முனைவர் ஆ.சந்திரன் | Dr.A.Chandran[1]

Abstract: Like day and night, happiness and sadness, rich and poor, love and velour are the important contrasting disciplines of ancient Tamilans pleasure and pain in any man’s life comes and goes. History didn’t record people who only enjoyed pleasure as both pleasure and pain are the important aspects of human life. Between love and velour, ancient Tamilans preferred love as an important aspects of their personal life. Those who read sangam literature knows the importance of courtly life of Tamilans. This paper is an attempt to find the geniuses of love. It also questions whether they loved with caste and material consciousness.

Keywords:   Sangam Literature, Tamilans, Like day and night, happiness and sadness, rich and poor, love and velour, சங்க இலக்கியங்கள், அகவாழ்வின் மறுபக்கங்கள், யாயும் யாயும் யார் ஆகியரோ.

பண்டைத் தமிழரின் வாழ்வியல் கூறுகளான காதல் x வீரம் (அகம் x புறம்) என்பதில் முன் நிற்பது காதலே ஆகும். காதல் என்பது அக வாழ்வையும் வீரம் என்பது புற வாழ்வையும் குறிக்கும். “ஒத்த அன்பான் ஒருவனும் ஒருத்தியுங் கூடுகின்ற காலத்துப் பிறந்த”1 இந்த அக ஒழுக்கம் தமிழ்ப் பண்பாட்டின் அடையாளமாய்ப் போற்றப்படும் சிறப்பைக் கொண்டுள்ளது. இது சங்க இலக்கியத்தை வாசித்த அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்று. இந்த ஒழுக்கநெறி சங்க காலத்தில் ஆண் பெண் இடையே அன்பின் ஐந்திணை என்ற கோட்பாட்டில் கூறப்படுவது போல் மட்டும்தான் உள்ளதா? அல்லது அதற்கு மாறான வெளிப்பாடுகள் பாடல்களில் நுட்பமாகக் கூறப்பட்டுள்ளனவா? அக்காலத்தில் இரு பாலினத்தினரும் ஒரேவிதமாக உண்மையுடன்தான் காலித்தார்களா? காதலித்த பின்னர் சாதி, பொருளாதாரம் முதலான ஏதாவது காரணங்களுக்காகக் காதலைக் கைவிட்டதற்கான குறிப்புகள் ஏதாவது உள்ளனவா? பண்டைக்காலச் சமூகம் காதலை எவ்வாறு எதிர்நோக்கியது? காதலின் மறுபக்கம் என்று கூறத்தக்கன என்று இன்னும் வேறு எவையேனும் உண்டா? என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கான விடைதேடும் சிறு முயற்சியை மேற்கொள்கிறது இக்கட்டுரை.

காதல் வாழ்வின் தெரிந்த முகம்

பண்டைக்காலத்தில் காதல் தோற்றம் மிக இயல்பாக நடைபெற்ற ஒன்றாகச் சித்திரிக்கின்றன சங்க இலக்கியங்கள்.

யாயும் யாயும் யார் ஆகியரோ

எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்

யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்

செம்புலப் பெயல்நீர் போல

அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந்தனவே” (குறு.40)

அதாவது, காதலனின் தாயும் காதலியின் தாயும் ஒருவரை ஒருவர் முன்பின் அறியாதவர்கள். அதுபோல் அவர்களுடைய தந்தையரும் உறவினர்கள் இல்லை. எப்படியோ உறவினர்களாக ஆனார்கள். அந்த உறவு செம்மண் நிலத்தில் பெய்த மழைநீர் போல் ஒன்று கலந்தது.

இவ்வாறு எவ்வித நெருக்கடியும், எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் இயல்பாய்த் தோன்றும் காதலானது,

நிலத்தினும் பெரிதே வானினும் உயர்ந்தன்று

நீரினும் ஆர் அளவின்றே …. (குறு.3)

என்று தூய்மையானதாகவும், உயர்வானதாகவும், நிகரற்றதுமாகவும் உள்ளது. அத்துடன், காதல் பிரிவை முற்றிலுமாக வெறுத்துப்  புறந்தள்ளவும் செய்கிறது.

பூ இடைப் படினும் யாண்டு கழிந்தன்ன

நீர்உறை மகன்றில் புணர்ச்சி போலப்

பிரிவுஅரிது ஆகிய தண்டாக் காமமொடு

உடன்உயிர் போகுகதில்ல கடன்அறிந்து

இருவேம் ஆகிய  உலகத்து

ஒருவேம் ஆகிய புன்மை நாம் உயற்கே (குறு.57)

அதாவது, சில நிமிட பிரிவே பல யுகமாய் மாறுகின்றது. காதலர்களுக்கு உடல்தான் இரண்டு. ஆனால் உயிர் ஒன்றுதான். இவ்வாறு தோன்றும் காதலானது,

காலையும் பகலும் கையறு மாலையும்

ஊர்துஞ்சு யாமமும் விடியலும் என்றுஇப்

பொழுது இடைதெரியின் பொய்யே காமம் (குறு.32)

எனக் கால இடைவெளிகளைக் கடந்ததாக உள்ளது. காதலா? கடமையா? என்றால் காதலே பெரிது என்பது அக்காலத்தவரின் மனநிலையாக இருந்துள்ளது.

    முட்டாச் சிறப்பின் பட்டினம் பெறினும்
வாரிரும் கூந்தல் வயங்கிழை ஒழிய
வாரேன் வாழிய நெஞ்சே
(பட்டி.218-20)

என்று பொருள்தேடச் செல்ல விரும்பிய தலைவன் தன் மனைவியைப் பிரிய மனமின்றித் தன் செலவினைக் கைவிடுவதும் உண்டு. இப்படித் தன்னுடைய தலைவியைப் பிரிய மறக்க இயலாமல் தன்னுடைய வினையைக் (பொருள்தேடச் செல்லுதல்) கைவிட்ட நிலை பற்றிய பதிவுகள் நிறைய உள்ளன. இவை அக்காலத் தலைவன் தலைவி மேல் கொண்ட அன்பின் அடையாளங்களாக உள்ளன.

இவ்வாறாகத் தோன்றும் காதல் திருமணத்தில் முடிவடைகின்றது. திருமணம் பெற்றோர் சம்மதத்துடன் (சில வேலை மடலேறுதல்) அல்லது சம்மதமின்றி உடன்போக்கில் (சான்றாக: அகம். 55, 65, 105 முதலியன) நடைபெற்றுள்ளது.

அவ்வாறு மணம் முடித்தவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்துள்ளனர். அதற்குச் சான்றாய்ப் பின்வரும் குறுந்தொகைப் பாடலைக் கூறலாம். “நன்றாகக் காய்ச்சிய பாலை உறை ஊற்றிப் பெற்ற முற்றிய தயிரை, காந்தள் மலரைப் போன்ற மெல்லிய விரல்களால் பிசைந்து குவளையைப் பேன்ற மையுண்ட கண்களில் தாளிப்பினது புகை நெருங்கிப்படர இனிய புளிப்புச் சுவையுடைய குழம்பினைத் தலைவி, தானே துழாவிச் சமைத்தனள். அழுக்குற்ற அவ்விரல்களைத் தான் உடுத்தியிருந்த தூய ஆடையில் துடைத்தனள். அதனால் அழுக்கேறிய அவ்வுடையைத் துவையாமல் உடுத்திக் கொண்டனள். தான் சமைத்த உணவினைக் கணவன் உண்டற்கண், ‘இனிது’ என்று புகழ்ந்து கூறிய அளவில், ஒள்ளிய நெற்றியையுடைய அவள் முகம் பயின்றாரன்றிப் பிறர் அறியாவண்ணம் நுண்ணிதாக மகிழ்ந்தாள்.”2

மேலும் திருமணத்திற்குப் பிறகு,

மறி இடைப் படுத்த மான்பிணை போல

புதல்வன் நடுவணன் ஆக (ஐங்.401)

என்று குட்டிமானை இடையிலே கொண்ட ஆண், பெண் மான்களைப் போல பெற்ற மகனை நடுவில் கிடத்தித் தலைவனும் தலைவியும் இனிது உறங்கினர்.

புதல்வற் கவைஇய தாய் புறம் முயங்கி

நசைஇனன் வதிந்த கிடக்கை (ஐங்.402)

தலைவி மகனைத் தழுவிக்கொண்டு படுத்திருக்க, தலைவனோ தலைவியின் முதுகைத் தழுவிக்கொண்டு படுத்திருந்தாள். “தலைவன் ஒளிமிக்க நெற்றி கொண்ட தன் இளம் மனைவி தன் மகனுக்கு முலையூட்டவும், தான் அவளது முதுகின் புறத்தே தழுவிக் கிடந்தனன்”3  காதலில் புணர்ந்தபோது கண்ட இன்பத்தைக் காட்டிலும் மகனைக் காணும் வேட்கை இருவருக்கும் பெரிதாக உள்ளது. “தலைவன் தன் அன்பிற்குரிய காதலியைத் தழுவி, பாணர்கள், இனிமை மிகுமாறு, இசையிலக்கணத்தோடு இணைந்து வெளிப்படுத்திய இசையின் பயனைத் தேர்ந்தும் தன் இல்லாளொடு கூடிக் காதலின்பத்தை நுகர்ந்தும் வாழ்கிறான்”4.

இவ்வாறு இல்லற வாழ்க்கையிலும் தொடர்ந்து இன்பமாக அமைகிறது.                                                      அது குழந்தைப் பேற்றிற்குப் பிறகு கணவன் மனைவிக்கு இடையிலான அன்பை இன்னும் நெருக்கமாக மாற்றியுள்ளது. சுருங்கக்கூறின் பண்டைத் தமிழரின் காதல் வாழ்வானது இயல்பாகத் தோன்றி, வளர்ந்து, திருமணம், குழந்தைப்பேறு என்ற கால இடைவெளியில் இன்னும் அது அதிகரித்துகொண்டே சென்றுள்ளது.

இவையெல்லாம் அக்காலக் காதல் பற்றிய வெளிமுகப் பார்வை. திரும்பத் திரும்பப் படித்து மகிழ இடமளிப்பவை.

காதல் வாழ்வின் மறைமுகம்

இதுவரை நாம் சங்க இலக்கியங்களில் காதலின் வெளிமுகத்தை, அதன் அழகைப் பார்த்தோம். இவற்றிற்கு மாறான உள்முகப் பார்வையும் பாடல்களில் உள்ளன. அழகான முகத்திற்குள் ஒளிந்துகொண்டுள்ள மறைமுக அரசியல் பற்றிய இனிச் சுருக்கமாகப் பார்க்கலாம். அதென்ன அரசியல்? அகத்தில் ஒளிந்துகொண்டுள்ள அரசியல்? என்று கேட்கத் தோன்றும். அகப்பாடல்கள் எல்லாமும் அன்பின் அழகை மட்டுமே பதிவு செய்யவில்லை. மாறாக அன்பின் எதிர்வினையும் பாடல்களின் இடையிடையே சில இடங்களில் பதிவு செய்துள்ளன. நுட்பமான வாசிப்பின்வழி காதல் என்ற அழகினுள் மறைந்து கிடக்கும் உள்முகத்தை / மறைமுகத்தை அதன் அரசியலைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளலாம்.

காதலன் காதலியைக் கைவிடுதல்

சங்ககாலம் பொற்காலம். அக்காலத்தில் காதல் செழித்து வளர்ந்துள்ளது என்பது எந்த அளவிற்கு உண்மையோ அந்த அளவிற்கு இல்லையென்றாலும் சமகாலத்தில் சமூகத்தில் நிலவுவது போல காதல் என்னும் பெயரில் ஏமாற்றங்களும் பண்டைக் காலத்தில் நிகழ்ந்துள்ளதைச் சங்கப்பாடல்கள் பதிவு செய்துள்ளன. அத்துடன், அவ்வாறு ஏமாற்றும் நபர்களுக்குத் தண்டனை அளிக்கும் வழக்கம் கூட இருந்துள்ளது என்ற குறிப்பை அகநானூற்றுப் பாடல்(256) தெளிவாக விளக்குகிறது. “கள்ளூர் என்னும் ஊர் அழகு தங்கப்பெற்றது;  பழமைச் சிறப்புடன் புகழ் மிக்கது; பலவகையான பூக்கள் நிறைந்த வயல்களையும், நிலத்துக்கு அழகு தரும் கரும்புத் தோட்டங்களையும் உடையது; அத்தகைய  ஊரின்கண் நெறி தவறிய அறமிலி ஒருவன், இளம்பெண் ஒருத்தியின் அழகிய பெண்மை நலத்தினைக் கவர்ந்து உண்டான்; பின்னர் அவளை அறியேன் என்று அறவோர் முன்னர் அறமற்ற பொய்ச்சூளும் உரைத்தான்; அவர் தம் சேர்க்கையை அறிந்தவனாய்க் கேட்டறிந்த அவையத்தார், அவன் செய்த அடாச்செயலை உண்மையெனத் தெரிந்து, தளிர்கள் கொண்ட பெரிய மரத்தின் கவர்த்த கிளையில் அவனை இறுகக் கட்டி வைத்து, அவன் தலையில் நீற்றினைப் பெய்தனர்.”5 இப்பாடல் காதல் என்ற பெயரில் பெண்களை ஏமாற்றுவது பண்டைக்காலத்தில் இருந்துள்ளது என்பதை வெளிப்படையாகவே கூறுகின்றது.

இது இவ்வாறிருக்க இன்னும் சில பாடல்களில் தலைவி அல்லது தோழியின் கூற்றுக்கள் காதலின் பெயரால் ஏமாற்றப்பட்ட பெண்கள் பற்றிய செய்திகளைத் தருகின்றன. சான்றாக நற்றிணை 45 ஆம் பாடலைக் கூறலாம்.

நின்னாற் காதலிக்கப்படும் இவள்தான், “கடற்கரைச் சோலையில் உள்ள அழகிய சிறுகுடியின்கண்ணே இருக்கும், நீல நிறத்தையுடைய பெரிய கடலும் கலங்குமாறு அதன்மேற் சென்று வலைவீசி மீனைப் பிடிக்கின்ற பரதவர் மகள் ஆவாள். நீயோ, நெடிய கொடிகள் காற்றால் அசைந்து, நுடங்கும் கடைத் தெருக்களைக் கொண்ட பழைய ஊரின்கண் உள்ள கடுமையான செலவு மிக்க தேரை உடைய செல்வம்  கொண்டவனின் அன்புக்குரிய மகன்.  எம் குலத்துக்கு நீ பொருந்துவாய் அல்லை.  மேலும் நிணத்தை உடைய சுறாமீனை அறுத்துக் காய வைத்தல் வேண்டி, அவை வெயிலிற் காயும்போது கூட்டமாய்த் திரளும் பறவைகளை நாங்கள் விரட்டும் தொழிலேம். எங்களுக்கு உயர்வு என்ன வேண்டியுள்ளது? ஒன்றும் வேண்டா. எம் உடம்பெல்லாம் புலால் நாற்றம் வீசுகின்றது; எனவே எம் அருகில் நீவீர் வரவேண்டா. கடல் நீரை விளைவயலாகக் கொள்ளுகின்ற எமது சிறிய நல்ல வாழ்க்கையானது நும்மைப் போன்ற உயர்வுடையதன்று; எங்கள் பரதவர் குடியில் உம்மைப் போன்ற செல்வமக்களும் உள்ளனர்.”6

இப்பாடலில் வரும்

கடுந்தேர்ச் செல்வன் காதல் மகனே

………………………………………………..

பெரு நீர் விளையுள் எம் சிறு நல் வாழ்க்கை

நும்மோடு புரைவதோ அன்று

எம்மனோரில் செம்மலும் உடைத்தே (அகம். 45:5-11)

ஆகிய அடிகளில் ஒலிக்கும் “தலைவன் தன்னை உயர்ந்தவனாய் நினைந்தமையைச் சுட்டி இகழும் குறிப்பு”7 மற்றும் “எம் உடம்பெல்லாம் புலால் நாற்றம் வீசுகின்றது; எனவே எம் அருகில் நீவீர் வர வேண்டா. கடல் நீரை விளைவயலாகக் கொள்ளுகின்ற எமது சிறிய நல்ல வாழ்க்கையானது நும்மைப் போன்ற உயர்வுடையதன்று; எங்கள் பரதவர் குடியில் உம்மைப் போன்ற செல்வமக்களும் உள்ளனர்”8 என்பனவும் காதலித்த ஆண் சாதியின் ஏற்றத்தாழ்வு காரணமாகக் காதலித்த பெண்ணைக் கைவிட்டுள்ளான் என்பதை உணர்த்துகின்றன. பாடலின் இடையில் ஒலிக்கும் கதைசொல்லியின் குரலின் மூலம் இதைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்ள முடிகின்றது. அத்துடன், அந்த ஏமாற்றத்தைத் தாங்கிக்கொண்டு அதிலிருந்து மீண்டுவரும் தெளிவுடையவளாய் அப்பாடலில் சுட்டப்படும் பெண் இருப்பதையும் நம்மால் கவனிக்க முடிகின்றது.

இது இவ்வாறு இருக்க சில பாடல்களில் காதலனால் ஏமாற்றப்பட்ட குறிப்புகள் மட்டுமே கிடைக்கின்றன. அப்படிப்பட்ட குறிப்பைக் கொண்ட பாடல்களில் ஒன்றாக நற்றிணை 36 ஆம் பாடலைச் சுட்டலாம்.

“குறுமையான முன்னங்கால்களையுடைய, கொல்லவல்ல பெரிய ஆண்புலி பொலிவு மிக்க நெற்றியையுடைய கரிய பெண்யானை புலம்புமாறு நீரற்ற அகன்ற காட்டின்கண் பெரிய களிற்றைக் கொல்லும்; அத்தகு காட்டிடத்தாகிய மலை பொருந்திய நாட்டினனாகிய தலைவன் ‘உன்னைப் பிரியமாட்டேன்’ என்று கூறிய சொல்லை உண்மை எனக் கொண்டு நாம் நம் நலத்தை இழந்துவிட்டோம். பழிதூற்றும் சொற்களையுடைய ஊர்ப்பெண்கள் மறைவாகப் பேசும் மொழியோடு சேர இவ்வூரும் மேன்மையற்ற வெவ்விய மொழிகளைக் கூறுவதற்கு வேண்டிய உரைகளைப் பொருந்தியது. ஆக இவ்வூர் அளவில் அடங்காத பழிமொழியைப் பெற்றது. எனவே இதுவும் என்னைப் போல் இரவில் துயிலாது ஆயிற்று. இவ்வூர் என்னைப்போல எதனை இழந்தது இங்ஙனம் தூங்காது ஆயிற்று?”9

இப்பாடலில் ஒரு பெண் தான் ஏமாற்றப்பட்டதைப் பற்றிக் கூறும் கதைசொல்லி அதற்கான காரணங்கள் பற்றிய குறிப்புகள் எதையும் தரவில்லை. அதே நேரம்,

“கல்லக வெற்பன் சொல்லின் தேறி

யாம்எம் நலன் இழந்தனமே யாமத்து

அலர்வாய்ப் பெண்டிர் அம்பலொடு ஒன்றி

புரையில் தீ மொழி பயிற்றிய உரை எடுத்து

ஆனாக் கௌவைத்து ஆக

தான்என் இழந்தது இவ் அழுங்கல் ஊரே” (நற்.36)

என்ற பாடல் அடிகளில் வெளிப்படும் கதைசொல்லியின் குரல், ஆணின் கனிவான சொல்லைக் கேட்டுப் பெண் தன்னை இழந்ததாகக் கூறும், ஆனால் எதை இழந்ததால் இந்த ஊரில் உள்ளவர்கள் அப்பெண்ணைப் பழித்துக் கூறுகின்றனர்? என்ற வினாவையும் எழுப்பிச் செல்லுகின்றது. மேலும்,

“கன்றும் உண்ணாது கலத்தினும் படாது

……………………………………………

………….. மாமைக் கவினே” (குறு.27)

மற்றும்

“முட்டுவேன் கொல் தாக்குவேன் கொல்

……………………………………….

உழவுநோய் அறியாது துஞ்சும் ஊர்க்கே” (குறு.28)

என்ற பாடல்களில் சுட்டப்படும் பெண்களின் பிரிவுத்துயர்களில் இருந்து மாறானது நற்றிணைப் படல் 36 இல் கூறப்படும் பெண்ணின் பிரிவுத்துயர் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

அத்துடன், இப்பாடலில் எழுப்பப்படும் வினா மிக முக்கியமான ஒன்றாகத் தோன்றுகின்றது. பொதுவாக அகப்பாடலில் தலைவனைப் பிரிந்த தலைவியின் மனவருத்தம் (திருமணம் நோக்கிய எதிர்பார்ப்பில் இருந்தாலும்) தன்னுடைய மனவேதனை ஊராரின் அலர் என்ற நிலைகளில் அமையும். ஆனால் இப்பாடலில்,

அலர்வாய்ப் பெண்டிர் அம்பலொடு ஒன்றி

புரையில் தீமொழி பயிற்றிய உரை (நற்.6,7)

அதாவது, பாடலடிகளில் அலர்வாய்ப் பெண்டிர் உரைகளுடன் தீமொழியும் கலந்து வருகின்றது என்ற கதைசொல்லியின் கூற்று கவனிக்க வேண்டியது. அத்துடன், ஆண் சிங்கமானது பெண்யானை வருத்தம் அடையுமாறு ஆண் யானையைக் கொல்லும் நாட்டவன்தான் தலைவன் என்பதையும் இணைத்துப் பார்க்க  வேண்டியுள்ளது.

இவற்றையெல்லாம் இணைத்துப் பார்க்க ஒரு ஆண்மகனால் ஏமாற்றப்பட்ட பெண்ணின் அவலத்தையும் அவளது துன்பத்தை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்ய முயலும் சமூகத்தின் இழிநிலையையும் இப்பாடலின் குறிப்புகள் நன்கு புலப்படுத்துகின்றன என்பதைத் தெளிவாக அறியமுடிகின்றது. இவை போல பல பாடல்களில் ஆண்களால் ஏமாற்றப்பட்ட பெண்களின் துயரங்கள் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன. இவை பண்டைக்கால மக்களின் வாழ்வின் மறைமுகங்களின் எஞ்சி நிற்கக்கூடிய பதிவுகளாகும். இவற்றைப் பற்றி விரிவாக ஆராய வேண்டும்.

காதலில் பெண்களுக்கான கட்டுப்பாடு

பண்டைக் காலத்தில் பெண்களுக்கான கட்டுப்பாடுகள் ஏராளமாக இருந்துள்ளன. அவற்றில் காதலில் சொல்லப்படும் கட்டுப்பாடு மிகவும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. அதில் முக்கியமானது ஆண்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால் பெண்கள் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற சமூகக் கட்டமைப்பாகும். இந்தக் கட்டுப்பாடு இன்றுவரை மாறாமல் இருப்பது வேதனையான, வேடிக்கையான ஒன்று. இதற்கான காரண காரியங்கள் குறித்துப் பொதுத்தளத்தில் விரிவான விவாதங்கள் அவசியம். இது ஒருபுறமிருக்க பண்டைக் காலத்தில் இந்த நிலைமை எவ்வாறிருந்தது? சமூகம் பெண்களுக்கான கட்டமைப்பை எவ்வாறு வகுத்திருந்தது என்பதற்குச் சான்று பகர்வதாய் உள்ளது நற்றிணை 32ஆம் பாடல்.

“தோழீ; வாழ்வாயாக! ‘மாயோனைப் போன்ற பெரிய மலைப்பக்கம். அங்கு அவனுக்கு முன்பிறந்த கண்ணனாய் அவதரித்த பொழுது அவனுக்கு முன்பிறந்த வெள்ளை நிறத்தவனான பலதேவனைப் போன்று வெண்மையாய் விளங்கும் அருவிகள், அத்தகைய மலைக்குரிய தலைவன் நாள்தோறும் நம் புனத்தின் பக்கத்தே வந்து நம்மை விரும்பி வருந்தினான்’ என்று கூறும் எனது உண்மையான உரையை நீ தெளிந்துகொண்டாய் இல்லை. என்னைக் கேட்பதை விடுத்து, நீயும் அவனை நோக்குவதுடன் உன்னிடத்து அன்பு கொண்ட தோழியரோடும்  ஆராய்ந்து அறியத்தக்கது இதுவென அறிந்து பின்பு அளவளாவுக. அவன் கூற்று மறுப்பதற்கில்லை. அறிவுமிக்க சான்றோர் தம்மோடு நட்புக்கொள்ள விரும்பியவர்களின் குணங்களை முதலில் ஆராய்ந்து பார்த்து நட்புக் கொள்வர். நட்புக் கொண்ட பிறகு அவர்தம் குணங்களை ஆராய மாட்டார். நீ அவ்வாறு மலைக்கிழவனிடத்து நட்புக் கொள்ளவில்லை. முதலில் நட்புச் செய்து இப்போது வெறுத்தல் தகாது என்பதை அறிக.”10

நல்லவன் x கெட்டவன் என்பதைப் பார்த்துக் காதலிக்க வேண்டும். ஒருவேளை காதலித்தவன் கெட்டவனாக இருப்பதைப் பிறகு அறிந்துகொண்டாலும் காதலித்த அந்த ஆணுடன் தான் அவள் திருமணம் நடைபெறவேண்டும் என்ற அன்றைய சமூகத்தின் நிலைப்பாட்டைப் பதிவுசெய்துள்ளது மேற்கண்ட பாடல்.

இவ்வாறு சங்ககாலத்தில்,

  • இக்காலத்தில் நிலவுவது போல ஆண்கள் காதலித்துவிட்டுப் பின்னர் கைவிடுவது.
  • சாதி அல்லது பொருளாதாரம் அல்லது வேறு பல காரணங்களால் பெண்களின் காதல் தோற்றுப்போவது.
  • காதலித்தவன் எப்படிப்பட்டவனாக இருந்தாலும் அவனுடன் சேர்ந்து வாழச் சமூகம் வற்புறுத்துவது

என அகவாழ்வின் மறுபக்கங்கள் பல இருந்துள்ளதை அறிந்துகொள்ள முடிகின்றது. இவ்வாறான கோணத்தில் சங்கப்பாடல்கள் முழுமையையும் விரிவாக ஆராய்ந்தால் இன்னும் பல புதிய உண்மைகளை நாம் அறியமுடியும்.

சான்றெண் விளக்கம்

  1. தொல்காப்பியம் – பொருளதிகாரம் (உரைவளம்) அகத்திணையியல், ப.12.
  2. குறுந்தொகை மூலமும் உரையும், ப.167.
  1. ஐங்குறு மூலமும் உரையும், ப.886.
  2. மேலது, ப.890
  3. அகநானூறு மூலமும் உரையும், பக். 768,69.
  4. மேலது, ப.79
  5. மேலது ப.80
  6. மேலது ப.79.
  7. நற்றிணை மூலமும் உரையும், ப.63.
  8. மேலது ப. 56.

துணைநூற்பட்டியல்

சந்திரன் ஆ. (2016). மாதொரு பாகன் – கதைசொல்லியின் குரல். சிற்றேடு தமிழ் காலாண்டிதழ், 2 (5), 45-48.

சிவலிங்கனார் (1991 ). தொல்காப்பியம் – பொருளதிகாரம் (உரைவளம்) அகத்திணையியல். சென்னை: உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்.

செயபால் இரா. ( 2004). அகநானூறு மூலமும் உரையும். சென்னை: நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்.

தட்சிணாமூர்த்தி அ. (2004). ஐங்குறுநூறு மூலமும் உரையும். சென்னை: நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்.

நாகராசன் வி. (2004). குறுந்தொகை மூலமும் உரையும். சென்னை: நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்.

பாலசுப்பிரமணியன் கு.வெ. (2004). நற்றிணை மூலமும் உரையும். சென்னை: நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்.

……………….

[1] உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, தூயநெஞ்சக் கல்லூரி (தன்னாட்சி), திருப்பத்தூர், வேலூர், 09344495413, chandran@shctpt.edu

………………

Date of submission: 2019-03-10

Date of acceptance: 2019-03-17

Date of Publication: 2019-05-02

Corresponding author

Name: முனைவர் ஆ.சந்திரன்

Email:  chandran@shctpt.edu