முனைவர் .முத்துச்செல்வம் / Dr.S.Muthuselvam[1]

The Novel ‘Saanthivanathu Veargal’ written by A.Thirunavukkarasan is the tragic story of cremator Sangili. who lives in thinnaiyadi valasai, a village in Ramanathapuram, tamilnadu.The author takes this novel as an opportunity to bring out the caste discrimination in the Indian society into lime light.

The caste discrimination is so transparent evidenced in most of the scenes in the novel. The rich upper caste people like Udaiyappan, pachaiyappan live in the car street and they impose heavy restrictions for the entry of lower caste people in the street.

All sorts of injustices are performed on the family of sangili. His son Karuppu is beaten, His daughter is raped and his wife is burnt to death. But no one questions these injustices. Even the government officials like the policemen turn deaf ear to his complaints.

The author ironically named the central character as sangili Which means chain. But he is nowhere found and connected in the village chain.

This novel has explained a cremator’s sad life. while reading this story, as a part of the society. we should be ashamed of the caste system that exists in our society. Still, Many low caste peoples are falling in the problem of discrimination. The author has given a clear image of the life of such people in this society. Many low caste people are being abused physically and sexually by the people of their society. In this story the author had explained their suffering clearly. Finally, The author says that not only terrorism two sharp sider. But also repression has very two sharp sider.

Keywords: A.Thirunavukarasan, problem of discrimination, sexual, Santhivanathu Veargal, society, சாந்தி வனத்து வேர்கள், ஆ.திருநாவுக்கரசன், அணுப்பானடி, மதுரை, காட்டு மூங்கிலும் புல்லாங்குழலும், மரணம் வரை.

நூல்: சாந்தி வனத்து வேர்கள்

ஆசிரியர்: .திருநாவுக்கரசன்

பதிப்பு: 2012, பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ் வெளியீடு,

மறுபதிப்பு: சனவரி, 2018, செல்வி பதிப்பகம், கோவில்பட்டி.

விலை: உரூபாய்140/-

******

தமிழ்ப் படைப்பாளர் ஆ.திருநாவுக்கரசன் மதுரை மாவட்டம் அணுப்பானடியைச் சார்ந் தவர். கனரா வங்கியின் கோவில்பட்டிக் கிளையில் பணியாற்றறி வருகிறார். கவிஞராக, “மரணம் வரை” (2006), “தந்தை மகனக்கு” (2007) ஆகிய கவிதைத் தொகுதிகள்வழித் தமிழ்ப் படைப்புத் தளத்தில் இயங்கியவர். “சாந்தி வனத்து வேர்கள்” (2012) என்னும் புதினப் படைப்பின் மூலம் கதையாசிரியராகப் பங்களிப் பாற்றியுள்ளார். அரசினால் கண்டுகொள்ளப் படாத சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகிகளின் தியாகம் குறித்து வெளிப்படுத்தும் விதமாக, “காட்டு மூங்கிலும் புல்லாங்குழலும்” (2017) என்ற புதினப் படைப்பினையும் படைத்துள்ளார். சாந்திவனத்து வேர்கள் என்னும் படைப்பின்வழிச் சமூகத்தின் விளிம்புநிலை மனிதனான வெட்டியான்  சங்கிலியின் சமூக இருப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் மேட்டிமைவாசிகளின் இழிநிலைச் சிந்தனைகளை அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்.

சாந்தி வனத்து வேர்கள்

சாந்தி வனத்து வேர்கள் என்னும் புதினம் சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளான வெட்டியான் சமூக மக்களின் வாழ்வியல் போராட்டத்தைக் கதைக்களமாகக் கொண்டு படைக்கப்பட்டுள்ளது. இக்கதை இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் திண்ணையடி வலசை என்னும் ஊரில் நிகழ்வதாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வூர் மேலத்தெரு, கீழத்தெரு மற்றும் ரதவீதி என்று மூன்று வீதிகளாக 510 வீடுகளைக் கொண்டதான ஊர். அங்குள்ள ரதவீதியில் எல்லோராலும் சென்றுவர முடியாத எழுதப்படாத சட்டம் உண்டு.

இக்கதையில் வரும் கருப்புவின் தந்தை சங்கிலி பிணம் எரிக்கும் தொழில் செய்பவராகப் படைக்கப்பட்டுள்ளார். அத்தொழிலுக்குத் துணையாக அவரின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஈடுபடும் வகையில் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். அதில், பிணம் எரிப்பது, புதைப்பது, எரித்தலுக்குத் தேவையான எருப் பொறுக்குவது, ஊர்ப்பறை அடிப்பது போன்ற தொழில்கள் சங்கிலியின் குடும்பத்தினர் மீது திணிக்கப்பட்ட தொழில்களாகும். இத்தொழிலினால் கிடைக்கும் வருவாயால் வாழ்க்கையை நகர்த்த வேண்டும். உண்ணும் உணவாகப் பல நாட்களில் வாய்க்கரிசியே பயன்பட்டிருக்கிறது.

நெற்றிக்கண் இல்லை ஆனாலும் சுட்டெரிக்கும் வல்லமை பெற்றவன். இடுகாட்டைக் கட்டிக் காக்கின்றான். இருந்தாலும் இவன் சிவன் இல்லை. இவனை எப்படிச் சிவனோடு ஒப்பிடுவது? சிவன் வரம் கொடுத்தே பழக்கப்பட்டவன். இவனோ சாபம் வாங்கியே பழக்கப்பட்டவன்(.7).

என்று ஆசிரியர் குறித்துள்ளார்.

ரதவீதியில்தான் உடையப்பன் மற்றும் பச்சையப்பன் போன்ற பெரும்தனக்காரர்கள் வாழ்கின்றனர்.

ஆடு, மாடு, கோழி, பன்றி இப்படி சகல ஜீவராசிகளும் தாம் விரும்பியபடி அந்த மூன்று தெருக்களிலும் சுதந்திரமாய் போய்வரும், ஓடித்திரியும். ஆனால் சங்கிலியோ அவனது வீட்டாரோ அந்த தெருக்களில் போய்வர முடியாது. அதற்கு ஏகப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளும் நிபந்தனைகளும் இருந்தன. அந்த ஊரின் ஜனத்தொகையில் சங்கிலி மனித வகையிலும் சேர்க்கப்படுவதில்லை மிருக வகையிலும் சேர்க்கப்படுவதில்லை. இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட ஒன்றாகவே நடத்தப்பட்டான்” (ஆ.திருநாவுக்கரசன், 2018, பக். 6-7).

அதே தெருவில் தான் கிறித்துவ மதத்திற்கு மாறிய டேவிட் சிவதானும் இருக்கிறார். இந்த டேவிட் சிவதானு கருணையின் வடிவாகத் திகழ்பவர். இவரின் கருணையால் சங்கிலியின் குடும்பம் பலநிலைகளில் பயனடைந்திருக்கிறது.

பெயர்தான் சங்கிலி, ஆனால் இவன் வாழ்க்கையோ ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்பு இல்லாமல் அங்கங்கே அறுந்து போய்க் கிடந்தது. தொழில் வெட்டியான், வெட்டியாக ஒரு நாளும் இருந்ததில்லை. வெட்டி ஆட்கள்கூட இவனை மிரட்டுவார்கள். தங்களை வீரன் என்று காட்டிக்கொள்ள வேறு இடம் கிடைக்காவிட்டால் அவர்கள் வீரம் காட்டும் களமாக சங்கிலியின் மேனி ஆகிவிடும்”(.7).

என்று குறிப்பிடுவதன்வழிச் சமூகம் பல அடுக்குகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுக் கிராமம் அமைந்திருந்தமையைக் குறிப்பாகக் காட்டுகிறார்.

இக்கதையில் பெருந்தனக்காரர்களாகக் காட்டப்பட்டுள்ள உடையப்பன், பச்சையப்பன் மூலமாகவே பல ஆக்கிரமிப்புகள் நிகழ்ந்தேறியுள்ளன. இதனை,

சிலவேளைகளில் பச்சையப்பன் மற்றும் உடையப்பன் வீட்டுப் பகையாளிகள், வேண்டப்படாதவர்கள் இந்தக் கிணற்றில் தான் தற்கொலை என்ற பெயரில் மிதப்பார்கள். மூக்கன் மொட்டைக்கிணற்றின் தண்ணீர் போலவே வெளியே வராமலே கிடக்கிறது அதனுள்ளே மிதந்த பிணங்களின் மரணத்தைப் பற்றிய உண்மை”(.56).

என்று பதிவிட்டுள்ளார்.

எல்லாத் தொழில்களிலும் விலை நிர்ணயிக்கும் சக்தியாக உழைப்பவர் திகழமுடியாது. உழைப்பிற்கேற்ற ஊதியமும் பெறமுடியாது. அதற்குத் தாராளமான கட்டுப்பாடுகளும் இருந்தன. இந்நிலையில் தான் சங்கிலியின் குடும்பத்தைப் படைத்துள்ளார். இதனை,

ஐயா பெரியவங்களே, பத்து நாளுன்னா பொழப்புக் கெட்டுப் போயிருமுங்க. ஏற்கனவே குடுக்குற கூலி கஞ்சிக்குக்கூட கட்டுபடியாகலீங்க ஐயா. அதுனால ஐயா பாத்து கூலிய கொஞ்சம் எச்சா (கூடுதலாக) போட்டு குடுத்தா(.70)

என்பதன்வழி உழைப்பின் ஊதியத்தை நிர்ணயிப்பதற்கு விளிம்புநிலை மக்களுக்கு இச்சமூகம் உரிமை வழங்கவில்லை என்பதை அறியமுடிகின்றது. எனவே, பிச்சாயி முடிப்பதற்குள்ளே பெரும்பாலானோர் வெடித்துக் கிளம்பினர்.

இத்தனக்காரர்களில் உடையப்பனின் மூத்தமகன் வேங்கையன். எப்பொழுதும் வெட்டியாக, சோட்டாளிகளுடன் (கட்டப்பாண்டி, குட்டமூக்கன், மோழையன்) கள்ளச்சாராயம் விற்கும் பூச்சியிடம் பத்து ரூபாய் கப் வாங்கிக் குடித்துக்கொண்டு திரிபவன். கருப்பு பறையடித்துக் கொண்டு ஆடும் பொழுதினில் லேசாக கை வேங்கையன் மீது பட்டதும்,

“நாய் ஒரசுரதப் பாரு ஒரசுரத, பட்டுத் துணியோட ஒட்டுத் துணி ஒரச நெனைக்கலாமா? எங்க வந்து யாரு ஆட்டம் போடுறது, அதுவும் எம்மேல ஒரசிக்கிட்டு. உசுரக் குடிச்சுப்புருவேன் குடிச்சு. இனிமே எங்கயாச்சும் ஆடுறதப் பாத்தேன் கால வெட்டிப்புருவேன் வெட்டி. நாயி தவ்வுற மாதிரி நாலு குதிகுதிச்சா அதுக்குப் பேரு ஆட்டமா”(ப.88).

எனக்கூறிச் சங்கிலியை எட்டி உதைத்திருக்கிறான். கருப்புச்சாமியை எட்டி உதைத்துப் பறையை உடைத்தெறிந்திருக்கிறான். ஆகையால் தன் குலத்தொழிலைச் செய்வதற்கு முன்வரவில்லை கருப்பு. அன்னை பிச்சாயியின் வார்த்தைகளையும் அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. எனவே, பிணம் எரிப்பதற்கு எருவினை மகள் பெருமாயியைக் கொண்டு செல்லச் சொன்னாள் பிச்சாயி.

பெருமாயி தன் வீட்டில் இருக்கும் போது எப்போதும் ஜாக்கெட் அணிபவள், இப்போது ரத வீதிக்கு வந்ததனால் ஜாக்கெட் அணியாமல் வெறுமனே சேலையோடு வந்திருந்தாள்”(.90).

என்று கூறுவதன்வழி எழுதப்படாத கட்டுப்பாடுகளை அரங்கேற்றியுள்ளது இச்சமூகம். இத்தகைய,

ஊர்க்கட்டுப்பாடு கருதி அவள் ஜாக்கெட் அணியாததும் உள்ளாடை இல்லாததும் வேங்கையனுக்கு வசதியாய் இருந்தது, முதலில் வேங்கையன் குதறி முடித்து விட்டு எழுந்தான். இவன் வெறி தற்காலிகமாக அடங்கியதும் மற்ற மூவரையும் பார்த்து ஏதாவது செய்து கொள்ளுங்கள் என்று புறங்கையை அசைத்து சைகையால் கூறிவிட்டுக் கிளம்பினான் வேங்கையன்”(.93).

அந்த நேரத்தில் கருப்புவின் தங்கை பெருமாயியின் கற்பினைக் கூட்டாளிகளோடு சூறையாடிருக்கிறான் வேங்கையன். வேங்கையனின் சாதிய வன்மத்திற்கு எதிராகக் காவல்நிலையம் நோக்கிச் சென்று புகார் கொடுத்த பொழுது புகாரைக் கண்டு கொள்ளவில்லை.

“ஏலே ஒனக்கு என்னா கிறுக்கா புடிச்சிருக்கு உடையப்பன் மகன் மேல புகார் குடுக்குற. போடா அநியாயமா உசுர விட்டுராத”(ப.101).

என்று பதிவிட்டுள்ளார். இவ்வாறாக, காவல்நிலையத்தில் இருந்த அதிகாரிகளும் உடையப்பன் குடும்பத்திற்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்டனர். இதனால், கருப்பு கவலையுடன் காவல்நிலையத்தில் இருந்து திரும்பிவரும் வழியில் நக்சல் பாரி இயக்கத்தினரின் ஆதரவுக் கரம் கிடைத்தது. இதனால்,

“சாதி சனங்களே நல்லாக் கேட்டுக்கங்க நம்ம ஊரோட பெருமையை கொலைக்கிற வகையில நடந்துக்கிட்டான் இந்தச் சங்கிலி. இவனுக்குக் குடுக்கிற தண்டனைங்கிறது இந்த ஊருக்கு ஒரு பாடம். அதுனால இவனுக்கு ஒரு கொவள சாணிப்பாலும் அஞ்சு சவுக்கடியும் தண்டனையாக் குடுக்க ஊர் சார்பா பஞ்சாயத்தோட கட்டளை. அதோட இவன் குடும்பத்தோட ஊரவிட்டு வெளியேறிச் சுடுகாட்டுக்குக் கெழக்கிட்டு குடியேறனும். அதுக்கு ஒரு வார கால தவண”   (ப.121).

என்று பஞ்சாயத்தார்களால் தீர்ப்புச் சொல்லப்பட்டு, கருப்புவின் குடும்பத்தின் மீது சாதிய வெறியாட்டத்தைக் கிராமமே சேர்ந்து அரங்கேற்றியது. எனவே, கருப்பு தனது கிராமத்தின் மீது இருந்த வெறுப்பின் காரணமாகத் திண்ணையடிவலசை செல்லவில்லை.

வேங்கையன், சௌந்தரவள்ளி என்ற அழகுடையாளின் மீது பாலியல் வன்முறையை நிகழ்த்திக் கொலை செய்துவிட்டான்.

“சௌந்தரவள்ளி என்ற ரோஜாமொட்டில் புதிதாக முளைத்திருந்த போராட்ட முட்கள் இந்தக் காம வண்டின் இறகுகளைக் காயப்படுத்தவே செய்தன. இருந்தாலும் அந்தக் காமுகன் உள்ளே நுழைந்து விடும் முயற்சியில் அந்த அழகிய மொட்டின் ஒவ்வொரு இதழாய் உதிர்த்தான். இறுதியில் அந்த அழகிய ரோஜா மொட்டின் உயிர்க்காம்பு உதிர்வதற்கும் இவன் எண்ணி வந்த காரியம் முடிவதற்கும் சரியாக இருந்தது. கையோடு ஒரு துணியை எடுத்து சௌந்தரவள்ளியின் அந்தரங்கத்தில் படிந்திருந்த இரத்தக் கறையைத் துடைத்து எடுத்துக்கொண்டு ஒன்றுமே நடக்காதவன் போல தெருமுனைக்கு வந்து விட்டான். உடலெங்கும் வியர்வை அரும்பி இருக்க வெற்றிக் களிப்பில் தன் நண்பர்களைப் பார்த்துச் சிரித்துவிட்டு மீண்டும் பழைய இடத்திற்கே அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு சென்றான்”(பக்.157-58).

இதுபோல பல குடும்பங்களின் வாழ்க்கையைப் பாலியல் வெறியால் சூறையாடியதை ஆண்மை எனவும் கொண்டான். சௌந்தரவள்ளியின் தந்தை வேதநாயகம் கொடுத்த புகாரில் வேங்கையன் சிக்கிக் கொள்வதற்குக் காரணமாக இருந்தவர்களில் எதிர்த்துத் தாக்கும் வன்மையில்லாச் சங்கிலியின் குடும்பத்தின் மீது தனது அட்டூழியங்களை அரங்கேற்றினான்.

சௌந்தரவள்ளியின் சடலத்தைத் தோண்டி எரித்து விட வேண்டும் என்ற முயற்சி தோற்றமை காரணமாக, வேறு வழியைச் சிந்தித்தான் வேங்கையன். அதில் சங்கிலியின் வீட்டுக்குத் தீ வைப்பது, தடயம் அழியாமல் பாதுகாத்த பிச்சாயியை நெருப்போடு கொளுத்துவது  என எல்லாத் தொல்லைகளையும் சங்கிலியின் குடும்பத்தினர் மீது கொடுத்தான்.

“ஒரு பொய்யை மறைக்க இன்னொரு பொய் சொல்வதைப் போல ஒரு கொலையை மறைக்க இன்னொரு கொலை செய்ய ஆயத்தமாகி விட்டான் வேங்கையன்”(ப.165).

தன் தாயின் இறப்பிற்குக் காரணமாக இருந்த வேங்கையனின் கூட்டாளிகள் குட்டமூக்கன் மற்றும் மோழையனை மூக்கன் மொட்டைக்கிணற்றில் அடித்துக் கொன்று இறக்கினான் கருப்பு. தமது குடும்பத்தின் மீது நிகழ்ந்த வன்மத்தைப் பைத்தியக்காரனைப் போல  இருந்து கவனித்தான். நக்சல்பாரி இயக்கத்தில் இணைந்த பின்பு புதுமனிதனாக வாழ்ந்த கருப்பு பழி தீர்த்துக் கொண்டான்.

டேவிட்சிவதாணுவின் உதவியால் கல்லூரிப் படிப்பை எட்டி, நிலம் கையகப்படுத்தும் பிரிவிற்கு வட்டாட்சியரான வேலு,

“சென்னை வந்த வேலு நில நிர்வாகத் துறை ஆணையர் அலுவலகம் சென்று தனக்குத் தேவையான விசயங்களைத் தேட ஆரம்பித்தான். ஒருவழியாக 30.09.1892ஆம் ஆண்டு பிரிட்டீஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் வெளியிட்ட அரசாணை எண்1010-ஐப் பார்த்தான். அவ்வளவு தான். ராஜவிருந்தில் கலந்து கொண்ட ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல் திக்குமுக்காடிப் போய் நின்றான். அந்தக் குறிப்பில் மொத்தம் பஞ்சமி நிலங்கள் 12 லட்சம் ஏக்கர் என்று இருப்பதைப் பார்த்ததால் தான் அவனுக்கு இந்த நிலை. இவ்வளவுக்கும் சொந்தக்காரர்கள்தான் இன்று பிச்சைக்காரர்களாக ஆக்கப்பட்டார்களா?”(ப.189).

உலகில் நிலமில்லாமல் பரதேசிகளாய் இருப்பதற்கு ஆக்கிரமிப்புதான் முதன்மைக் காரணம் என்பதை அறிந்து கொண்டான் வேலு.

“சென்னையில் இருந்து புறப்பட்டு வந்தவன் மாவட்ட ஆட்சியரிடம் இதுபற்றிக் கலந்தாய்ந்தான். மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மட்டும் கலந்து பேசிய விசயம் மறுநாளே உடையப்பனுக்குச் சென்றது. புறாக்குஞ்சின் இருப்பிடத்தைப் பருந்துக்குக் காட்டிக் கொடுத்தது போல ஆனது அந்த நிகழ்ச்சி”(ப.189).

நிலம் இல்லாதவர்களுக்காக உதவ முன்வருவார் என்று மாவட்ட ஆட்சியரிடம் கூறினான் வேலு. இதனை மாவட்ட ஆட்சியர் மூலமே அறிந்து கொண்டு, வேலுவையும் மணல் கொள்ளையின் போது கொலை செய்து விட்டான் வேங்கையனின் தந்தை உடையப்பன்.

ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு திண்ணையடி வலசைக்குள் நுழைந்த கருப்பு பஞ்சாயத்துத் திண்ணையில் இப்பொழுதுதான் அமர்கிறான். பின்பு உடையப்பன் வீடு சென்று உடையப்பனையும் அவன் மனைவி முத்துராக்கையும் கொலை செய்தான்.

“டேய் பொணத்த நல்லா குளிப்பாட்டுங்கடானு சொன்னா அந்தச் சிலுவைக்காரன் பேச்சக் கேட்டுகிட்டு அடையாளத்த பாதுகாத்து அப்படியே துணியில சுருட்டி வச்சா ஒம் பொண்டாட்டி. அதுக்கு அவளுக்குப் பரிசு குடுத்து அனுப்பிச்சோம். ஊர் கண்ணுல மண்ணத் தூவி விட்டுட்டு ஒன் எளைய மகன் படிச்சு அதிகாரியா வந்தான். வந்ததும் இல்லாம எங்க சொத்துலயே கைவைக்கப் பாத்தான். அதுக்குப் பரிசா அவன் எடத்த மாத்தி அவன உசுரோட மணல்ல பொதச்சோம். நீ ராக்காவல் காத்து போலிஸ்காரன் வந்ததும் சந்தோசமா பொணத்த தோண்டி தந்த. அதுக்குப் பரிசா இப்ப ஒன்னைய உயிரோட எரிக்கப் போறமுடா”(ப.197).

இதனால் வெம்பிய வேங்கையன் மற்றும் கட்டப்பாண்டி பிணம் எரித்துக் கொண்டிருக்கும் சங்கிலியைத் தீயில் தள்ளி விடுகின்றனர். சங்கிலியின் அலறல் சப்தம் கேட்டு பைத்தியம் வந்தான். வந்தவன்

“சங்கிலியின் உடலை நெருப்பிலிருந்து வெளியே இழுத்தான். உயிர் போய்விட்டது என்பதை உணர அவனுக்கு ஓரிரு விநாடியே போதுமானதாக இருந்தது. சங்கிலியின் உடலை அப்படியே போட்டுவிட்டு இவர்கள் இருவரையும் பார்த்தான். டேய் கட்ட அந்தக் கம்ப பைத்தியங் கையில் குடுத்திரு பழிய அவன் மேல போட்டுரலாம். உத்தரவு போட்டான் வேங்கையன்”(ப.199).

சுலபமாகக் கைக்கு வந்தது கம்பு. அக்கம்பை வைத்து கட்டப்பாண்டியை இதயத்திலும் மார்புக் கூட்டிலும் குத்திக் கொன்று உடையப்பன் மனைவியின் சிதையில் ஊன்றி விடுகிறான். உடனே, ஓட்டம் எடுக்கிறான் வேங்கையன். அவனைத் துரத்தி மூக்கன் மொட்டைக்கிணற்றில் மோத வைத்துக் கொன்று உள்ளே இறக்கினான். இப்பொழுது இக்கொலை ஆவியின் கணக்கில் சேர்ந்து கொண்டது. பின்பு,

“சுடலைநோக்கி வந்தான். சங்கிலியின் உடல் ஒரு எரிமேடையிலும், கட்டப்பாண்டியின் உடல் ஒரு எரிமேடையிலுமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. தந்தையின் உடலைப் பார்த்துக் கண்ணீர் உகுத்து விட்டு மொட்டைக்கிணறு நோக்கி நடந்தான்”(ப.200).

கிணற்றருகே வந்ததும் கிணற்றுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த புதருக்குள் தேடி ஒரு பையை எடுத்தான். அதிலிருந்து கொஞ்சம் துண்டுக் காகிதங்களை எடுத்து அழியாத மையால் எழுதினான், ‘வன்முறை மாத்திரமல்ல அடக்குமுறையும்கூட இருபக்கமும் கூரான ஆயுதமே’ என எழுதி கிணற்றைச் சுற்றித் தூவிவிட்டுச் சில அடிகள் நடந்திருப்பான். ஒரு கஞ்சன் வீட்டுக் கல்யாணத்தில் தெளிக்கப்படும் பன்னீர்  போல வானம் ஒன்றிரண்டு லேசான தூறல் போட்டது. வேகமாக ஓடி வந்து எழுதிய காகிதத்தில் ஒன்றை எடுத்துப் பிரித்துப் பார்த்தான். பின்பு மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டான். இது வெறும் மையினால் ஆன எழுத்துக்கள் அல்ல. இது காலத்தின் கல்வெட்டு. எந்த மழை வெள்ளத்தாலும், மானிட வெள்ளத்தாலும் அழிக்க முடியாது”(ப.201).

வன்முறை மாத்திரமல்ல அடக்குமுறையும் கூட இருபக்கமும் கூரான ஆயுதமே என்பதாகக் கதையை நிறைவு செய்கிறார் படைப்பாசிரியர்.

நிறைவாக,

இப்புதினத்தை வாசிக்கும் பொழுது அடக்குவோர்க்கு எதிரான அறைகூவலை விடுப்பது போன்று உருவாக்கியுள்ளார் படைப்பாசிரியர். தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா என்றும், வன்முறை மாத்திரமல்ல அடக்குமுறையும் கூட இருபக்கமும் கூரான ஆயுதமே என்றும் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், அடங்கிக் கிடந்தோரின் ஆன்மா நம்முடன் பேசுவதனைப் போன்ற உணர்வினையும் பெறமுடிகிறது. நீங்களும் பயன்பெற வேண்டுகின்றேன்.

 

[1] தமிழ்த்துறை, தியாகராசர் கல்லூரி, மதுரை-09.

 

Date of submission: 2019-03-20

Date of acceptance: 2019-03-28

Date of Publication: 2019-05-02

Corresponding author’s

Name: முனைவர் ச.முத்துச்செல்வம்

Email: muthuselvam8122@gmail.com