Abstract: The kurinji filed that is spoken in agananuru is of heat reflection. The nature of hill and the produce of hilly areas reveal the life style of tribal people in the hill stations.  The efficiency of the rulers of hilly region, the small villages annexed to the hills, the products of kurinji land, the unpolluted environment, the water sources, the rare products used by them for their everyday life living is properly highlights by the poets which invites us to life such life now.

Keywords: kurinji, agananuru, literature, tribal people, குறிஞ்சி நிலம், குறிஞ்சிநில மக்கட்பெயர்கள், ஊர்கள், கருப்பொருட்கள்

சங்க இலக்கிய அகநூல்களுள் “அகம்” என்னும் அடைமொழியைக் கொண்ட நூல் அகநானூறு. அகநானூற்றில் இடம்பெற்றுள்ள குறிஞ்சித்திணைப் பாடல்கள் எண்பது. அவற்றுள் தலைவன் கூற்றாக 13 பாடல்கள்,  தலைவி கூற்றாக 18 பாடல்கள்,  தோழி கூற்றாக 49 பாடல்கள் உள்ளன.  இப்பாடல்களுக்கும் குறிஞ்சி நிலம், குறிஞ்சிநில மக்கட்பெயர்கள், ஊர்கள், கருப்பொருட்கள் புலப்படுத்தும் வளமான வாழ்வியல் முதலியவற்றை இக்கட்டுரை விளக்க முனைகின்றது.

குறிஞ்சி நிலம்

மலையும் மலை சார்ந்த பகுதியும் குறிஞ்சி நிலம். தமிழ்நாட்டில் மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைப்பகுதி குறிஞ்சிநிலப் பரப்பாக உள்ளது. மலைகளின் மேலும் மலைச்சாரல்களிலும் மக்கள் வாழ்ந்துள்ளனர். இன்றும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். “மலை”என்னும் பொருள்தரக் கூடிய வெவ்வேறு சொல்லாட்சிகள் இலக்கியங்களில் ஆளப்பட்டுள்ளன.

மலையின் நெடுமை, உயர்வு, மலைவிளை பொருட்கள் முதலியவற்றை அகநானூறு,

சாரல் பலவின் சுளையோடு(அகம்-2)

           ‘ஓங்கல் வெற்ப (அகம்-18)

           ‘குன்று கண்டன்ன(அகம்-42)

           ‘ஏகல் அடுக்கம்(அகம்-52)

           ‘கறிஇவர் சிலம்பின்(அகம்-112)

           ‘குன்றத்துக் கவாஅன்(அகம்-202)

           ‘சிறுகுடிப் பாக்கம்(118)

           ‘பெருமலை விடரகம்(218)

           ‘பயமலை(அகம்-318)

           ‘சேயுயர் பிறங்கல்(அகம்-152)

என்று  பதிவு செய்துள்ளது. உயர்ந்த மலைகள் பாதுகாப்பு அரணாகத் திகழ்ந்ததோடு மக்களின் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருட்களையும் விளைவித்துள்ளமையால் “பயமலை”என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

மக்கட்பெயர்

மக்களை வாழ்விடங்களின் அடிப்படையிலும் தொழிலின் அடிப்படையிலும் பல்வேறு விதமாக அழைத்துள்ளனர். குறிஞ்சிநில மக்கள் குறவன், வெற்பன், சிலம்பன், நாடன், கொடிச்சி, குறமகள், கானவர் என்று  அழைக்கப்பட்டுள்ளமையை,

வான்தோய் வெற்பன் (அகம்-38)

           ‘கான்கெழு நாடன் (அகம்-22)

           ‘புதுமலர் வேண்டிய குறமகள் (அகம்-152)

           ‘கொடிச்சியர் தந்தை(அகம்-58)

           ‘குறவர் முன்றில் (அகம்-78)

           ‘கானவர் மடிந்த(அகம்-168)

என்னும்  அகநானூற்றுத்  தொடர்கள் வழி  அறிந்து  கொள்ள  முடிகின்றது.

கூத்தாட்டு அவைக்களம்

மனிதனை மகிழ்விக்கக்கூடிய கலைகளுள் ஒன்று கூத்துக்கலை. கூத்துக்கலையினை  நிகழ்த்துபவர்களைக் கூத்தர்கள்  என்று அழைத்தனர். கூத்தராற்றுப்படை என்ற  ஒரு நூலே பத்துப்பாட்டில் இடம்பெற்றிருப்பதிலிருந்து  கூத்துக்கலையின் சிறப்பு வெளிப்படுகின்றது. இக்கூத்துக்கலையினைக் கலைஞர்கள் விழாக்காலங்களிலும் மன்னனை மகிழ்விக்கும் பொருட்டும் நிகழ்த்துவர். இந்நிகழ்வில் ஆடல் பாடல், கலைஞர்கள், இசை வல்லார்கள், பார்வையாளர்கள் முதலியோர் பங்கேற்பாளர்களாக இருப்பர். ஆனால் குறிஞ்சிநிலத்தில் கருப்பொருட்களின் இன்பநுகர்வுப்  புலப்பாட்டு  நெறிகளே  ஆடரங்கை  கண்முன்  நிறுத்துகின்றது.

மூங்கிலின் துளையில் புகுந்து எழும் காற்று புல்லாங்குழல் போல் இன்னிசை எழுப்புகின்றது. பக்கமலையில் ஓடிவரும் அருவியின் ஓசை முழவு போன்று அதிர்கின்றது. துள்ளித் திரியும் மான்களின் ஒலி பெருவங்கியம் போல ஒலிக்கின்றது. பூக்களில் தேனுண்ணும் வண்டுகளின் ரீங்காரம் யாழிசையை ஒத்திருக்கின்றது. இவ்வாறு பல ஓசைகளையும் ஒருங்கே செவிமடுத்த குரங்குகள் பார்வையாளர்களைப் போன்று வியப்புடன் பார்க்கின்றன. மயில்கள் அவைக்களத்தில் ஆடும் மகளிரைப் போல் ஆடுகின்றன. இக்காட்சிகள் நிரம்பிய குறிஞ்சிநிலம் கூத்தாட்டு அவைக்களமாகத் தோற்றமளித்ததனை,

ஆடுமை குயின்ற அவிர்துளை மருங்கின்

கோடை அவ்வளி குழலிசை ஆக

பாடுஇன் அருவிப் பனிநீர் இன்இசை

தோடுஅமை முழவின் துதை குரல்ஆக(அகம்-82)

என்று  அகநானூறு  குறிப்பிட்டிருப்பது  கற்போருக்கு  மகிழ்வூட்டுகின்றது.

வளம்

குறிஞ்சி நிலத்தில் மூங்கில் மரங்களும் வேங்கை மரங்களும் சந்தன மரங்களும் மிகுதியாக வளர்ந்திருக்கின்றன. சந்தன மரங்கள் முழுவதையும் வெட்டி உழுது விதைத்த மென்மையானக் கதிர்களைக் கொண்ட தினைப்புனம் மிகுந்திருக்கின்றன.  குரங்குகளும் அறியாத உயரமான மரங்கள் நிறைந்த காடுகள் அடர்திருக்கின்றன. காட்டில் பளிங்கு போன்ற நீர்த்துறைகளும், அருவிகளும் நிறைந்திருக்கின்றன. காந்தள் மலர்கள் மிகுதியாக மலர்ந்திருக்கின்றன.

இலைகளுடன் கூடிய பலாப்பழத்தைக் கையில் வைத்திருக்கும் பெண்குரங்குகள், ஆண்குரங்குகளோடு துள்ளித்திரிகின்றன. மயில்களும், மலைவாழ் ஆடுகளும் உலவுகின்றன. மலைகளில் தேன்கூடுகள் நிறைந்திருக்கின்றன. குவளைப்பூக்களும், நீலமலர்களும் நீர்நிலைகளில் நிறைந்துக் காணப்படுகின்றன. காட்டுமல்லிகை, கூதளம்பூ, மிளகுக்கொடிப்படர்ந்த தோட்டங்கள் அடர்ந்திருக்கின்றன. பலாமரக்கிளையில் அணில்கள் விளையாடுகின்றன. பலாப்பழங்கள் பெறுவதற்காக அமைக்கப்பட்ட குடிசைகளின் மேலே வேங்கைமலர்கள் பூத்துக்குலுங்குகின்றன. சுரபுன்னை மரங்கள் நிறைந்த மலைச்சாரலில் நள்ளிரவில் மேகங்கள் எழுந்து கூத்தரின் முழவம் போல முழங்கி  இடிகளுடன் கூடிய மிகுந்த மழையைப் பொழிவித்தது. இதனால் நாடு முழுவதும் காண்பதற்குரிய நிலையில் வளம் நிரம்பி காணப்பட்டது. இதனை,

     வழைஅமல் அடுக்கத்து வலன்ஓர்பு வயிரியர் (அகம்-328)

     பலவின் பழுப்பயம் கொண்மார்

     குறவர் ஊன்றிய குரம்பை புதைய       (அகம்-12)

     குளவியொடு மிடைந்த கூதளங் கண்ணி   (அகம்-272)

     காமர் பீலி ஆய்மயில் தோகை

     வேறுவேறு இனத்த வரைவாழ் வருடை

அள்இலைப்  பலவின்  கனிகவர்  கைய    (அகம்-378)

 

குரங்குஅறி வாரா மரம்பயில் இறும்பில்    (அகம்-368)

என்று அகநானூறு சுட்டுவதிலிருந்து குறிஞ்சி நிலத்தின் இயற்கை வனப்பு, மக்களின் வாழ்வியலுக்கு உகந்த சுற்றுச்சூழல், கருப்பொருட்களின் மகிழ்வு முதலியவை  புலனாகின்றது.

மேலும், பலாப்பழத்தின் சாற்றினைக் கொண்டு செய்த மதுவைப் பருகியதையும், சந்தனக் கட்டையை விறகாகக் கொண்டு சமைத்த புலவுச் சோற்றினை உண்டதனையும்,

புல்வேய் குரம்பை புலர ஊன்றி

     …ஊன் புழுக்கு அயரும் (அகம் – 172)

என்று அகநானூறு குறிப்பிடுகின்றது.

பொதிய மலை

உச்சிப்பாறைகளில்  தேனடைகளை  அறுத்து  எடுக்க முயலும்  குறவர்களும் அடைய இயலாத, ஏறுதற்கு அரிய பக்கமலையையும், புகுந்து செல்வதற்கு  இயலாத  சிகரங்களையும்  உடையது  பொதியமலை  என்பதனை,

அறைஉறு தீம்தேன் குறவர் அறுப்ப

     முயலுநர் முற்றா

     புகல் அரும் பொதியில் போல                                  (அகம்-322)

என்னும்  பாடல்  பறைசாற்றுகின்றது.

கொல்லிமலை

சேரனுக்குச் சொந்தமான மலை கொல்லிமலை. சேரமன்னன் வேல்படை, யானைப்படை இவற்றைக் கொண்டு போர் செய்வதில் வல்லவன் என்னும் செய்தியினை,

வென்வேல்

     களிறுகெழு தானைப் பொறையன் கொல்லி       (அகம்-62)

என்னும் அகநானூற்றுப் பாடல் வழி அறிந்து கொள்ளமுடிகின்றது. முத்தொள்ளாயிரமும்  சேரனின்  போர்த்திறனை,

கரிபரந்து எங்கும் கடுமுள்ளி பம்பி

     நரிபரந்து நாற்றிசையும் கூடிஎரி பரந்த

     பைங்கண் மால் யானைப் பகையடுதோட் கோதையை

     செங்கண் சிவப்பித்தார் நாடு.       (முத்தொள்-22)

என்று  குறிப்பிடுவது  ஒப்புநோக்கத்தக்க  வகையில்  உள்ளது.

பறம்புமலை

கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவன் பாரி. பாரி பறம்புமலையினை ஆண்டு வந்தான். பறம்புமலையின் வளத்தினை அறிந்து பலமுறை முடியுடை மூவேந்தர்களும் முற்றுகையிட்டனர். பறம்புமலையில் உள்ள கிளிகள் மலையடிவாரத்தில் உள்ள நிலங்களில் விளைந்த நெற்கதிர்களைக் கொத்திக்கொண்டு வந்து களஞ்சியத்தில் சேர்த்ததால் உணவு பஞ்சம் இல்லாத மலையாக  விளங்கியதை,

நெல்லின்  விளைகதிர்  கொண்டு     (அகம்-78)

என்பதன்வழி  உணர முடிகின்றது.

சிற்றூர்

குறிஞ்சி நிலத்தில் பாழில், பாரம், தலையாறு என்னும் ஊர்கள் இருந்துள்ளன. ‘நன்னன்’ என்னும் குறுநிலமன்னனின் ஊர் பாழி; பாரம் என்னும் ஊரின் தலைவனாகவும் விளங்கியுள்ளார். கடையேழு வள்ளல்களுள் ஒருவன் ‘ஆய். ஆய் என்பவன் அரசாட்சி செய்த ஊர் தலையாறு. இவ்வாறு குறுநில மன்னர்கள் அரசாட்சி செய்த ஊர்களை,

குன்றுழை நண்ணிய சீறூர் பாரத்துத் தலைவன்

     பாழி சிலம்பில் தலையாற்று  நிலைஇய      (அகம்-152)

 

     பாழி ஆங்கண்  (அகம்-172)

என்று   அகஇலக்கியம்  தெளிவுபடுத்துகின்றது.

தொழில்

குறவனின் தொழில் வேட்டையாடுதல். அவன் வேட்டைக்குச் செல்லும் பொழுது வேங்கை மலர்களைச் சூடிக்கொண்டு, தோளில் வில்லை மாட்டிக் கொண்டு, சீழ்க்கை ஒலியோடு வேட்டைநாய் பின் வரச் செல்வான். அவ்வாறு செல்லும் குறவன் யானையின் மீது அம்புகளைச் செலுத்தி தந்தங்களைக் குடிசைக்குக் கொண்டு வந்து குவித்ததை,

     ஓட்டுஇயல் பிழையா வயநாய் பிற்பட

     வேட்டம் போகிய குறவன் காட்ட (அகம் – 182)

 

     பரியல் நாயொடு பல்மலைப் படரும்

     வேட்டுற் பெறலொடு அமைந்தனை (அகம் – 28)

 

     வெண்கோடு கொண்டு ( அகம் – 172)

என்று   காட்சிப்படுத்துகின்றது.

தினையினை மேய்ந்த யானைக்கூட்டம் நிலைக்கெட்டு ஓடும் படி பரணில் இருந்து கானவன் வீசிய கவண்கல்லின் கடுமையான ஓசை கானகம் முழுவதும் ஒலித்தது. அவ்வோசையைக் கேட்டுப் புலிகள் முழங்கின. புலிகளின் முழக்கத்தால் யானைகள் கதறின. அழகிய மயிலும் இடியோசை என்று எண்ணியது. இதனை,

கல்உயர் கழுதில் சேணோன் எறிந்த

           வல்வாய்க் கவணின் கடுவெடி ஒல்லென

           மறப்புலி உரற வாரணம் கதற (அகம் – 392)

என்னும் பாடல்வழி  அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது.

புனம் காக்கச்செல்லும் குறவருக்கு குறமகளிர் கள்ளினை ஊற்றிக்கொடுத்ததையும், தட்டை, தழல் என்னும் கருவிகளைக் கொண்டு கதிர்களை உண்ணவரும் கிளிகளை விரட்டியுள்ளமையையும்

குறவர்

           முறித்தழை மகளிர் மடுப்ப மாந்தி

           அடுக்கல் ஏனல் இரும்புனம் மறந்துழி (அகம் – 348)

தழலை வாங்கியும் தட்டை ஒப்பியும்

           குறமகள் காக்கும் ஏனல் (அகம் – 188)

என்னும் பாடலடிகள் புலப்படுத்துகின்றன.

நிறைவுரை

பாதுகாப்பான சுற்றுச்சூழல் மேம்பாடு, பொருளாதார வளர்ச்சி, மக்களின் விருப்பம் சார்ந்த வாழ்க்கை முறைகள், கருப்பொருட்களின் கட்டுப்பாடற்ற சுதந்திரம்  முதலியவற்றை அகநானூறு  குறிஞ்சி நில அமைப்பு, இயற்கை எழில் கொஞ்சும் வனப்பு,  குறிஞ்சிநில மக்களின் தொழில்கள், பக்கமலைகள்,  சிற்றூர்கள்  வாயிலாக  அழகுற  சித்திரித்திருக்கின்றது.

இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும்

           வல்லரணும் நாட்டிற்கு உறுப்பு (குறள்-737)

 

நாடென்ப நாடா வளத்தன” (குறள்-739)

செல்வம் விளை(வு) இன்பம் (குறள்-738)

என்ற வள்ளுவரின் குறளுக்கு உரம் சேர்க்கும் நிலம் குறிஞ்சி நிலம் என்றுரைத்து கட்டுரை  நிறைவுறுகின்றது.

துணைநின்றவை

  • இராமநாதன் செட்டியார்.லெ.ப.கரு., 1958, சங்கத் தமிழர் வாழ்வு, வெள்ளையன் பதிப்புக் கழகம், இராமநாதபுரம்.
  • சுந்தரமூர்த்தி இ., 1988, வான்மறை வள்ளுவம், ஐந்திணைப் பதிப்பகம், சென்னை.
  • சுப்பிரமணியன் ச. வே. (உரை.), 2009, சங்க இலக்கியம்எட்டுத்தொகை மூலமும் தெளிவுரையும், அகநானூறு (தொகுதி-3), மணிவாசகர் பதிப்பகம், பாரிமுனை, சென்னை.
  • சுப்ரமணியன் ந., 1982, சங்ககாலச் சமுதாயம், நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், சென்னை.

……………………………………….

முனைவர்  .பிரேமா

உதவிப் பேராசிரியர்

முனைவர்  ஜெஸின்  பிரான்ஸிஸ்

இணைப்பேராசிரியர்

முனைவர்.ஷர்மி

உதவிப் பேராசிரியர், தமிழாய்வுத்துறை,

புனித சிலுவை  தன்னாட்சிக்  கல்லூரி,

திருச்சிராப்பள்ளி – 02.

[email protected]