் பொருளைத் தருகின்ற முறையில் பாடல் அமைகின்றது. எனவே அத்தகைய நடுகற்கள் யாருடைய, என்ன செயலுக்கானது என்பது மேலாய்வுக்குரியதாகும்.

மற்றொரு பாடலில் நடுகற்களுக்கு விருப்பத்துடன் செய்யப்படும் வழிபாடுகள் சுட்டப்படுகின்றன.

பிடிமடிந் தன்ன குறும்பொறை மருங்கி

னட்ட போலும் நடாஅ நெடுங்க

லகலிடங் குயின்ற பல்பெயர் மண்ணி

நறுவரை மஞ்ச ளீர்ம்புறம் பொலிய

வம்புகொண் டறுத்த வார்நா ருரிவையிற்

செம்பூங் கரந்தை புனைந்த கண்ணி

வரிவண் டார்ப்பச் சூட்டிக் கழற்கால்

இளையர்     (அகம்.269:6-12)

என்ற பாடற்பகுதியில் நடுகற்களுக்கு, அவற்றில் எழுதப்பட்டிருக்கும் பெயர்கள் மறையும்படி ஈரமான மஞ்சளைப் பூசியும், கரந்தைப் பூக்களாலான மாலையையும் அணிவித்துத் தமது புகழ் நிலைக்கும்படி அவற்றை வேண்டியிருக்கிறார்கள் என்பது தெரிய வருகின்றது.

தமக்கான நன்மையைக் கருதிக் கரந்தை மறவர்கள் வழிபாடு நடத்தியதைக் கொண்டு, அந்நடுகற்கள் அவர்களுடைய முன்னோருடையது என்றும், தமது நன்மைக்கான இறந்தவர்கள் என்பதால் அவர்கள் நடத்தியது தெய்வ வழிபாடு என்றும் அறியலாம்.

பிற வழிபாட்டு முறைகள்

மருதனிளநாகனின் இப்பாடல்களின்வழியாகப் பண்டைத் தமிழகத்தில் நிலவியிருந்த தொல்சமய வழிபாட்டு முறைகள் நமக்குத் தெரிய வருகின்றன. ஆயினும், திருப்பரங்குன்றத்தை, முருகன் அசுரனைக் கொன்ற செய்தியுடன் அவர் மற்றொரு பாடலில் குறிப்பிட்டுக் காட்டுகின்றார்.

தண்பரங்குன்று என்று பண்டைக்காலத் தமிழர்களால் அழைக்கப்பெற்ற திருப்பரங்குன்றத்தில், அங்குக் குடிகொண்டிருக்கும் முருகனுக்குப் பல்வகையான வழிபாடுகளும் நடைபெற்று வந்ததைச் சங்க இலக்கியங்களின் பிற பாடல்களும் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. சான்றாக, பத்துப்பாட்டில் ஒன்றான திருமுருகாற்றுப்படை,

கோழி யோங்கிய வென்றடு விறற்கொடி

வாழிய பெரிதென் றேத்திப் பலருடன்

சீர்திகழ் சிலம்பகஞ் சிலம்பப் பாடிச்

சூரர மகளி ராடுஞ் சோலை       (முருகு.38-41)

என்ற பகுதி, பூக்களைத் தூவி முருகனுக்கு நடந்த வழிபாட்டையும்

தோள் பெயரா

நிணந்தின் வாய டுணங்கை தூங்க

யிருபே ருருவி னொருபே ரியாக்கை

யறுவேறு வகையி னஞ்சுவர மண்டி

யவுணர் நல்வல மடங்கக் கவிழிணர்

மாமுத றடிந்த மறுவில் கொற்றத்

தெய்யா நல்லிசைச் செவ்வேற் சேஎய்     (முருகு.55-61)

என்ற பகுதி, குருதிப் பலியுடன் முருகனுக்கு நடந்த வழிபாட்டையும் குறிப்பிட்டுக் காட்டுகின்றது. அனைத்துத் தரப்பு மக்களும் வழிபடக்கூடிய கடவுளாக முருகன் இருந்தான் என்பதற்குச் சான்றுகளாக இவை அமைகின்றன. பலவகையான பழக்கவழக்கங்களும் நம்பிக்கைகளும் உடைய மக்கள் தத்தமக்கேற்றவாறு முருகனுக்கு வழிபாடுகள் நிகழ்த்தினர் என்பதை அறிய முடிகின்றது.

முடிவுரை

மேற்கண்ட சான்றுகளைத் தொகுத்துக் காணும்போது, தமிழகத்தில் நிலவிய வழிபாட்டு முறைகள் படிமலர்ச்சி நிலையில் அமைந்திருந்தனவா என்பதில் ஐயம் ஏற்படுகின்றது (2014:173). இயற்கை வழிபாடு, ஆவி வழிபாடு, உயிர்ப்பாற்றல் வழிபாடு என்ற மானிடவியல் அறிஞர்தம் படிமுறைகள் ஒரே காலத்தில் நிகழ்ந்திருந்ததை மருதனிளநாகன் பாடல்கள் காட்டுகின்றன. எனினும், ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று தோன்றியவுடன் அந்த ஒன்று அழிந்துவிட வேண்டுமென்பதில்லை என்ற முன்முடிவுடன் அணுகும்போது, இவ்வழிபாட்டு முறைகளைக் கால வரிசைக்குள் கொண்டுவர முடியும் என்பதும் நாம் அறியவேண்டிய ஒன்றாகும்.

துணைநின்றவை

  • சரவணன் ப., 2015, சங்க காலம், கிழக்கு பதிப்பகம், சென்னை.
  • சாமிநாதையர் உ.வே.(ப.ஆ)., 1956, பத்துப்பாட்டு மூலமும் மதுரையாசிரியர் பாரத்துவாசி நச்சினார்க்கினியருரையும், கபீர் அச்சுக்கூடம், சென்னை.
  • செயபால், இரா.(உ.ஆ)., 2007, அகநானூறு, நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், சென்னை.
  • பக்தவத்சல பாரதி., 2014, திராவிட மானிடவியல், காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர் கோவில்.
  • …………, 2007, கலித்தொகை மூலமும் நச்சினார்க்கினியர் உரையும், திருநெல்வேலித் தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை.

…………

முனைவர் .கிருஷ்ணமூர்த்தி

தமிழ் உதவிப் பேராசிரியர்

பிஷப் ஹீபர் கல்லூரி, திருச்சிராப்பள்ளி – 620 017.

[email protected]